Assunta Mano
Een ballon vol van muziekstijlen
Josti Gadeyne
De Roma, Borgerhout — 15 september 2005
Het podium van de foyer was te klein voor [b]Assunta Mano[/b], dus mochten ze naar de grote imposante zaal van De Roma verhuizen. Toch kreeg het publiek een gezellig en intiem concert. Met kaarsjes maar vooral met muziek die een hoog feel good-gehalte had.
Voor mensen die niet kunnen kiezen: Assunta Mano kan je onder verschillende muziekgenres plaatsen. Pop, rock, jazz en bossa komen allemaal aan bod in n en eenzelfde nummer. Frontvrouw en zangeres Suzy Mandaglio - de groepsnaam is een samensmelting van haar tweede voornaam en haar achternaam straalde op het podium van De Roma en had duidelijk plezier in het spel van haar muzikanten. De groep kreeg het gezelschap van twee violen en een cello, bij momenten speelden ze muziek om kippenvel van te krijgen. Hoewel de strijkers moesten opboksen tegen luide decibels, kregen ze in verschillende nummers de ruimte om er bovenuit te komen. Tijdens Wizzard stonden de cello en de akoestische gitaar er alleen voor en ze konden elkaar goed vinden.
Assunta Mano zoekt het niet al te ver. Suzy schrijft over dagdagelijkse dingen en nu en dan vloeit daar een melancholisch ("The bottle is my only friend now...") of opwekkend nummer uit voort. Maar alles heeft zijn plaats. Hoe klein het detail ook is, het maakt van Assunta Mano een verrassende en aangename groep. Wat vingergeknip bijvoorbeeld allemaal kan doen in Jam, waar geen drums te horen zijn.
De eerste set was duidelijk ingetogen, met veel jazzinvloeden. De tweede set barstte meer uit haar voegen. Stevigere drums, een vettig gitaareffect en een zangeres die bijna de grens van haar stem bereikt heeft. Maar het bleef genieten. In elk nummer zaten verborgen hoekjes en traan- en lachmomenten. De verveling sloeg nooit toe, je vroeg je telkens af wat ze nog in petto hadden. De avond vloog voorbij en het is vol spanning afwachten op hun tweede album.
Assunta Mano zoekt het niet al te ver. Suzy schrijft over dagdagelijkse dingen en nu en dan vloeit daar een melancholisch ("The bottle is my only friend now...") of opwekkend nummer uit voort. Maar alles heeft zijn plaats. Hoe klein het detail ook is, het maakt van Assunta Mano een verrassende en aangename groep. Wat vingergeknip bijvoorbeeld allemaal kan doen in Jam, waar geen drums te horen zijn.
De eerste set was duidelijk ingetogen, met veel jazzinvloeden. De tweede set barstte meer uit haar voegen. Stevigere drums, een vettig gitaareffect en een zangeres die bijna de grens van haar stem bereikt heeft. Maar het bleef genieten. In elk nummer zaten verborgen hoekjes en traan- en lachmomenten. De verveling sloeg nooit toe, je vroeg je telkens af wat ze nog in petto hadden. De avond vloog voorbij en het is vol spanning afwachten op hun tweede album.