Leffinge Leuren
Me, myself and Leffinge-Leuren
Niel Van Herck
Zaal De Zwerver, Leffinge — 16 september 2005
Vraag aan duizend Vlamingen waar Leffinge ligt en maximum een vierde weet het zijn. Die vierde bestaat dan voornamelijk uit West-Vlamingen. Die West-Vlamingen kennen Leffinge dan weer van het indoor-skatepark. Maar hier komt verandering in. Het kleine dorpje wordt bekend en dit wel om zijn schitterende festival Leffinge-Leuren dat er jaarlijks plaatsvindt. Nu al de zevende editie.
Tenten mogen gedropt worden op een veldje waar de koeiendrek even gewoon is als Japanners in Brugge, frieten kunnen halen bij Sonja en tampondoosjes bij de Jim-stand. Maar u bent er uiteraard voor de fenomenale affiche. Vorige jaren lukte het Leffinge al enkele goede namen vast te leggen, maar deze editie overtreft alles.
Het festival werd meteen met een knaller van formaat geopend. Arsenal mocht als eerste het podium betreden. Hendrik Willemyns en John Roan bewezen geen eendagsvliegen te zijn en zetten een sterke performance neer. De oogverblindende Leonie Gysel deed hier enkel maar goed aan. Een strakke show met veel gedans in het publiek als dank.
Mannen hou uw vrouwen vast want Gabril Rios is aan de beurt. Dit optreden bruiste gewoon van de energie. Precies een reclamespot voor Dextro Energy. Zwoele ritmes, funky deuntjes, schreeuwende vrouwen, een geboren entertainer, Balo en Flip Kowlier als special guests en Broad Day Light, wat wil je nog meer? Heerlijk optreden om dat laatste restje zomer nog wat langer te rekken. Ondertussen speelde Martha Wainwright in de kleinere zaal iets verderop. Ideaal alternatief voor de folkliefhebbers.
Mirror mirror on the wall. Tell me mirror, what is wrong? Er is juist niets verkeerd want De La Soul staat op het podium. Leffinge-Leuren haalt hier even een bom van een naam binnen. Zestien jaar bezig, vele hits en nog steeds volop in de running. Geen gangsterrap maar grappige teksten en veel party. Dit trio speelde perfect in op het publiek en bracht zelfs de hiphophaters in beweging. Een pluim trouwens voor hun remix van Sunglasses At Night. Voor diegenen die het niet wisten te appreciren stonden The Go Find en American Analog Set het beste van zichzelf te geven in de kleine zaal en Q’Saliva in het caf.
Nu denk je dat je dag geslaagd is en dat het niet meer beter kan. Verkeerd! Discobar Galaxy kwam, zag en overwon. Niemand, maar dan ook niemand bleef stille staan. Twee uur lang het ene vette nummer na het ander. Het trio had het publiek volledig voor zich. Magistraal om te zien hoe zo’n 5000 man gehurkt ging zitten om bij het hoogtepunt van de muziek recht te veren en zich in een wilde dans te werpen. Wie nog energie over had kon zich nog gaan uitleven in de kleine zaal bij Cosy Mozzy.
Die vrijdag evenaren is onmogelijk maar ook de line-up van zaterdag mag er zijn. Twee Belgische rockgroepen zetten de dag in met stevig gitaarwerk. Het Ieperse Mass Market eerst en daarna Absynthe Minded. Die laatsten hebben goede muziek in de instrumenten zitten maar de performance was dit keer wat aan de magere kant. Malcolm Middleton kreeg het dan wel gebakken in de kleine zaal.
Dat deze dag voornamelijk in gitaarsolo’s zou verzinken werd duidelijk bij de komende groepen. De Heideroosjes probeerden af en toe met wat gefuckthesystem het publiek voor zich te winnen en vroegen uiteindelijk zelf hun bisnummer aan. Gelukkig deden The Subways het stukken beter. Deze drie negentienjarigen(!!) deden het voortreffelijk op het podium en werden daar dan ook voor bedankt door het publiek. Deze jongelui hebben veel in petto en mogen gerust in de gaten gehouden worden.
Millionaire toonde vervolgens nog maar eens aan hoe je gitaar en rock moet spelen. Goede stevige rock maar helaas iets te strak. Er werd wat te weinig rekening gehouden met het publiek waardoor het als nummertjes aframmelen overkwam. The Raveonettes probeerden wel maar slaagden er niet echt in. Dit optreden kreeg zelfs de halve stempel van saai op zich. Tja of ai, ze mogen zelf kiezen. Jammer van het vele shminkwerk.
Wie niet van rock houdt kon zich mateloos amuseren in de kleine zaal. Shameboy speelde goed en hun hit Rechoque werd op veel enthousiasme onthaald. Stereo Total was het meest bizarre optreden van Leffinge-Leuren maar daarom zeker niet het slechtste. Hun versie van Push It was hilarisch en het toelaten van mensen op het podium toonde hun band met het publiek aan. Daarna werd de award voor beste kortfilmpje uitgedeeld. Even meedelen dat hier echte pareltjes tussen zaten. Triggerfinger mocht nog even wat rocken maar het meeste volk zat ondertussen bij Vive La Fte.
Els Pynoo en Danny Mommens, Danny Mommens en Els Pynoo. Belgis meest geflipte duo maar wat een show! Els was superhot en kirde als nog nooit te voren. Danny gaf zich volledig. De drums vielen even uit door een technisch mankement dus besloot hij maar even op zichzelf heel de zaal te entertainen met enkele covers, geschud uit de losse mouw. De fotografen trokken hun filmpjes leeg en Danny Mommens viel zelfs half van het podium. Er werd een danser en een extra gitarist uit het publiek gehaald en we kregen zelfs een bizar en behoorlijke scheve persoon in de bisnummers te zien. Het was wederom schitterend. Afterparty werd deze keer uitstekend verzorgd door Ed&Kim.
Zondag, maar geen Josdag en evenmin een rustdag. Wie wat kilo’s was bijgekomen van een overdosis loempia’s en ander junkfood was welkom voor wat gymnastiek bij De La Vega. Deze soulgroep bracht er meteen de sfeer in. Ze bevestigden hun reputatie van uitstekende live-band. Stijn was echter in zijn mindere doen vandaag. Excentriek was het wel, maar niet zo meeslepend als anders. Daar konden ook zijn rode dansschoentjes niet veel aan verhelpen. Zelfs de frontman van Kaizers Orchestra vond Stijn maar een rare kwast en liet dit ook duidelijk merken op het podium. De Noren brachten een spetterende show waar heel het publiek in op ging. Zij krijgen de prijs voor beste publieksentertainers. Ook hun muziek mocht er zijn. Nooit gedacht dat er zo veel uit een orgel te halen valt.
Mon copain, mon ami, c’est toi. DE naam van de dag was aan de beurt en de tent was er volledig voor volgelopen. Arno was, is en blijft de chouchou van menig West-Vlaming. Wat heeft die man toch charisma! Bij elk nummer zong het publiek mee. Bij de akoestische versie van Les Yeux De Ma Mere legde Arno er zo veel gevoel in dat er bij enkelen zelfs tranen op de wangen verschenen. Lang leve de koning van Oostende!
Stef Kamil Carlens kreeg met zijn Zita Swoon de eer de mainstage af te sluiten. Hij dankte hiervoor met een schitterend optreden. De band speelde strak en de frontman deed zijn opzwepend werk. Een einde in schoonheid. Paco en JP namen de afterparty voor hun rekening. Sommigen vergaten zelfs naar school te gaan de dag erop.
Leffinge-Leuren was het ideale festival om afscheid te nemen van de zomer. Een schitterende affiche, bands die het beste van zichzelf gaven en een publiek dat het volledig zag zitten. Moge er nog veel zo’n edities volgen.
Het festival werd meteen met een knaller van formaat geopend. Arsenal mocht als eerste het podium betreden. Hendrik Willemyns en John Roan bewezen geen eendagsvliegen te zijn en zetten een sterke performance neer. De oogverblindende Leonie Gysel deed hier enkel maar goed aan. Een strakke show met veel gedans in het publiek als dank.
Mannen hou uw vrouwen vast want Gabril Rios is aan de beurt. Dit optreden bruiste gewoon van de energie. Precies een reclamespot voor Dextro Energy. Zwoele ritmes, funky deuntjes, schreeuwende vrouwen, een geboren entertainer, Balo en Flip Kowlier als special guests en Broad Day Light, wat wil je nog meer? Heerlijk optreden om dat laatste restje zomer nog wat langer te rekken. Ondertussen speelde Martha Wainwright in de kleinere zaal iets verderop. Ideaal alternatief voor de folkliefhebbers.
Mirror mirror on the wall. Tell me mirror, what is wrong? Er is juist niets verkeerd want De La Soul staat op het podium. Leffinge-Leuren haalt hier even een bom van een naam binnen. Zestien jaar bezig, vele hits en nog steeds volop in de running. Geen gangsterrap maar grappige teksten en veel party. Dit trio speelde perfect in op het publiek en bracht zelfs de hiphophaters in beweging. Een pluim trouwens voor hun remix van Sunglasses At Night. Voor diegenen die het niet wisten te appreciren stonden The Go Find en American Analog Set het beste van zichzelf te geven in de kleine zaal en Q’Saliva in het caf.
Nu denk je dat je dag geslaagd is en dat het niet meer beter kan. Verkeerd! Discobar Galaxy kwam, zag en overwon. Niemand, maar dan ook niemand bleef stille staan. Twee uur lang het ene vette nummer na het ander. Het trio had het publiek volledig voor zich. Magistraal om te zien hoe zo’n 5000 man gehurkt ging zitten om bij het hoogtepunt van de muziek recht te veren en zich in een wilde dans te werpen. Wie nog energie over had kon zich nog gaan uitleven in de kleine zaal bij Cosy Mozzy.
Die vrijdag evenaren is onmogelijk maar ook de line-up van zaterdag mag er zijn. Twee Belgische rockgroepen zetten de dag in met stevig gitaarwerk. Het Ieperse Mass Market eerst en daarna Absynthe Minded. Die laatsten hebben goede muziek in de instrumenten zitten maar de performance was dit keer wat aan de magere kant. Malcolm Middleton kreeg het dan wel gebakken in de kleine zaal.
Dat deze dag voornamelijk in gitaarsolo’s zou verzinken werd duidelijk bij de komende groepen. De Heideroosjes probeerden af en toe met wat gefuckthesystem het publiek voor zich te winnen en vroegen uiteindelijk zelf hun bisnummer aan. Gelukkig deden The Subways het stukken beter. Deze drie negentienjarigen(!!) deden het voortreffelijk op het podium en werden daar dan ook voor bedankt door het publiek. Deze jongelui hebben veel in petto en mogen gerust in de gaten gehouden worden.
Millionaire toonde vervolgens nog maar eens aan hoe je gitaar en rock moet spelen. Goede stevige rock maar helaas iets te strak. Er werd wat te weinig rekening gehouden met het publiek waardoor het als nummertjes aframmelen overkwam. The Raveonettes probeerden wel maar slaagden er niet echt in. Dit optreden kreeg zelfs de halve stempel van saai op zich. Tja of ai, ze mogen zelf kiezen. Jammer van het vele shminkwerk.
Wie niet van rock houdt kon zich mateloos amuseren in de kleine zaal. Shameboy speelde goed en hun hit Rechoque werd op veel enthousiasme onthaald. Stereo Total was het meest bizarre optreden van Leffinge-Leuren maar daarom zeker niet het slechtste. Hun versie van Push It was hilarisch en het toelaten van mensen op het podium toonde hun band met het publiek aan. Daarna werd de award voor beste kortfilmpje uitgedeeld. Even meedelen dat hier echte pareltjes tussen zaten. Triggerfinger mocht nog even wat rocken maar het meeste volk zat ondertussen bij Vive La Fte.
Els Pynoo en Danny Mommens, Danny Mommens en Els Pynoo. Belgis meest geflipte duo maar wat een show! Els was superhot en kirde als nog nooit te voren. Danny gaf zich volledig. De drums vielen even uit door een technisch mankement dus besloot hij maar even op zichzelf heel de zaal te entertainen met enkele covers, geschud uit de losse mouw. De fotografen trokken hun filmpjes leeg en Danny Mommens viel zelfs half van het podium. Er werd een danser en een extra gitarist uit het publiek gehaald en we kregen zelfs een bizar en behoorlijke scheve persoon in de bisnummers te zien. Het was wederom schitterend. Afterparty werd deze keer uitstekend verzorgd door Ed&Kim.
Zondag, maar geen Josdag en evenmin een rustdag. Wie wat kilo’s was bijgekomen van een overdosis loempia’s en ander junkfood was welkom voor wat gymnastiek bij De La Vega. Deze soulgroep bracht er meteen de sfeer in. Ze bevestigden hun reputatie van uitstekende live-band. Stijn was echter in zijn mindere doen vandaag. Excentriek was het wel, maar niet zo meeslepend als anders. Daar konden ook zijn rode dansschoentjes niet veel aan verhelpen. Zelfs de frontman van Kaizers Orchestra vond Stijn maar een rare kwast en liet dit ook duidelijk merken op het podium. De Noren brachten een spetterende show waar heel het publiek in op ging. Zij krijgen de prijs voor beste publieksentertainers. Ook hun muziek mocht er zijn. Nooit gedacht dat er zo veel uit een orgel te halen valt.
Mon copain, mon ami, c’est toi. DE naam van de dag was aan de beurt en de tent was er volledig voor volgelopen. Arno was, is en blijft de chouchou van menig West-Vlaming. Wat heeft die man toch charisma! Bij elk nummer zong het publiek mee. Bij de akoestische versie van Les Yeux De Ma Mere legde Arno er zo veel gevoel in dat er bij enkelen zelfs tranen op de wangen verschenen. Lang leve de koning van Oostende!
Stef Kamil Carlens kreeg met zijn Zita Swoon de eer de mainstage af te sluiten. Hij dankte hiervoor met een schitterend optreden. De band speelde strak en de frontman deed zijn opzwepend werk. Een einde in schoonheid. Paco en JP namen de afterparty voor hun rekening. Sommigen vergaten zelfs naar school te gaan de dag erop.
Leffinge-Leuren was het ideale festival om afscheid te nemen van de zomer. Een schitterende affiche, bands die het beste van zichzelf gaven en een publiek dat het volledig zag zitten. Moge er nog veel zo’n edities volgen.