Pukkelpop

- Donderdag 18 Augustus | - Vrijdag 19 Augustus | - Zaterdag 20 Augustus

Donderdag 18 Augustus

Kaiser Chiefs(14u55 15u35, Main Stage)
Geen Live 8 te bespeuren, en dus waren de Kaiser Chiefs deze keer wel present op een Belgisch festivalpodium. Op plaat klinken ze als het zoveelste doorslagje van Franz Ferdinand, maar live hebben ze echter al een stevige reputatie opgebouwd, zo bewees hun uitstekende concert op Les Nuits Botanique dit voorjaar. Zanger Ricky Wilson had enkele dagen ervoor zijn voet omgeslagen, maar zelfs op een been kregen de Kaiser Chiefs zonder moeite de wei plat. Op de tonen van Every Day I Love You Less And Less, I Predict a Riot en Modern Way huppelde en sprong Wilson vrolijk rond, daarbij regelmatig ook de bandnaam scanderend, en ondertussen zijn overdosis energie met succes op het publiek overzettend. Toen bij hitsingle Oh My God het hele publiek meezong, was hun missie meer dan geslaagd.

12 Tribes (15.00 - 15.35, Skate Stage)
Twelve Tribes had de twijfelachtige eer om vroeg op de middag (als tweede groep meerbepaald) de Skate Stage onveilig te maken met hun metalcore. De vijf heren hadden er zin in, maar het publiek duidelijk minder. De Pukkelpoppers waren blijkbaar meer genteresseerd in de Kaiser Chiefs op de Main Stage, want aan de Skate Stage was het redelijk rustig, om niet te zeggen voor het grootste deel leeg. Dit kon de pret niet drukken voor de metallers, die het beste van zichzelf probeerden te geven. Ze speelden hun muziek braafjes zoals ze op de plaat klonken, maar echte wauw-momenten waren er niet. Om het kort te zeggen, dit was een ideaal concert om mee wakker te worden na de vermoeiende fuif op een woensdag. Niet absoluut een must-watch, maar toch amusant genoeg om de kater weg te blazen.

Editors(15u35 16u15, Marquee)
In het zog van Interpol is een resem bandjes ontstaan die net als de New Yorkse band nauw aanschurken bij de donkere postpunk van Joy Division en Echo & The Bunnymen. Ook Editors staat te popelen om met hun debuutplaat The Back Room Belgi te veroveren, en Pukkelpop ging als eerste voor de bijl. Met hun duistere baslijnen en sprankelende riffs hadden de vier heren van Editors duidelijk naar grote broer Interpol gekeken, waardoor we soms door het gevoel werden overvallen naar een groep te kijken die nog volop op zoek was naar een eigen sound. Een verbluffende All Sparks maakte echter duidelijk dat die zoektocht bijna ten einde is, waarbij we eerder Coldplay ten tijde van Parachutes als referentie kunnen nemen. Met Fingers in the Factories als spetterende apotheose, bleek Editors een van de sterkste acts van de eerste dag. The next big thing? Misschien niet, maar wel een van uitstekende kwaliteit!

A Life Once Lost(16.15 - 16.55, Skate Stage)
A Life Once Lost is een groep bestaande uit serieuze mensen, en dat was te merken. Geen bindteksten, geen glimlach op het gezicht, gewoon scheuren met die gitaren (en ook wel met de stembanden). Na n liedje dacht ik een leuke groep aan het werk te zien, maar na verloop van tijd werd duidelijk dat alle nummers eigenlijk een beetje hetzelfde klonken. Na ongeveer twintig minuten begon het te lijken alsof de groep drie nummers constant herhaalde. De enige uitschieter was single Vulture, die ze strategisch tot het einde bewaarden. De fans hebben zich ongetwijfeld geamuseerd, maar als buitenstaander was er toch een dj-vu gevoel. En dan nog n. En nog n.

Every Time I Die(17.45 - 18.25 , Skate Stage)
Every Time I Die was de eerste groep waarbij het publiek de weg vond naar de Skate Stage. Ze waren zelf zichtbaar verrast om te zien hoeveel volk er naar hen kwam kijken. Dit was blijkbaar een aansporing, want hun optreden was in n woord, fenomenaal. Dit klinkt misschien weinig subtiel, maar de waarheid mag gezegd worden. Kleppers van nummers zoals Floater, Shes My Rushmore, en hun recentste single Kill The Music passeerden de playlist, en wisten het publiek op te zwepen. De eerste Wall of Death van Pukkelpop (u kent het principe vast wel, publiek spreiden in twee kanten, en als het nummer start lopen beide kanten als gekken op elkaar af) was een feit! De heren zelf hadden er duidelijk plezier in, het publiek bleef juichen, kortom: geslaagdheid alom.

Nite Versions(18.25 - 19.15, Dance Hall)
En van de acts die de nieuwsgierigheid prikkelde was ongetwijfeld Nite Versions. Een elektronische versie van Soulwax. Het klonk zeer intrigerend maar om eerlijk te zijn, wist het optreden niet geheel te overtuigen. De beats zaten goed, de bliepjes en bassen wisten de voeten een paar onnatuurlijke bewegingen te doen maken, maar uiteindelijk zat er in de set te weinig variatie om echt super te worden bevonden. Flarden van Soulwax-nummers als NY Excuse en E Talking passeerden, maar wisten ons niet geheel mee te voeren. Volgend jaar terug met de gewone groep (n graag ook nog eens als 2 Many DJs!), jongens?

Coheed & Cambria(19.20 - 20.05, Skate Stage)
Desondanks de twee stroompannes was het genieten van de Amerikaanse emo-topper. Als opener kregen we hun nieuwe nummer Welcome Home te horen, een plaat met een magistrale intro. Verder trakteerden de heren van Coheed an Cambria ons nog op strak gespeelde nummers van hun laatste album In Keeping Secrets Of Silent Earth. De jongens hebben bewezen dat ze iets van muziek kennen en voor een eerste keer in Belgi te staan was de reactie van het publiek overweldigend. Het zou zeker en vast geen schande zijn moesten ze ons kleine landje nog een paar keer bezoeken.

Franz Ferdinand(20u50 21u50, Main Stage)
Hun vorige passage op de Hasseltse wei werd niet onverdeeld positief ontvangen, en dus stelde de Schotten duidelijk alles in het werk om er deze keer wel een onvergetelijke belevenis van te maken. Met een nieuw album in het verschiet, hadden we ons verwacht aan een hele hoop nieuw materiaal, maar op single Do You Want To? was daar weinig van terug te vinden. Integendeel, we kregen een set voorgeschoteld die verdacht veel weghad van een Greatest Hits. Kleppers als Michael, Matinee en wereldhit Take Me Out zouden bij menig andere band als ultieme bisnummer worden gebruikt, maar bij Franz Ferdinand zitten ze gewoonweg middenin de set. In een mum van tijd lag de weide dan ook aan hun voeten, ondanks een slechte soundmix, waarin de stem van zanger Alex Kapranos meermaals verloren ging in al het gitaargeweld. Spetterende versies van Darts of Pleasure en This Fire zetten de kroon op het werk. Ze hebben na hun mislukte generale repetitie van vorig jaar woord gehouden: Franz Ferdinand is met de afstand een van d live groepen van het moment.

Roisin Murphy(21u55 22u55, Dance Hall)
Met Moloko stond ze jaren garant voor fantastische liveoptredens, die elke keer opnieuw wisten te verrassen. Haar soloalbum Ruby Blue beloofde ook veel goeds, maar haar eerdere passage op Werchter was slechts aan de magere kant. Ook hier wist ze niet te overtuigen. Hoezeer la Murphy ook haar best deed met verkleedpartijtjes en microfoonstandjes, toch kon ze nergens verbergen dat ze het genie van een Marc Brydon of een Matthew Herbert op het podium miste. Hoezeer toetsenist Eddie Stevens ook zijn best deed, ook hij slaagde er niet in om de veelkoppige begeleidingsband op het juiste spoor te trekken. Nummers als Ramalama of Sinking Feeling klonken dan ook maar als zwakke doorslagjes van hun uitstekende albumversies. Pas bij If Were In Love kwam het vuur in Murphy, wat resulteerde in een gedreven Ruby Blue, maar ook dit was niet voldoende om de matige set te redden.

Blood Brothers(21.50 - 22.40 , Skate Stage)
De Blood Brothers zijn een geval apart in de muziekwereld. Ze klinken als een volledig geflipte kruising tussen poprock la Franz Ferdinand en hardcore als Norma Jean. Dit is spek naar de bek van de Pukkelpopganger, en dus mochten de broeders na een gesmaakte doorgang in 2003 het opnieuw komen doen in de Club. Ze hebben er ondertussen een album bij; Crimes, en de setlist werd een slimme selectie uit deze plaat en de vorige, Burn, Piano Island, Burn. De jeugd van tegenwoordig (nee, niet de onnozele Nederlanders) vindt hun muziek duidelijk fijn, en dat vond daMusic tevens van hun optreden. Dik ok, die bloedbroeders! Ons advies: als ze binnenkort de AB of iets in die aard aandoen, is het zeker de moeite waard om eens te gaan kijken.

Amplifier(22u50 23u50, Skate Stage)
Zonder twijfel de meest foute programmatiezet dat Chokri kon doen. De muziek van Amplifier kan je nog het beste omschrijven als Mogwai met Distortion, met af en toe een snerende gitaarriff, die zo uit de gitaar van Josh Homme kon komen. Ze weefden dromerige en wijdse gitaartapijten, die werden begeleid door een zweverige stem. Ondanks hun prachtige songsstructuren slaagde Amplifier er echter niet in om het publiek voor de Skate Stage mee te krijgen, een publiek dat eerder warm werd voor de talloze metal- en hardcorebands die op hetzelfde podium geprogrammeerd werden. Velen dropen dan ook ontgoocheld af, wat echter geen afbreuk deed aan de sterke prestaties van dit Engels trio.

Absynthe Minded(22.50 - 23.45 , Wablief-Stage)
Een groep die de laatste tijd voorbijgestoken wordt door haar eigen succes, is Absynthe Minded. Net naast de overwinning gegrepen in HUMOs Rock Rally, winnaar van de meest prestigieuze rock rally van Europa (Bilbo Rock in het Spaanse Bilbao), n binnenkort op tournee met de Vlaamse helden themselves, dEUS! Als dat geen aanleidingen kunnen zijn tot een stomende doortocht in Kiewit weten wij het ook niet meer. De band moest spijtig genoeg opboksen tegen Basement Jaxx die op hetzelfde moment de Main Stage deed daveren, maar wist toch de Wablief? Stage om te toveren in een magische plaats, dankzij hun wondermooie muziek.

Basement Jaxx (22.50 - 23.50, Main Stage)
Basement Jaxx is ondertussen een vaste formule geworden voor festivals als Werchter en Pukkelpop. Het dj-project kreeg heel de wei aan het dansen. Dat is toch opmerkelijk voor dit laatste festival, waar verschillende muziekgenres aan bod komen. Een resem excentrieke negerinnen konden er de vibe inhouden; er kwam geen seconde verveling aan te pas. Simon Ratcliffe en Felix Buxton (en hun harem) mixten de ene hit na de andere aan elkaar, we gingen niet zonder Good Luck, Wheres You Head At of Oh My Gosh naar huis. Het stoorde niet dat we enkel the greatest hits te horen kregen, want de band kreeg er een heel optreden mee gevuld. Verder konden we genieten van een prachtige lichtshow. We waanden ons even ergens anders dan op de wei. Good Luck verzekerd voor Basement Jaxx!

Audio Bullys (00.50 - 02.00 , Dance Hall)
En van de favorieten van vele festivalgangers zijn ongetwijfeld de Audiobullys. Deze Britten brachten met hun vette beats en bassen reeds in de voorbije jaren de bezoekers van Werchter en Pukkelpop in beweging, en dit jaar kwamen ze dat nog eens overdoen. Ze konden echter niet op tijd zijn, daarom werd hun optreden verschoven naar achter, en speelden ze opeens samen met The Prodigy. Dit was uiteraard een spijtige zaak want beide artiesten zitten in dezelfde categorie, dus liet het publiek het een beetje afweten. Het maakte hun optreden gelukkig niet minder goed, want zoals iedereen die hen heeft gezien weet: de Audiobullys staan steevast garant voor een dik feestje. Dat werd er dus ook gebouwd in de Dance Hall. Toegegeven, hun optreden in 2003 was beter, maar dit was zeker een waardig alternatief voor het geweld van The Prodigy. Bang, bang!

No Use For A Name (00.50 - 02.00 , Skate Stage)
No Use For A Name, punkrockers die deze band niet kennen zijn de naam punkrocker niet waard. Dit kwartet is ondertussen een icoon geworden, want de groep is er al sinds 1987 en de leden rocken door tot ze erbij doodvallen. Meermaals stonden ze al op de Pukkelpopaffiche en voor de twintigste verjaardag van Pukkelpop mochten ze zeker niet op ontbreken. De Skate Stage stond vrij vol om deze heren aan het werk te zien. Ze waren duidelijk tevreden dat ze nog eens mochten spelen op Pukkelpop en dat was te merken aan hun energie. Ze speelden enkele liedjes voor de "true" fans van hun oude albums en ook enkele van hun laatste nieuwe. Dumb Reminders en For Fiona zijn een paar van de liedjes die voor een leuk feestje gezorgd hebben. Hoewel ze ons beloofden een foto van het publiek op hun website te plaatsen diezelfde avond, en dat niet gebeurd is, was het optreden toch geslaagd! Pukkelpop's eerste dag was tot een goed eind gebracht.

Vrijdag 19 Augustus

The Coral(13u05 13u55, Main Stage)
In de begeleidende perstekst werd The Coral beschreven als een stel levenslustige kerels waar de speelvreugde van afspat. Helaas was daar deze keer niets van te merken. Zanger James Skelly stond duidelijk tegen zijn zin de set af te haspelen, en ook voor de rest van de band was het duidelijk te vroeg op de dag om een spetterende prestatie af te leveren. The Coral is niet vies van wat gexperimenteer, en ook het nieuwe werk sloot nauw aan bij de neo-psychodelische sound die The Coral typeert. Ook hier slaagde de groep er niet in om ook maar ergens genspireerd te klinken. Enkel bij Arabian Sands slaagden ze er even in het vuur erin te krijgen. Dit duurde echter enkel lang genoeg om daarna stilletjes af te druipen.

Mint vs Coem(16.35 - 17.20, Wablief? Stage)
Vrijdag werd het Wablief?-stage omgebouwd tot een podium waar Chokri Limburgse muziekscene zijn gang liet gaan. De programmatie liep van het bekendere Millionaire tot minder gekende groepjes. Twee van deze laatste waren Coem en Mint. Ondanks wat de naam Mint vs Coem deed vermoeden, speelden ze geen gezamenlijke set, maar werden hun schamele vijvenveertig minuten mooi opgedeeld in twee. Waarvan Mint de eerste noten mocht inzetten.
De groep had blijkbaar haar hele fanclub meegebracht, want de tent was, tegen alle verwachtingen in, goed gevuld. Mijn vermoeden werd bevestigd wanneer de helft van het publiek andere oorden opzocht nog voor Coem de kans had gekregen iets van zichzelf te laten horen. Zonde, want deze laatste waren stukken origineler en minder voorspelbaar dan Mint, die maar bij het laatste nummer echt op gang kwamen. Hun muziek was niet slecht, maar ze hadden iets te veel naar groepen als I Am Kloot of Oasis geluisterd. Al haalden ze dat niveau bijlange niet. Goede poprock, maar die toch net dat gevoel miste wat nodig was om het origineel te maken. De muziek die Coem maakte zweefde tussen postrock en poprock en was minder voor de hand liggend, maar sloeg ook minder aan dan die van Mint. Al hadden zij wel de persoonlijkheid die Mint een beetje miste. Het hoogtepunt voor zowel het publiek als de groepen zelf was het nummer dat ze samen speelden bij wijze van een vlotte overgang van Mint naar Coem. Een gezellig en leuk optreden, maar ook niet meer dan dat.

Zornik(17u20 18u10, Main Stage)
Slechts zelden hebben we een groep gezien die voordat ze n noot hadden gespeeld, een hele wei inpakten. Voor de tieneridolen van Zornik, die een thuismatch speelden, was het echter een kleine moeite. Hun platen verkopen als zoete broodjes, en elke single die ze afgelopen jaar gelanceerd hebben werd een daverend succes. In afwachting van hun derde en volledige akoestisch album, dat er dit najaar aankomt, draafde Koen Buyse en de zijnen echter op met een laatste stevig rockende set. Once Again en Believe in Me werden al vlug op de gillende massa afgeschoten, en beloofde veel goeds voor wat ging komen. Doorbraakhit Love Affair werd nog schuchter ontvangen, maar hits alsHey Girl en Scared of Yourself werden woord voor woord meegelipt. Absoluut kippenvelmoment was echter afsluiter Goodbye, toen een uitzinnige wei het hele refrein meezong, en Buyse een verdiende grijns op het gezicht toverde.

Emiliana Torrini(18.25 - 19.15, Club)
Een uitschieter op het nogal schaarse programma van vrijdag was het Ijslandse elfje, wiens naam al muziek op zich is: Emiliana Torrini. Ze schreef het nummer Slow voor Kylie Minogue, maar haar eigen muziek ligt mijlenver van dat genre verwijderd. Zachte melodietjes en vooral haar dromerige stem maken haar muziek meer dan de moeite waard. En op Pukkelpop palmde ze vrijdag met haar ongelooflijk schattig Ijslands accent en haar sprookjesachtige, zoete liedjes zonder enige moeite ieders hart in.

Nightwish(19.20 - 20.10 , Main Stage)
Hoewel Nightwish een grote naam is, werd de opkomst naar hun optreden niet zo spectaculair als weverwachtten. Dit had waarschijnlijk te maken met het uur waarop ze speelden. 19u30 is nog vrij vroeg voor zo een naam en het was nog niet eens donker. Maar de grootste oorzaak zal waarschijnlijk bij het festival gelegen hebben. Begrijp het niet verkeerd, Pukkelpop is goed. Maar niet voor dat genre. Zo een groep hoort misschien zelfs beter in een gezellige uitverkochte zaal in plaats van op een openlucht podium. Ondanks dat waren ze zeker niet slecht. En voor een kwamen de leden het podium op, met frontvrouw Tarja als laatste. Haar gele gewaad was assortie met haar gele micro. Zo zie je maar, er werd ook op details gelet! Drummer Jukka had er duidelijk zin in want hij zat achter zijn drumstel alsof hij een leeuw achter traliesen gevangen zat! Gitarist Emppu, bassist Marco en toetsenist Tuomas leken die avond ook goed uitgeslapen want zij zaten ook boordevol energie. Ondanks de energie die van hun afstraalde, miste er toch een sfeer. Er werd wel meegezongen en geheadbanged, maar het optreden miste dat extraatje.

Arcade Fire(22.20 - 23.15 , Marquee)
De hartverscheurende keuze tussen Goldfrapp en Arcade Fire was snel gemaakt voor diegene die het eerste optreden van laatstgenoemde enkele maanden geleden in Brussel hadden meegemaakt. En de vraag of het optreden opnieuw zo een overrompeling van enthousiasme en energie zou worden, werd bevestigd van zodra ze het eerste nummer inzetten. Ja, dat zou het.
De adrenaline stroomde het podium af en de hele show die ze opvoerden werkte zo aanstekelijk dat je onmogelijk niet meegesleept kon worden in hun wereld van muzikaal theater. Want zo kon je het hele schouwspel wel noemen.
Rgine, die van instrument naar instrument snelde, en de percussionisten die elkaar bijna letterlijk de kop insloegen let cimbalen, tamboerijnen, drumstokken en -ja, waarom niet- motorhelmen. De climax werd bereikt wanneer Rebellion (Lies) werd ingezet en de hele tent het nummer meebrulde. Door velen bestempeld tot hoogtepunt van Pukkelpop. En met rede, zouden we zo zeggen.

Pixies(23:20 - 00.50, Mainstage)
Ze kwamen, ze zagen en ze overwonnen. Zo kan je het optreden van de Pixies in zeven woorden samenvatten. Vorig jaar stonden ze nog op Werchter voor hun allereerste Belgische optreden na hun renie en nu mochten ze op de 20ste editie van Pukkelpop bewijzen dat dat optreden daar in werchter niet toevallig een supergoed optreden was. In tegenstelling tot vorig jaar begon de set rustig maar wel verrassend genoeg met hun hit Where Is My Mind. Hierna volgde nog een meezinger, namelijk Here Comes Your Man. Nu kon de akoestische gitaar naar de backstage worden gesmeten want Vamos kwam eraan. Net zoals vorig jaar mocht Joey Santiago hier zijn gitaarkunsten laten zien. Enkele nummers later was het de beurt aan de Kim Deal die in het nummer In Heaven haar prachtige stem aan Kiewit mocht laten horen.
Na dit magisch moment kwamen er twee versies van Wave of Mutilation. De eerste versie was 'de rustige versie'. Maar dat was stilte voor de storm want toen barstte de hel los met de tweede Wave Of Mutilation gevolgd door Something Against You. Daarna eventjes als op de deuntjes van Monkey Gone to heaven mee te springen om dan bijnadood-zijnde mee te zingen met Dead. Hierna volgde nog een hele hoop explosieve nummers als River Euphrates, Broken face, Isla De Encanta en Planet of Sound en zovele andere. Na die laatste speelden ze nog Caribou en was het einde nabij. Maar na het gewuif van Black Francis en co kwam er nog Gigantic de prachtige afsluiter van dit formidabele optreden!

Bad Religion(23.35 - 00.35, Skate Stage)
De tweede dag van Pukkelpop, laatste optreden op de Skate Stage. Nog zo een band die al jaren meedraait in de punkrockwereld, namelijk Bad Religion. En dat was wel te merken. De bandleden zagen er al wat verouderd uit, en ze bleven vrij rustig op het podium. Maar niet geklaagd, want vooraan de stage gingen de fans helemaal uit de bol. De Skate Stage was ook hier vol gelopen met jong en oud, want jawel, ook de oudere fans genoten van de punkrock. Hoewel zij wel niet meer vooraan te vinden waren maar rustig tussen het publiek meezongen of met het ritme mee knikten. Geslaagd? Jazeker!

Apocalyptica(00.50 - 01.50, Marquee)
De vier Finse heren van Apocalyptica mochten de Marquee op vrijdag afsluiten. Ze trokken veel volk aan, en terecht! Ze kregen maar een uur speeltijd om het publiek te overtuigen dat je ook met cello's flink te keer kunt gaan. Dus besloten ze om er direct in te vliegen! Eigen liedjes werden afgewisseld met covers van Metallica zoals Seek and Destroy en Enter Sandman. Het publiek genoot duidelijk van hun optreden en zongen uit volle borst mee met de gespeelde covers. De opmerkelijke vierde cellist (die er vorig jaar niet bij kon zijn tijdens het optreden in Hof Ter Lo), was het tegenovergestelde van zijn drie collega's! Terwijl hij rustig op zijn mooi versierde stoel bleef zitten (met een zonnebril!), headbangden Eicca en Perttu (vooral Perttu moet een stijve nek gehad hebben de dag erna!) en zocht Paavo oogcontact met het publiek die hij ook kreeg. De drummer maakte de sound van de vier heren geweldig. Ze sloten de avond af, op de wei althans, met Grieg's Hall Of The Mountain King en een diepe buiging. Het publiek was duidelijk tevreden maar helaas, de heren speelden geen bisnummer meer ondanks het gejuich.

Zaterdag 20 Augustus

Ghinzu(17u-17u40, Marquee)
In Walloni en Frankrijk zijn ze ongelooflijk hot, maar toch slagen ze er niet in, een enkele passage in de Brusselse AB niet te na gelaten, om in Vlaanderen vaste voet aan grond te krijgen. Opener Blow begon nog rustig, maar al gauw kwam daar met Do You Read Me? en de Elvis-cover Blue Suede Shoes serieuze verandering in. Wat volgde was een stomende set glamrock, waar zelfs de troepen van Tim Van Hamel een puntje aan konden zuigen. Met nummers als Til You Faint en Mine als absolute hoogtepunten, bevestigde Ghinzu zijn status als Wallonis finest, en klopte het nog nadrukkelijker aan de Vlaamse deur.

Dropkick Murphys (17.45 - 18.35, Main Stage)
Dropkick Murphys speelden de zaterdag op de Main Stage en hoewel er een goede sfeer hing, had het misschien nog beter geweest hadden ze op de Skate Stage gestaan. Met hun nieuwe album, The Warrior's Code, dat uit is sinds juni, hadden ze iets te vieren. En dat deden ze ook want het optreden werd een feest. Hoewel crowdsurfen duidelijk verboden was zweefden de lichamen boven de hoofden. De een wat bruusker dan de ander maar de sfeer bleef er zeker in. De pits waren ook aanwezig, onschuldige pits weliswaar. (Als je vergelijkt met de pits van het optreden van Every Time I Die, zul je dit wel begrijpen.) Oude songs werden afgewisseld met nieuwe. Amazing Grace zorgde voor gezelligheid en actief meezingen hoorde daar zeker bij. Gastzangeres Stephanie Dougherty zorgde voor de vrouwelijke stem tijdens The Dirty Glass, wat een leuke afwisseling in het optreden was. De Murphys waren zeker en vast een schot in de roos die dag.

Korn(21.35 - 22.35, Main Stage)
Korn, een van de groepen waar naar werd uitgekeken door een groot deel van de pukkelpoppers. Dat was ook te merken aan de massale opkomst! Hoe waren ze? Wel, goed eigenlijk. Hoewel ze ongeveer hetzelfde optreden gaven als op Werchter vorig jaar werd het niet te saai. Het werd zelfs beter dan op Werchter 2004. Misschien zat de nieuwe gitarist daar voor iets tussen? Het podium was versierd met hun albumcovers, een microstand in de vorm van een vrouwenlijf en natuurlijk de leden van Korn. Ook dit jaar speelden ze Metallica's One en Pink Floyd's Another Brick In The Wall en dat vond het publiek fijn want er werd grootschalig meegezongen. Natuurlijk hadden hun eigen liedjes zoals A.D.I.D.A.S. ook enorm succes.

Sophia(22u35 23u50, Marquee)
Van de stevige rock van The Godmachine naar de diepbedroefde melancholie van Sophia, het was niet de meest evidente stap die Robert Proper-Sheppard bijna tien jaar geleden nam. Drie albums later wordt hij echter in Belgi op handen gedragen, en na zijn passage op Werchter vorig jaar, die jammerlijk verstoord werd door de scheurende gitaren van Muse, was Proper-Sheppard terug. Nummers als The Sea en het schitterendeSwept Back, dat meesterlijk werd gedragen door het vierkoppige strijkersorkest, wentelen in droefheid en zelfbeklag, maar zijn tegelijkertijd ook van een zodanige schoonheid, dat de tranen nooit veraf zijn. Ook in nummers als Desert Song no.2 en het bittere en bijtende If A Change Is Gonna Come, waar gitaren de bovenhand halen op piano en strijkers, blijft de droeve en cynische ondertoon altijd duidelijk merkbaar. Na een prachtige versie van I Left You bleef Proper-Sheppard solo op het podium, om ons te vergasten op een akoestische Holidays Are Nice en een schitterende Oh My Love. Afsluiten deed Sophia echter met So Slow, een wondermooie ballad die opgedragen is aan de overleden The Godmachine-bassist Jimmy Fernandez, die de schitterende set bekroonde, en ons achterliet met een stevige krop in de keel.

Door: Philippe Cambien, Gregory Depuydt, Ignace Dewulf, Loran Pieck, Yannick Vinck, Martha Verschaffel en Dieter Vandeweyer
Cordinatie: Joost Van Liefferinge