Philip Catherine, Erkan Ogur & Philippe Aerts Trio
Verwarmend en grensverleggend
Josti Gadeyne
Bourla, Antwerpen — 23 oktober 2004
De wisselwerking tussen gitarist Philip Catherine, contrabassist Philippe Aerts en Erkan Ogur op fretloze gitaar overschreed muzikale grenzen.
Gitarist Philip Catherine en contrabassist Philippe Aerts zijn geen onbekenden in de Belgische jazzwereld. Beiden mochten in hun rijkgevulde carrire al een of meerdere Django d'Ors in ontvangst nemen: Philip Catherine voor 'beste Belgische jazzmuzikant' (1995) en 'beste Europese jazzmuzikant' (1998) en Philippe Aerts voor 'beste Belgische jazzmuzikant' (2002). Philippe Aerts maakt al jaren deel uit van het trio (met drummer Joost Van Schaik) en kwartet (met Bert Joris op trompet) van Philip Catherine en beiden hebben met internationale jazzgrootheden, waaronder Toots Thielemans en Chet Baker, samengewerkt. Philip Catherine kwam begin jaren tachtig in contact met gitarist Erkan Ogur, vandaag een van de grootste figuren uit de Turkse muziek. Hij speelt ook mee op zijn cd uit 1996, Bir mrlk Misafir. Philip Catherine en Erkan Ogur hebben een duidelijk verschillend repertoire en muzikale achtergrond, wat hun samenwerking juist zo boeiend maakt. Het trio bestaande uit Philip Catherine, Erkan Ogur en Philippe Aerts trad vorig jaar voor het eerst op, hun concert in Antwerpen past in een tournee die in het voorjaar van 2005 moet uitmonden in een nieuw album.
Na het optreden in de Bourla Schouwburg kan men alleen maar hoopvol uitkijken naar dat nieuwe album. Het publiek kwam uit alle uithoeken van Belgi naar Antwerpen afgezakt om de drie muzikanten aan het werk te zien in het kader van het Audi Jazz Festival. De set begon met een aantal composities van Erkan Ogur, die met zijn fretloze gitaar een melancholieke rust over de zaal bracht. De lyrische en melodische stijl van Philip Catherine paste perfect bij de speelstijl van Erkan Ogur. De Turkse kwarttonen en toonladders gaven de nodige extra dimensie aan het samenspel van de drie muzikanten. Philip Catherine heeft in zijn muziekcarrire ook eens met een fretloze gitaar gexperimenteerd, maar dit keer liet hij de eer over aan Erkan Ogur, die daar volop gebruik van maakte. De drie muzikanten wisselden elkaars spel af en hielden elkaar perfect in evenwicht. Tijdens een nummer, dat gebracht werd door het duo Catherine-Aerts, verliet Erkan Ogur het podium, om daarna terug te komen met een innemende solo. Het is niet alleen prettig om Philip Catherine te horen spelen, je ziet hem ook volledig opgaan in zijn spel. De gezapige zestiger had voor deze gelegenheid zijn typisch handelsmerk, een hoed, thuisgelaten en wiebelde niet meer heen en weer over het podium, maar zat voortdurend te bewegen op zijn stoel. Alleen Philip Aerts stond nog recht naast zijn immense contrabas. Ook enkele bewerkingen van Philip Catherine ontbraken niet. Zo was er het adembenemende Gilles et Mirona van de laatste cd van Philip Catherine (Summer Night, 2002), waar de inbreng van Erkan Ogur verrijkend was. De muzikanten genoten zichtbaar van hun muzikale interactie en verbaasden het publiek met een rustig concert dat verschillende culturele grenzen overschreed.
Na het optreden in de Bourla Schouwburg kan men alleen maar hoopvol uitkijken naar dat nieuwe album. Het publiek kwam uit alle uithoeken van Belgi naar Antwerpen afgezakt om de drie muzikanten aan het werk te zien in het kader van het Audi Jazz Festival. De set begon met een aantal composities van Erkan Ogur, die met zijn fretloze gitaar een melancholieke rust over de zaal bracht. De lyrische en melodische stijl van Philip Catherine paste perfect bij de speelstijl van Erkan Ogur. De Turkse kwarttonen en toonladders gaven de nodige extra dimensie aan het samenspel van de drie muzikanten. Philip Catherine heeft in zijn muziekcarrire ook eens met een fretloze gitaar gexperimenteerd, maar dit keer liet hij de eer over aan Erkan Ogur, die daar volop gebruik van maakte. De drie muzikanten wisselden elkaars spel af en hielden elkaar perfect in evenwicht. Tijdens een nummer, dat gebracht werd door het duo Catherine-Aerts, verliet Erkan Ogur het podium, om daarna terug te komen met een innemende solo. Het is niet alleen prettig om Philip Catherine te horen spelen, je ziet hem ook volledig opgaan in zijn spel. De gezapige zestiger had voor deze gelegenheid zijn typisch handelsmerk, een hoed, thuisgelaten en wiebelde niet meer heen en weer over het podium, maar zat voortdurend te bewegen op zijn stoel. Alleen Philip Aerts stond nog recht naast zijn immense contrabas. Ook enkele bewerkingen van Philip Catherine ontbraken niet. Zo was er het adembenemende Gilles et Mirona van de laatste cd van Philip Catherine (Summer Night, 2002), waar de inbreng van Erkan Ogur verrijkend was. De muzikanten genoten zichtbaar van hun muzikale interactie en verbaasden het publiek met een rustig concert dat verschillende culturele grenzen overschreed.