Sfinks
30 jaar wereldmuziek op z'n best
Jorn Kerschot
Molenveld, Boechout — 28 juli 2005
Sfinks, al dertig jaar een fenomeen in ons klein Belgenlandje. Zoals elk jaar was er weer een grote selectie aan buitenlands talent, gecombineerd met een vleugje buitenlandse folklore en dit alles onder een wisselvallige hemel met overwegend zon.
- Donderdag | - Zaterdag
Donderdag 28 Juli 2005
Sfinks, het festival dat al aan zijn dertigste editie toe is, was ook dit jaar weer een waaier aan cultuur en diversiteit met zijn breed gamma aan artiesten verspreid over vier dagen. Donderdag was de openingsdag met een gevarieerd programma van artiesten uit Isral, Nederland, Tsjetsjeni, Lle de la Runion en de Kaapverdische Eilanden.
De Nederlandse dj mps Pilot zorgde in de late namiddag voor de opwarmer met zijn zwoele beats gemengd met wereldmuziek, eclectische 'worldgroove' zoals hij het zelf noemt. Op dat moment waren er nog niet echt veel mensen op de dansvloer maar hij zorgde al wel voor de sfeer, die in de loop van de avond alleen maar beter werd. Dit was al een fijn voorproefje voor zaterdag!
Ondertussen kon je op het terrein zelf al heel wat mensen bespeuren die zich tegoed deden aan allerlei exotische gerechten als couscous, pita en Thaise wokschotels. Wederom een brede waaier aan mogelijkheden dus. Ook voor de shopaholics onder ons was er gedurende het hele festival een marktje voorzien waar je allerlei bezienswaardigheden kon vinden zoals hennaschilderingen, armbandjes, kettinkjes en typische buitenlandse klederdracht. Tegen half zeven 's avonds werd het publiek overgoten met een mengeling van volksdans met begeleidende muziek, wat een waar genot was voor het oog. De groep van kinderen en jongeren uit Tsjetsjeni, Daimohk, toonde in typische klederdracht hoe mooi n spectaculair een volksdans wel kan zijn. Vooral de jongens hadden hier iets mee te maken. De meisjes zorgden voor het esthetische aspect van de groep met hun kleding die leek op bruidsjurken, nogmaals een waar schouwspel voor het oog. Na een tijd speelde de muziek hier slechts nog een kleine, maar toch duidende rol, alhoewel iedereen verdoofd was door de ongelofelijke prestaties van de dansers.
Na het ontwaken uit deze extase was het ondertussen al tijd voor Sheva, een groep muzikanten uit Isral die in hun muziek de wereld willen veroveren met de vredesboodschap en hun pleiten voor verdraagzaamheid. Hoewel de situatie in hun land momenteel toch geheel anders is. Desalniettemin kon er weer genoten worden van hoogstaande wereldmuziek die ietwat leek op elektronische tribalmuziek -door de percussie die prachtige beats teweegbracht- dit gecombineerd met het gezang van de man met de tulband. Het uur was spijtig genoeg al gauw voorbij en met een 'salaam' sloot de groep hun geslaagde performance af.
Daarna was het weer de beurt aan mps Pilot om de avond in te gaan met het jeugdige, maar ook ietwat oudere publiek, een ruim publiek dus, waar enkel verdraagzaamheid heerste. Wijselijk trok deze reporter huiswaarts om zaterdag goedgeluimd terug te keren na een geslaagde eerste dag.
Zaterdag 30 Juli 2005
Dag drie was de eerste grote festivaldag van Sfinks, hoewel vrijdag ook niet mis was. Of het hieraan zou kunnen tippen? Beslist!
Na vrijdag stond ons besluit zo goed als vast: wereldmuziek mag er wezen! Enkele artiesten van donderdag stonden er zaterdag weer, waaronder Daimohk en Sheva. Daarnaast ook een heleboel artiesten die op de verschillende podia optraden. Zaterdag was wederom een gevarieerde dag met elektronische grooves, percussie en gezang.
In "de Cirkel" werden om het anderhalf uur artiesten in de cirkel geplaatst waar ze hun ding deden, telkens iets eigen aan een bepaalde cultuur. Yl de Egb bijvoorbeeld kwamen in een typisch Braziliaans klederdracht en gaven met hun muziek het gevoel van de Braziliaans-Afrikaanse slavencultuur weer. Een mooi stukje performance, maar het hoogtepunt van "de Cirkel" was toch wel Siyaya, een groep van dansers en muzikanten uit Zimbabwe die zang en dans telkens afwisselden. Een zeer gevoelsgeladen gezang door zowel de mannen als de vrouwen wist het publiek rond de cirkel te bekoren, met de hulp van een begeleidende percussie. Ook deze groep kwam optreden in hun typische klederdracht, de mannen gekleed in witte, donzige hoofddeksels en rond hun benen net hetzelfde. De vrouwen droegen kleurrijke slierten. Daarnaast kon je in de Cabana's terecht voor een mengeling van elektronica en reggae, asian dub of latino vibes. In drie ietwat kleinere hutjes deden de dj's hun ding; de mensen laten dansen tot 's avonds laat.
Niet alleen in de Cabana's kon je terecht voor elektronische muziek, op het concertpodium was het ondertussen tijd voor Bajofondo Tango Club, een gewaagde maar geslaagde combinatie van harde beats en de zwoele tangodans. Maar dat schrok het publiek helemaal niet af. Integendeel, de tango werd zwoel meegedanst en gaf mooie plaatjes op verschillende plekken in de zwoele concerttent. Sfeer genoeg dus!
De mensen die donderdag hadden gemist, of diegenen die donderdag opnieuw wilden beleven konden weer naar Daimohk en Sheva gaan kijken, die hetzelfde stramien volgden maar voor veel meer sfeer zorgden in het publiek. Zondag hadden ze gerust nog eens mogen terugkeren!
Voor zij die er 's avonds niet genoeg van kregen was er nog tot half drie 's morgens het optreden Noite de Cabo Verde waarbij onder andere rabasa de avondmensen wakker maakte en aan het dansen zette. Gezellig, maar ietsje trager van tempo, afbouwend eigenlijk naar de nacht toe. Misschien mocht dat wel ietsje sneller, maar het was uiteraard een waardige afsluiter voor de zaterdagavond van deze dertigste editie van Sfinks.
Donderdag 28 Juli 2005
Sfinks, het festival dat al aan zijn dertigste editie toe is, was ook dit jaar weer een waaier aan cultuur en diversiteit met zijn breed gamma aan artiesten verspreid over vier dagen. Donderdag was de openingsdag met een gevarieerd programma van artiesten uit Isral, Nederland, Tsjetsjeni, Lle de la Runion en de Kaapverdische Eilanden.
De Nederlandse dj mps Pilot zorgde in de late namiddag voor de opwarmer met zijn zwoele beats gemengd met wereldmuziek, eclectische 'worldgroove' zoals hij het zelf noemt. Op dat moment waren er nog niet echt veel mensen op de dansvloer maar hij zorgde al wel voor de sfeer, die in de loop van de avond alleen maar beter werd. Dit was al een fijn voorproefje voor zaterdag!
Ondertussen kon je op het terrein zelf al heel wat mensen bespeuren die zich tegoed deden aan allerlei exotische gerechten als couscous, pita en Thaise wokschotels. Wederom een brede waaier aan mogelijkheden dus. Ook voor de shopaholics onder ons was er gedurende het hele festival een marktje voorzien waar je allerlei bezienswaardigheden kon vinden zoals hennaschilderingen, armbandjes, kettinkjes en typische buitenlandse klederdracht. Tegen half zeven 's avonds werd het publiek overgoten met een mengeling van volksdans met begeleidende muziek, wat een waar genot was voor het oog. De groep van kinderen en jongeren uit Tsjetsjeni, Daimohk, toonde in typische klederdracht hoe mooi n spectaculair een volksdans wel kan zijn. Vooral de jongens hadden hier iets mee te maken. De meisjes zorgden voor het esthetische aspect van de groep met hun kleding die leek op bruidsjurken, nogmaals een waar schouwspel voor het oog. Na een tijd speelde de muziek hier slechts nog een kleine, maar toch duidende rol, alhoewel iedereen verdoofd was door de ongelofelijke prestaties van de dansers.
Na het ontwaken uit deze extase was het ondertussen al tijd voor Sheva, een groep muzikanten uit Isral die in hun muziek de wereld willen veroveren met de vredesboodschap en hun pleiten voor verdraagzaamheid. Hoewel de situatie in hun land momenteel toch geheel anders is. Desalniettemin kon er weer genoten worden van hoogstaande wereldmuziek die ietwat leek op elektronische tribalmuziek -door de percussie die prachtige beats teweegbracht- dit gecombineerd met het gezang van de man met de tulband. Het uur was spijtig genoeg al gauw voorbij en met een 'salaam' sloot de groep hun geslaagde performance af.
Daarna was het weer de beurt aan mps Pilot om de avond in te gaan met het jeugdige, maar ook ietwat oudere publiek, een ruim publiek dus, waar enkel verdraagzaamheid heerste. Wijselijk trok deze reporter huiswaarts om zaterdag goedgeluimd terug te keren na een geslaagde eerste dag.
Zaterdag 30 Juli 2005
Dag drie was de eerste grote festivaldag van Sfinks, hoewel vrijdag ook niet mis was. Of het hieraan zou kunnen tippen? Beslist!
Na vrijdag stond ons besluit zo goed als vast: wereldmuziek mag er wezen! Enkele artiesten van donderdag stonden er zaterdag weer, waaronder Daimohk en Sheva. Daarnaast ook een heleboel artiesten die op de verschillende podia optraden. Zaterdag was wederom een gevarieerde dag met elektronische grooves, percussie en gezang.
In "de Cirkel" werden om het anderhalf uur artiesten in de cirkel geplaatst waar ze hun ding deden, telkens iets eigen aan een bepaalde cultuur. Yl de Egb bijvoorbeeld kwamen in een typisch Braziliaans klederdracht en gaven met hun muziek het gevoel van de Braziliaans-Afrikaanse slavencultuur weer. Een mooi stukje performance, maar het hoogtepunt van "de Cirkel" was toch wel Siyaya, een groep van dansers en muzikanten uit Zimbabwe die zang en dans telkens afwisselden. Een zeer gevoelsgeladen gezang door zowel de mannen als de vrouwen wist het publiek rond de cirkel te bekoren, met de hulp van een begeleidende percussie. Ook deze groep kwam optreden in hun typische klederdracht, de mannen gekleed in witte, donzige hoofddeksels en rond hun benen net hetzelfde. De vrouwen droegen kleurrijke slierten. Daarnaast kon je in de Cabana's terecht voor een mengeling van elektronica en reggae, asian dub of latino vibes. In drie ietwat kleinere hutjes deden de dj's hun ding; de mensen laten dansen tot 's avonds laat.
Niet alleen in de Cabana's kon je terecht voor elektronische muziek, op het concertpodium was het ondertussen tijd voor Bajofondo Tango Club, een gewaagde maar geslaagde combinatie van harde beats en de zwoele tangodans. Maar dat schrok het publiek helemaal niet af. Integendeel, de tango werd zwoel meegedanst en gaf mooie plaatjes op verschillende plekken in de zwoele concerttent. Sfeer genoeg dus!
De mensen die donderdag hadden gemist, of diegenen die donderdag opnieuw wilden beleven konden weer naar Daimohk en Sheva gaan kijken, die hetzelfde stramien volgden maar voor veel meer sfeer zorgden in het publiek. Zondag hadden ze gerust nog eens mogen terugkeren!
Voor zij die er 's avonds niet genoeg van kregen was er nog tot half drie 's morgens het optreden Noite de Cabo Verde waarbij onder andere rabasa de avondmensen wakker maakte en aan het dansen zette. Gezellig, maar ietsje trager van tempo, afbouwend eigenlijk naar de nacht toe. Misschien mocht dat wel ietsje sneller, maar het was uiteraard een waardige afsluiter voor de zaterdagavond van deze dertigste editie van Sfinks.