Vansina - Verbruggen - Gudmundsson Trio
Het trio wordt volwassen
Josti Gadeyne
Cafe Hopper, Antwerpen — 24 november 2004
Het Vansina-Verbruggen-Gudmundsson Trio bracht in het Antwerpse caf Hopper een eigenzinnige set met invloeden uit de cool jazz en bebop. De drie muzikanten speelden veelzijdig en perfect op elkaar in.
Het heeft een tijdje geduurd vooraleer saxofonist Bruno Vansina met zijn trio weer te gast was in het Antwerpse jazzcaf de Hopper. Er kwam niet veel volk opdagen, maar dat deed niets af aan de prestaties van het trio. Het trio bestaande uit Bruno Vansina op sopraan- en altsax, Teun Verbruggen op drums en Gulli Gudmundsson op bas bracht een eigenzinnige set met invloeden uit de cool jazz en bebop. Het trio heeft een evolutie doorgemaakt en de leden voelen zich er duidelijk goed bij. Bruno Vansina ging volledig op in zijn spel en van zijn vroegere verlegenheid was niet meer veel te merken. Het trio stond met beide voeten op de grond, de muzikanten speelden perfect op elkaar in.
De groep opende met een eigen nummer dat nog geen titel heeft. Een mysterieuze baslijn en zwevende sopraansax bouwden het ritme stilaan op, om dan uit te barsten in snelle loops en te eindigen in dezelfde mystiek van in het begin. Bassist Gudmundsson speelde die avond zowel met zijn vingers als met zijn strijkstok. Hij waagde zich in de standard 'All or nothing at all' aan een partijtje percussie door met zijn handen te slaan op het houtwerk van zijn contrabas. Gudmundsson had ook een aantal effecten mee die de muziek van het trio een extra dimensie gaven. Ook drummer Teun Verbruggen speelde enorm veelzijdig en vulde het trio perfect aan. In 'Like Sonny' van John Coltrane deed de drumpartij me zelfs even denken aan elektronische muziek. Het trio speelde die avond trouwens verschillende nummers van John Coltrane en ook in de andere nummers was zijn invloed merkbaar. Een aantal nummers hadden een swingende groove, andere boksten qua ritme dan weer tegen elkaar op. Er vond als het ware een competitie plaats tussen sax, bas en drums, die elkaar de loef afstaken met allerlei loops en chromatische bewegingen. In 'The little one' van Herbie Hancock viel dan weer het precisiewerk van Verbruggen op. Bruno Vansina speelde verscheiden, in sommige nummers zeer lyrisch, in andere dan weer hectisch en chromatisch.
Voor wie nog niet genoeg heeft aan n avond is er de nieuwe cd van het trio. Al raad ik iedereen aan om de groep live te zien. Want de plaat mist wat prsence en vervalt nogal vlug in minder toegankelijke jazz. Live is het trio veel boeiender en bereikt het ook een goed evenwicht tussen bebop en andere jazzstijlen.
De groep opende met een eigen nummer dat nog geen titel heeft. Een mysterieuze baslijn en zwevende sopraansax bouwden het ritme stilaan op, om dan uit te barsten in snelle loops en te eindigen in dezelfde mystiek van in het begin. Bassist Gudmundsson speelde die avond zowel met zijn vingers als met zijn strijkstok. Hij waagde zich in de standard 'All or nothing at all' aan een partijtje percussie door met zijn handen te slaan op het houtwerk van zijn contrabas. Gudmundsson had ook een aantal effecten mee die de muziek van het trio een extra dimensie gaven. Ook drummer Teun Verbruggen speelde enorm veelzijdig en vulde het trio perfect aan. In 'Like Sonny' van John Coltrane deed de drumpartij me zelfs even denken aan elektronische muziek. Het trio speelde die avond trouwens verschillende nummers van John Coltrane en ook in de andere nummers was zijn invloed merkbaar. Een aantal nummers hadden een swingende groove, andere boksten qua ritme dan weer tegen elkaar op. Er vond als het ware een competitie plaats tussen sax, bas en drums, die elkaar de loef afstaken met allerlei loops en chromatische bewegingen. In 'The little one' van Herbie Hancock viel dan weer het precisiewerk van Verbruggen op. Bruno Vansina speelde verscheiden, in sommige nummers zeer lyrisch, in andere dan weer hectisch en chromatisch.
Voor wie nog niet genoeg heeft aan n avond is er de nieuwe cd van het trio. Al raad ik iedereen aan om de groep live te zien. Want de plaat mist wat prsence en vervalt nogal vlug in minder toegankelijke jazz. Live is het trio veel boeiender en bereikt het ook een goed evenwicht tussen bebop en andere jazzstijlen.