Blue Note aan Zee
Enthousiasme zonder charisma
Robin Tulkens
Potinirepark, De Haan — 9 juli 2005
Wie Blue Note Festival hoort, denkt meteen aan Gent, de Gentse Feesten en aan het jaarlijkse dubbel jazzweekend in de Bijloke. Nochtans vond Blue Note Festival dit jaar, met het Pontinirepark in De Haan, een tweede festivallocatie.
Uitblazen heet het nieuwe kunstenproject voor de kust en had Blue Note tegast gevraagd voor een eenmalige muzikale samenwerking. De programmatie van Blue Note aan Zee getuigde van eenzelfde kwaliteitsvolle aanpak dan die tijdens de Genste Feesten. Het gerestaureerde park fungeerde als decor voor deze Jazz tweedaagse, met op elke dag 3 gerenomeerde Big Bands. Uitblazen wil nl. muziek en cultuur gebruiken om het imago van de kust als vakantiebestemming aanzienlijk te verbeteren. En daarvoor heb je uiteraard kwaliteit nodig.
En van de bands die hiervoor mocht zorgen, was de Afro Cuban All Stars. The All Stars zijn net als hun muzikale erfenis de Buena Vista Social Club, tegenwoordig evenzeer een kwaliteitslabel als een club van uitstekende en gerenomeerde (oude) jazzmuzikanten.
Met zijn vijftienen stonden ze op het krappe podium, jong en oud, van 15 tot 81 jaar en uitstekend aangevuurd door een opvallende verschijning: oprichter, dirigent en medemuzikant Juan de Marcos Gonzalez. Het resultaat klonk als een mooi Big Band-geluid, dat enerzijds knap jazzy ging, anderzijds dankzij enkele stevige son-klassiekers soms enorm dansbaar en ritmisch bleef. Animatie en exotisch heupgewieg op het podium, minder vuurwerk in de tent waar een zittend publiek had af te rekenen met de kille sfeer van het park tijdens een minder mooie zomeravond.
Al deed de groep er veel aan dat publiek naar zijn hand te zetten. Tijdens het optreden rende n der zangers dwars door de middencorridor het publiek in en de band bracht tussendoor een nummertje ter ere van Frida, het vroeger Brussels lief van n der aanwezige Cubanen.
De sfeer erin brengen lukte dus in eerste instantie maar matig en er was enkel aan de rand van de tent wat beweging te bespeuren. Het duurde tot over halfweg het optreden alvorens de Cubanen erin slaagden zowat een derde van de tent aan het dansen te krijgen.
Was de muziek tijdens het concert nog luchtig en swingend, de bisnummers getuigden van een veel rustiger niveau: n nummer werd geheel solo gebracht en kreeg zowaar de tent muisstil, een ander liet de drie percusionisten hun roffelende ding doen.
De All Stars waren goed maar lang niet overtuigend en brachten eerder het luchtige werk. Aan hun enthousiasme lag het niet, hun charisma was in De Haan echter minder overtuigend.
Uit de reacties van sommige bezoekers bleek dat Blue Note aan Zee mogelijk nog niet klaar was voor het toevallige casual kustpubliek, of moet dit misschien eerder andersom worden gezien?
En van de bands die hiervoor mocht zorgen, was de Afro Cuban All Stars. The All Stars zijn net als hun muzikale erfenis de Buena Vista Social Club, tegenwoordig evenzeer een kwaliteitslabel als een club van uitstekende en gerenomeerde (oude) jazzmuzikanten.
Met zijn vijftienen stonden ze op het krappe podium, jong en oud, van 15 tot 81 jaar en uitstekend aangevuurd door een opvallende verschijning: oprichter, dirigent en medemuzikant Juan de Marcos Gonzalez. Het resultaat klonk als een mooi Big Band-geluid, dat enerzijds knap jazzy ging, anderzijds dankzij enkele stevige son-klassiekers soms enorm dansbaar en ritmisch bleef. Animatie en exotisch heupgewieg op het podium, minder vuurwerk in de tent waar een zittend publiek had af te rekenen met de kille sfeer van het park tijdens een minder mooie zomeravond.
Al deed de groep er veel aan dat publiek naar zijn hand te zetten. Tijdens het optreden rende n der zangers dwars door de middencorridor het publiek in en de band bracht tussendoor een nummertje ter ere van Frida, het vroeger Brussels lief van n der aanwezige Cubanen.
De sfeer erin brengen lukte dus in eerste instantie maar matig en er was enkel aan de rand van de tent wat beweging te bespeuren. Het duurde tot over halfweg het optreden alvorens de Cubanen erin slaagden zowat een derde van de tent aan het dansen te krijgen.
Was de muziek tijdens het concert nog luchtig en swingend, de bisnummers getuigden van een veel rustiger niveau: n nummer werd geheel solo gebracht en kreeg zowaar de tent muisstil, een ander liet de drie percusionisten hun roffelende ding doen.
De All Stars waren goed maar lang niet overtuigend en brachten eerder het luchtige werk. Aan hun enthousiasme lag het niet, hun charisma was in De Haan echter minder overtuigend.
Uit de reacties van sommige bezoekers bleek dat Blue Note aan Zee mogelijk nog niet klaar was voor het toevallige casual kustpubliek, of moet dit misschien eerder andersom worden gezien?