Rock Werchter

- Donderdag 30 juni | - Vrijdag 1 juli | - Zaterdag 2 juli | - Zondag 3 juli

Donderdag 30 juni

The Bravery (18.00-18.55, Main Stage)
Een mooie opener van een nog mooier weekend. Tot onze grote verbazing was de wei al aardig gevuld, we waren niet de enige Bravery-genteresseerden. Deze groep maakte al eerder een positieve indruk met de nummers An Honest Mistake en Unconditional. Voor deze groep is het een eer om de Werchter-vierdaagse te mogen starten in het prille begin van hun carrire. Toch stonden ze er, met de nodige dosis lef. Het was zonder twijfel een mooi optreden, en de dankbaarheid van het publiek was dan ook groot. Ze hebben in dit kleine Belgi meer fans dan gedacht, zo blijkt.

New Order (19u20 20u25, Main Stage)
De volgende band op de Main Stage waren de elektrorock-veteranen New Order, wijlen Joy Division. Met alle charmes die ze meebrachten van de jaren 80, konden ze toch niet echt boeien. Bassist Peter Hook deed zijn best om zich volledig in te leven en veel show te verkopen, maar kreeg het publiek daar niet mee op sleeptouw. Frontman Bernard Sumner leek zeer ongenteresseerd en wierp af en toe een slappe bindlijn het publiek in. De band was niet bedeesd om Joy Division-klassiekers te spelen en gelukkig maakten deze wat herkenning los. Toch mag New Order zich vrij origineel noemen door leuke synthesizers te gebruiken en ook de enige band op Werchter te zijn met een elektronische drum. Als laatste nummer werd, tot ergernis van de frontman, hun populairste nummer Blue Monday ingezet, dat het toch vrij zwakke optreden nog redde.

Ozark Henry (20u55 21u45, Main Stage)
Ozark Henry gaf de Werchterweide na New Order een keurig stukje Belgisch talent. De Kortrijkse nachtvogel had een schitterende live band mee en leverde schitterende muziekstukken af. Veel beweging zat er echter niet in, want de frontman had een enkelblessure opgelopen. Desalniettemin was de stem van de zanger in topvorm en het ene sterke nummer na het andere brachten de wei in extase. Meezingers als Sweet Instigator bleven niet onaangeraakt en swingers als Word Up brachten nog meer sfeer. Een geslaagd optreden dat Rock Werchter eindelijk in gang blies.

Snoog Dogg (22u35 23u35, Main Stage)
Om eerlijk te zijn hebben we hier eigenlijk wel naar uitgekeken. Maar niet met de intenties om een zoveelste wannabe-rapper tegen te komen, wel om eens te genieten van een optreden.
Zijn intro was er n om U tegen te zeggen! Een vijf minuten lange videofilm met alle rapclichs ineen: de held kregen we voorgeschoteld op een bedje van geile vrouwen, overgoten met een sausje van gunfights, drugs en politie. Het heeft ons alvast gesmaakt!
Eenmaal de film gedraaid, kwam Snoop onder overweldigend applaus op het podium in iets dat veel weg had van een bizarre Afrikaanse pyjama. Het is eens wat anders dan die moderne bling bling. Maar het contrast werd dan wel mooi aangetoond door zijn met diamanten bezette micro.
Het optreden stond er perfect n hij kreeg het hele publiek mee! Een ganse prestatie op een rock festival! De Shananana, shananana, hey hey, Snoop Dogg getuigde hier achteraf nog van. Gedurende de vier dagen van het festival werd dit deuntje (tot vervelens toe bij anderen) zowel op de camping als op de weide wellustig meegezongen. Snoop is groot!

Chemical Brothers (0u15 1u45, Main Stage)
Tien minuten voordat de Bros het podium op zouden komen, werden de hemelsluizen opengezet. De Frontstage veranderde in een zwembad, maar dat weerhield niemand om te blijven wachten op hun optreden. Er werden enorm veel zeilen bovengehaald om het eerste blok volledig te bedekken en om toch een poging te doen hen te beschermen tegen de regen. Poging mislukt, want toen de Chemische Broertjes verschenen, verdwenen de zeilen als sneeuw voor de zon. Kletsnat of niet, het maakt niets uit, met die zeilen kunnen we niets zien van hun optreden! weerklonk het rond mij.
Net als op Pukkelpop openden de Brothers met Hey Boys, Hey Girls!. Terwijl volle bakken water neerkletsten over ons, draaiden The Chemical Brothers de ene hit na de andere, wat onder enorm enthousiasme van het publiek werd onthaald. Na afloop was iedereen (hoe kunt u het raden) kletsnat en tevreden!

Kraftwerk (22.30-23.45, Pyramid Marquee)
Het was een eer Kraftwerk te ontvangen op onze eigenste Werchterweide. Het is niet iedereen gegeven de eerste avond van een vierdaags festival al meteen af te sluiten met zon grote groep. Het was nog moeilijk net voor het begon de Marquee binnen te dringen, en de houten vloer aan het scherm buiten stond ook vol met nieuwsgierige muziekliefhebbers. Een optreden vol bekende nummers. Weinig beweging op het podium, des te meer er voor! Autobahn, The Robots, The Man Machine, Aerodynamik, Radio-Activity, The Model en nog veel meer. Een dik uur maakten de Duitsers muziek, maar het mocht nog langer duren. Laat n ding duidelijk zijn: dit was het beste Werchteroptreden van 2005!

Vrijdag 1 juli

KT Tunstall (13u20 14u10, Main Stage)
Een hele reeks afzeggingen en ook verschuivingen vandaag, daardoor kreeg KT Tunstall de eer om de Main Stage te bestijgen. Vol zelfvertrouwen en weinig show bewees ze dat ze haar plaats verdiende op de Main Stage. Als n van de weinige frontvrouwen op Werchter trakteerde ze het publiek op stevige en schitterende blues. Zelf nam ze de akoestische gitaar onder handen en speelde er vol enthousiasme op los; iets dat je niet kan zeggen van Joss Stone. De bassist was ook niet vies om zijn basgitaar voor enkele nummers om te ruilen voor een contrabas of cello, wat een melodische klank gaf aan het optreden dat, puur instrumentaal gezien, het geniaalste van Werchter genoemd mag worden.

Athlete (14.20-15.20, Main Stage)
Deze groep was n van de grote vraagtekens van het festival. Slechts weinigen kenden de muziek echt goed, en alleen Wires en You Got The Style kunnen hier in Belgi als hits beschouwd worden. Het begon wat stroef. De drum deed het niet, en even leek het erop dat de jongens van Athlete een volledig akoestische set zouden moeten geven. Dit deden ze zon tweetal nummers, tot de drum het weer deed en ze er met de voltallige band invlogen. De mooie stem van zanger Joel Pott vulde de grote tent en in een mum van tijd werd iedereen zowat sprakeloos van de prachtige Athlete-klanken. Veel rockende nummers hebben de jongens niet, en dit optreden kan dan ook zeker als n van de rustigste op Werchter beschouwd worden. Desalniettemin was dit een uur puur genot voor diegenen die wel een streepje melige pop kunnen waarderen.

Jimmy Eat World (14u40 15u30, Main Stage)
Als punkrockgroep mag Jimmy Eat World er, met zn unieke sound, best zijn. De band straalde veel kracht uit, maar tegelijk ook veel charisma. Er was niet veel speciaals aan de show, maar kwamen met een zo directe aanpak af, dat de hele weide meebewoog op hits zoals The Middle. De groep was duidelijk zeer verheugd om te spelen en deed zo hun best, dat ze niet anders dan succes konden boeken. Zulke groepen stellen normaal teleur live, maar Jimmy Eat World maakte duidelijk dat ze hun materiaal konden verkopen. En daarbij, als je ergens blij van wordt, dan is het wel van de uptempo rock van JEW.

The Dresden Dolls (15.45-16.45, Pyramid Marquee)
Wie ze ondertussen nog niet kent, moet enkele maanden van de aardbol verdwenen zijn. Met nummers als Coin Operated Boy en Good Day maakten ze al een goede indruk op het radioluisterende publiek. Wanneer dit duo naar de wei van Werchter afzakte gingen er dan ook heel veel mensen kijken, wat zorgde voor een overvolle Marquee. Bombastisch begonnen ze met hun Good Day, en ook de rest van het debuutalbum moest eraan geloven. Er werd driftig meegezongen, geknikt en geapplaudiseerd. The Dresden Dolls staan bekend voor hun intrigerende live shows, en dit kwam ook bij dit optreden duidelijk naar voor. Wie dacht dat ze niet zouden passen in een tent, zat er flink naast. De sfeer was optimaal, en ook diegenen die de muziek niet goed kenden konden met volle teugen van dit optreden genieten. De stem van Amanda klonk als altijd heel luid en zuiver, en Bryan kreeg met zijn opmerkelijke bewegingen veel aandacht. De twee genoten van het optreden, en het publiek nog meer. Dit was duidelijk n van Werchters hoogtepunten.

Within Temptation (16u 16u50, Main Stage)
De Nederlandse gothic metalband Within Temptation speelde een voorspelbare, maar daarom niet minder indrukwekkende set. Wie hen bezig zag op Graspop Metal Meeting een week eerder, kreeg exact dezelfde show voorgeschoteld, maar lichtelijk verbeterd. Misschien was het de hitte op Graspop, misschien lag het aan het zwarte trouwkleed dat Sharon te goeder trouw weer aan had op Werchter, maar dit weekend klonk de set iets strakker en zong mevrouw Den Adel toon- en stem-vaster.
Alle hitsingles van het laatste album passeerden de revue: Stand My Ground, Memories en ook de nieuwste boreling Angels lag goed in de smaak bij de festivalgangers. Ook ouder werk wordt even aangeraakt, met de toppers Mother Earth, Deceiver Of Fools en encore Ice Queen. Jammer genoeg, voor fans van het hardere werk, werd debuutplaat Enter volledig genegeerd, maar dat is nu nmaal wat het publiek verlangt. Dt en Running Up That Hill natuurlijk, de onvermijdelijke Kate Bush-cover.
De enscenering was traditiegetrouw dik in orde. Buiten het gitzwarte trouwkleed van Sharon en de gothic outfits van de rest van de band, was ook het podium volledig versierd met stenen zuilen begroeid met klimop. Ook de drums en de keyboardstaander waren in nature-look opgemaakt. Net als op Graspop werd bezworen dat dit het beste optreden van de tour was tot hiertoe en werd hulde gebracht aan het Belgische publiek voor hun grenzeloos enthousiasme.

Garbage (17u20 18u20, Main Stage)
Dan was het tijd voor een vrouw met ballen. De Courtney Love die wel kan zingen, de Chrissie Hynde van deze tijd, Garbage-zangeres Shirley Manson. Gekleed in een strak kleedje met zebrapatroon, een waar genot voor het oog maar nog veel meer voor het oor.
De band neemt een sterke start met de opener van het in April gereleaste album Bleed Like Me. Bad Boyfriend is nog relatief onbekend, maar zeker niet onbemind. Vanaf dan begint een doorlopende tirade aan het adres van de maatschappij (en dan liefst nog de mannelijke helft ervan) over feminisme en de vrijheid en verworven rechten van de vrijgevochten vrouw.
Maar dat nemen we er graag bij, want tussendoor speelt de band een mooi overzicht van de hits tussen 95 en nu. A Decade of hits wordt over het publiek uitgesmeerd en het volk lust er wel pap van. Stupid Girl, I Think Im Paranoid, Push It, Only Happy When It Rains, ... Het zijn allemaal kleppers van formaat. Goed afgewisseld met nieuw werk zoals Why Do You Love Me?, Sex Is Not The Enemy en Right Between The Eyes. Opmerkelijk bij dit optreden is de New Order-sample in Not My Idea. Een flitsend optreden van een zangeres met klasse!

Velvet Revolver (18u55 19u55, Main Stage)
"Rock & motherf*cking roll" was het motto van deze band en dat hebben ze maar al te goed duidelijk gemaakt. De Velvet Revolver-leden, die allemaal afstammen uit het oldschool rock-'n-roll milieu, wouden komaf maken met de moderne rock en brachten de stevige hardrock van twintig jaar geleden. Velvet Revolver heeft dan ook heel wat talent: drie GunsnRoses-leden, waaronder gitaarheld Slash en voormalig Stone Temple Pilots-zanger Scott Weiland. Weiland had alleszinds veel noten op zijn zang, want zijn scheldend taalgebruik was eerder hilarisch dan stoer. Toch gaf Velvet Revolver met de nodige gitaarsolos terug het gevoel van vroeger. Met wat GunsnRosesklassiekers en de single Fall to Pieces was het publiek vrij aandachtig, maar veel beweging was er niet. Vele songs waren te veel van hetzelfde recept en dat bracht verveling na een tijd. Toen de frontman op het einde het podium brutaal verliet was het gevoel vrij neutraal: geen uitschieter maar ook niet slecht.

Jamie Cullum (20u25-21u25, Pyramid Marquee)
Vorig jaar de 18-jarige Joss Stone, dit jaar de 24-jarige Jamie Cullum: beiden jong en bewonderenswaardig. Jamie Cullum speelde de Marquee zaterdag plat. Van Everlasting love tot High & Dry (Radiohead): zowel eigen nummers als covers werden door het publiek gewaardeerd. Ook Frontin (Pharell Williams) werd warm onthaald. Ongetwijfeld heeft deze jongeman er op Werchter een pak fans bijgekregen. Jamie Cullum, smaakt naar meer!

Green Day (20u35 22u35, Main Stage)
De vaders van de punkrock schrijven sterke songs, maar of ze sterk waren live dat wist bijna niemand. De intro van The Night of the Proms was toevallig ook de Green Day-intro van dienst en al vlug kwam de band het podium op. Je kon al meteen zien dat Billy Joel Armstrong nogal onder de indruk lag van de massa, je kon de trots en euforie zien in zijn ogen. Iedereen had dan ook de tijd van zijn leven toen American Idiot ingezet werd. Het was perfect zoals het moest zijn. Vol enthousiasme rende frontman Armstrong over het podium. Bij elk nummer kon je zien dat deze jongens door en door ervaring hebben. Niet alleen de nummers waren klasse, maar ook de interactie met het publiek. Green Day straalde zo een sympathie uit dat iedereen volop meedeed met de spelletjes van frontman Armstrong. Hij liet om de beurt een deel van het publiek juichen, haalde mensen uit het publiek en liet ze met waterpistolen schieten, zette zichzelf een koningskroon op en deed originele gitaarintros. Vele klassiekers werden ook door de muziekmolen gedraaid zoals Insomniac, Longview en Time of your life, maar ook de nieuwe singles Holiday en Boulevard of broken dreams zorgden ervoor dat de Werchterweide een magisch moment beleefde. Het hoogtepunt was toch toen er op het podium een band werd gevormd uit drie willekeurige toeschouwers. De gitarist kreeg uiteindelijk nog te horen dat hij de gitaar mocht houden, terwijl de rest van het publiek jaloers toekeek. Green Day slaagde erin om een groot feest van twee uur aan de gang te houden dat geen enkel minder moment kende. Ze behoren dan ook tot de top drie van Werchter 2005.

Faithless (23.15-00.45, Main Stage)
Mannen met een boodschap. Veel kennen we er niet, maar Maxi Jazz van Faithless is daar wel n van. Er was zoals verwacht ongelooflijk veel volk, maar het was een harmonieus gebeuren. Ter ere van hun 10-jarig bestaan (en bijhorende compilatie-cd) werden we overspoeld met een set vol bekende nummers. Anderhalf uur weergalmden alle hits door de boxen. Er werd gesprongen, geroepen en vooral veel gedanst. Wie erbij was kan erover meespreken: dag 2 kon in schoonheid eindigen.

Armand Van Helden (23u10 0u40, Pyramid Marquee)
Gelijktijdig geprogrammeerd staan met Faithless is nooit leuk. Maar aangezien we hen al eens gezien hadden en ze ons niet overdonderd hadden, besloten we maar om eens een kijkje te gaan nemen om te zien wat Armand in huis had. Velen moeten zoals ons gedacht hebben aan de opkomst rond de Marquee te zien. Het moet goed tot hem doorgedrongen zijn dat hij op een rockgetint festival speelde, want dat was enorm aan zijn platenkeuze te horen. Nirvana in de mix, net zoals Eye of the Tiger en The White Stripes. Jammer van deze laatste, want Seven Nation Army op Werchter is (ja, toch wel) afgezaagd. Voor de rest was het een ongelooflijke dansbare set, maar het miste dat tikkeltje extra. Daarvoor zal je waarschijnlijk op n of ander Spaans danseiland moeten zitten.

Zaterdag 2 juli

Therapy? (12u30 13u15, Main Stage)
Ondanks het schandalig vroege uur stond jong en oud zaterdag om 12u30 al ongeduldig te wachten op Therapy. Ondanks de vette baslijnen en hun enorm melodieuze drum die hun liedjes kenmerken vonden we dat ze wel konden overtuigen, maar de sfeer op de weide zat er nog niet helemaal in. Iedereen sliep nog, en velen waren blijkbaar al aan het wachten op Pennywise. Doch was het nog een goed optreden om naar te luisteren, maar niet om in hevige pits in te gaan. Dit met uitzondering van hun megahit Diane, waar ze heel de rechtstaande weide wl met meekregen.

Rilo Kiley (12u45-13u30, PyramidMarquee)
Rilo Kiley. Vreemde naam voor een goede groep. Deze rockers hebben de laatste tijd qua succes een stijgende lijn gekend, en dat is zeker en vast verdiend, naar wat wij konden afleiden uit hun optreden. Hun muziek is mooi, soms poppy, soms met een scherp randje, maar steeds geslaagd. Nummers als I Never, Portions For Foxes en The Execution Of All Things werden vlekkeloos gespeeld. Voeg bij een sterke set een mooie vrouw als Jenny Lewis toe en je krijgt wat men noemt het ideale Werchterconcert. Nu maar hopen dat ze binnen een paar jaar terugkomen om later op de dag voor een warmer publiek te spelen. Wij kunnen alleszinds al niet wachten!

Daan (15.05-15.55, Main Stage)
Twee Belgische groepen, gelijktijdig geprogrammeerd op een zonnige zaterdag. Wie naar Admiral Freebee ging kijken had geen ongelijk: Daan viel namelijk zwaar tegen. Terwijl het optreden vorig jaar een absolute hit was, ging Stuyven hier toch wel wat ten onder. Met nummers als Victory en Swedish Designer Drugs werd uiteraard meegezongen en gedanst, maar zelfs vooraan was de sfeer ver te zoeken. De dag was zonnig en zijn zonnebril passend, maar het feit dat ze op het hoofdpodium geprogrammeerd stonden was in hun nadeel. Op het podium probeerden ze het onderste uit de kan te halen, maar het publiek wilde maar niet mee. Best jammer, want Daan heeft al eerder bewezen dat hij veel in zijn mars heeft. Volgend jaar een herkansing?

Admiral Freebee (15u 15u50, Pyramid Marquee)
We moeten er eerlijk in zijn: Admiral Freebee heeft met zijn single Oh Darkness nu al n van de grootste Afrekeninghits van het voorbije jaar gerealiseerd. Zijn nieuwe album Songs is ook een knaller van formaat, en dat was er de voorbije zaterdagmiddag aan te merken. De tent was tot in de nok gevuld en zelfs rond de tent en voor het scherm stond het vol kijklustigen. Het optreden was dan ook enorm spetterend. Tom Van Laere & co speelden al hun hits, o.a. Einstein Brain, Oh Darkness, Mediterranean Sea, en hun nieuwste parel Lucky One. Allemaal werden ze heftig meegezongen en met een luid applaus onthaald door het enthousiaste publiek. Met uitzondering van Millionaire en Soulwax was deze zeker en vast d beste Belgische artiest op het podium van Werchter dit jaar!

t Hof van Commerce (16u25 17u25, Main Stage)
Ze kwamen vrolijk toegetuft op hun lichtblauwe Vespa, om het Herman nog eens in de ogen te wrijven dat Dj 4T4 op vakantie was toen hij telefoon kreeg om een gat in de affiche op te vullen.
De sfeer tussen Buyse, Flip en 4T4 zat er onderling ongelooflijk in! Het is mooi om te zien hoe artiesten zich na zoveel optredens nog altijd blijven verder amuseren. Die sfeer uitte zich dan ook in verscheidene droge grapjes naar het publiek toe. Zelfspot, lachen met de examens, zichzelf de hemel in prijzen. Het kwam allemaal aan beurt.
Het optreden zelf was wel geslaagd. Wel veel liedjes van het nieuwe album Ezoa en niet anders, die bij de mensen die de nieuwe plaat nog niet hadden gehoord wat langdradig overkwamen. Van de nieuwe plaat kon je o.a. Leegoard, Jaloes, Zoender fans gin bands herkennen. Er werd nog een medley tussengegooid eveneens als songs uit de vorige albums die meer bekend waren. Toch een geslaagd optreden!

Bloc Party (17.55-18.55, Pyramid Marquee)
Hun optreden zou dat van Franz Ferdinand vorig jaar moeten evenaren hebben, maar dat deed het jammer genoeg net niet. Bloc Party leverde begin 2005 een schitterend debuut af, en de verwachtingen waren dan ook hooggespannen op Werchter. De Marquee zat afgeladen vol, wat het dus moeilijk maakte nog een mooi plekje te bemachtigen. De meeste populaire nummers van Silent Alarm werden gespeeld, en het optreden werd best gesmaakt bij het publiek. Banquet, She's Hearing Voices en Like Eating Glass werd door de volledige Marquee luidkeels meegezongen, en van sfeer was best wel sprake. Geen topper van formaat, maar een slecht optreden? Allesbehalve!

Audioslave (19u30 20u30, Main Stage)
Voormalig lid van Rage Against The Machine en zanger Chris Connel van Soundgarden toonden zaterdagmiddag hoe het moet. De groep maakte er niet veel woorden aan vuil en begonnen meteen met hun krachtige hardrock. Jammer genoeg viel zanger Connel nogal tegen in het begin. De frontman had duidelijk moeilijkheden met hard en juist zingen. Hij deed alles wat hij kon maar zijn stem kwam er maar slecht uit. Zo sneuvelde topper Show Me How To Live. Gelukkig herpakte hij zich en de echt show kon beginnen. De ex- RATM-leden toonden wat voor ongelooflijke muzikanten ze zijn en zo kregen we van de koning van de baslijnen de zotste basriffs naar ons hoofd geslingerd. Het gitaarwerk kon ook niet origineler. Het gitaarwerk ging van fingertipping naar scratchen op de gitaar alsof hij op een turntable bezig was. Toen er twee nummers van RATM gespeeld werden, waaronder Killing In The Name Of werd het volk compleet wild. Toen daarna Cochise werd ingezet was het optreden meer dan geslaagd.

Interpol (21.05-22.15, Pyramid Marquee)
Volk, veel te veel volk. Iedereen wilde op zaterdagavond een glimp opvangen van de jongens van Interpol. Wie een plaatsje vooraan had bemachtigd werd letterlijk tegen de dranghekken geduwd, maar mocht zich gelukkig prijzen. Nummers van zowel Turn On The Bright Lights als hun meest recente Antics werden gespeeld, waarvoor het publiek duidelijk zeer dankbaar was. Van het feit dat bassist Carlos zich ziek had verscholen ergens achteraan was niet veel te merken. De houten vloer daverde bij Evil, Slow Hands en Obstacle. Ook het belichtingsdeel van het optreden is zeker het vermelden waard. Zowel bij Interpol als bij enkele andere Marquee-optredens waren de lichten opvallend leuk.

Rammstein (22u50 0u20, Main Stage)
Hier hadden we enorm veel van verwacht qua show. De show was er uiteindelijk wel, maar dat was ook het enige. Een vrachtwagen vol vuurwerk en andere steek-het-in-de-fik middelen waren dan ook hun enige troef. Het geluid was fenomenaal slecht! Mannen van het kaliber van Rammstein wens je op zijn minst in volle glorie mee te maken qua brullen en geluid. Tant pis, het mocht niet wezen, en het heeft ons toch wel wat verveeld. Hun acting was dan weer wel origineel. Verkleed in een slager, besmeurd met bloed en met een mes als micro werd Mein Teil gebracht. Andere songs waren Amerika, Links 2 3 4, en Mutter. Ja, toch wel wat teleurgesteld in Rammstein. Ze waren eerder getemde circusleeuwen dan wilde tijgers.

Zondag 3 juli

Flogging Molly (11u30-12u20, Main Stage)
De openers van de Mainstage op zondag zijn het Ierse Flogging Molly. Het zevental brengt bijzonder opzwepende folk-rock met een politieke boodschap. Hun stijl bevindt zich halverwege tussen The Levellers en The Dropkick Murphys, heviger dan de eerste, minder punk en meer folk dan de laatste. Heel vergelijkbaar in onze ogen/oren met het eveneens Ierse Cruachan, maar eerder maatschappijkritische teksten en minder fantasy en folklore. Enkele multi-instrumentalisten in de band zijn altijd leuk en Flogging Molly beschikt dan ook over een violiste die ook de tin whistle beroert en een elektrische banjospeler die eveneens een elektrische luit bespeelt (of in ieder geval iets wat er sterk op lijkt). Verder zorgen een accordeonist, twee gitaristen, een bassist en een drummer voor een heerlijk volle sound en nummers die zeker uitnodigen tot het uitslaan van de benen. Dat gebeurt dan ook vrijwel onmiddellijk en overal ontstaan groepjes mensen die rondedansjes uitvoeren en even is er zelfs een mini-moshpit, en dat zo vroeg op de middag. Hoewel alles heel opgewekt en vrolijk klinkt, zijn de teksten met momenten bijzonder cynisch en hard; tegen oorlog, anti-Bush (bijzonder anti zelfs) en enkele in memoriam-nummers, opgedragen aan onder andere Johnny Cash en Joe Strummer van The Clash. Het is zonder meer n van de beste openers die een festival zich kan inbeelden, entertainers pur sang mt een boodschap. D revelatie van het festival.

Feeder (14u05 15u05, Main Stage)
Feeder kan zonder problemen de koning der happy-rock genoemd worden en dit met hun climaxen zoals geen enkele andere band dat kan. Het Werchter-repetoire kwam ondanks het vrij nieuwe album Pushing The Senses uit de drie albums en zorgde voor extra veel sfeer. Feeder had tonnen zelfvertrouwen en zorgde ervoor dat hun nogal softe Pushing The Senses toch hard overkwam, waardoor alle nummers bij elkaar aansloten. Klassiekers zoals Just The Way Im Feeling en Buck Rodgers wekten veel sympathie op en in een mum van tijd stond de wei in vuur en vlam. Uiteindelijk kwam Feeder ook nog met hun oude, donkerdere nummers op de proppen van Polyethene zoals Descend, die de die hard Feederfans uit de bol lieten gaan. Maar ook de nieuwste single Feeling A Moment deed niet onder. Door alle periodes van hun succes te laten klinken en schitterend te brengen heeft Feeder duidelijk de wei laten zien dat ze nooit hun kop laten hangen hebben, volgend jaar weer!

Sarah Bettens (16u 16u50)
Met K's Choice is het haar nooit gelukt maar zondag stond zangeres Sarah Bettens eindelijk te pronken op Rock Werchter, zoals een klein kind met z'n Sinterklaascadeau. Van begin tot eind genoot ze, had ze het publiek mee en bracht ze een mix van haar eigen, iets stevigere plaat en de grootste meezingers van K's Choice. Uitschieters waren de singles Scream, Fine en Stay maar ook Come Over Here en de cover Stuck In The Middle With You waren hoogtepunten in een amusante set. Naar het einde toe kwam Gertje Bettens z'n zus (overigens de enige frontvrouw in de Marquee op zondag) lekker bijsluiten, en wat later, na de smeekbede van het publiek voor een bisnummer, kwam een duidelijk hl ontroerde Bettens haar concert solo n akoestisch afsluiten met Don't Let Me Drag You Down. Welkom back Sarah !

Soulwax (17.05-18.05, Main Stage
Op een zonnige zondagnamiddag mocht Soulwax de wei onveilig maken. Aangezien ze amper een uurtje konden spelen, moesten ze putten uit hun collectie bekende en meest populaire nummers van zowel Much Against Everyones Advice als Any Minute Now. Ze draaiden er ook enkele bekende deuntjes tussendoor zoals dat van Alter Ego (Rocker) en Daft Punk (Robot Rock). De Dewaele-broertjes lieten zich van hun beste kant zien. Maar laten we toch ook even de aandacht vestigen op de rest van de bandleden, die minder in de schijnwerpers staan. Soulwax is na jaren duidelijk gegroeid tot n van de grootste Belgische bands. De sfeer was niet opperbest, maar er stond wl veel volk. Blijkbaar waren meer mensen in Soulwax genteresseerd dan in Eagles of Death Metal. De Belgen hebben het dit jaar enorm goed gedaan, en daar heeft Soulwax zeker zn steentje aan bijgedragen.


Eagles of Death Metal (17u35 18u35, Pyramid Marquee)
Nee, hier geen death metal, maar een terugkeer naar de goede oude hardrock la AC/DC. Een groep met als zanger een man die Jesse The Devil Hughes genoemd wordt, moest het zonder Tim Vanhamel en Josh Homme doen, die origineel wel deel uitmaakten van de rockgroep. Maar The Devil bewees al snel dat het ook zonder deze leden kon en begon zeer sterk. Blije distortion en directe drum wierpen de Marquee in nostalgie. Ook ziet de band er ook zeer aangenaam uit. De frontman leek op een Amerikaanse agent met dikke snor en achter de drum zat een wilde vrouw omringd door percussie. The Devil had een QOTSA-T-shirt om toch zijn bewondering duidelijk te maken en dat vonden wij ook, dus verlieten we de Marquee vroegtijdig om een goed plaatsje te zoeken voor Queens of the Stone Age.

Queens of the Stone Age (18u45 19u45, Main Stage)
De groep die hard zijn best doet om stonerrock te doen herleven, kende onder leiding van Josh Homme toch al een hele weg van succes. Ook al is het alleen Homme die nog nooit vervangen is geweest, zijn de nummers van hetzelfde niveau. Het decor van de koninginnen bestond uit drie doeken met bizarre bomen op, die je deden denken aan een vreemd en kil sprookjesbos. De drie gitaristen en de vrouwelijke keyboardspeelster stonden netjes naast elkaar. De Queens voerden veel oude, maar ook een paar nieuwe nummers zoals In My Head. Er zat niet veel beweging in de groepsleden, maar de soms grappige introducties van Homme zorgden ervoor dat het niet saai werd. Ook was Josh Homme niet beschaamd om een supersolo neer te zetten. Het hoogtepunt was toch wel wanneer hij midden in No One Knows het nummer snel afbouwde en een ander nummer inzette, om daarna dan het einde te spelen. Een zeer geslaagd concert, er mocht wat meer beweging in zitten, maar muzikaal zat het allemaal snor. Hard en snel genoeg.

Foo Fighters (20u30 21u45, Main Stage)
De muzikale Homo Universalis van de hardrock, Dave Grohl, liet ook met de Foo Fighters Belgi niet liggen in de In Your Honor Tour en gaf Werchter een staaltje van het beste in het genre. Wie de Foo Fighters al eens bezig zag op MTV kon zich al verwachten aan een set vol nieuwe nummers, maar dat bleek niet zo te zijn! Integendeel, de opener In Your Honor en Best of you waren twee van de weinige nummers van het nieuwste dubbelalbum. Dave Grohl was een echte crowdpleaser en wist dan ook exact welke tracklist op te stellen. Na In Your Honor werd een bom van toppers losgelaten ingezet door Learn to fly. Zo kwamen The One, My Hero, Monkey Wrench, All My Life en Times Like These allemaal aan bod. Grohl bewees zichzelf als uitstekende frontman met solos, grapjes en wandelingen door de middengang. Toen de rest van de band verdween bracht hij solo Everlong en de Foo Fighters sloten het geniale optreden af met Break out.

R.E.M. (22u30 00u05, Main Stage)
Lichten aan, prachtig decor en R.E.M. (Rapid Eye Movement voor de geinteresseerden) die Bad Day door de boxen laat knallen. De toon is meteen gezet, perfecte samenzang tussen de bandleden (wat een sympathie in hun aangezichten, kijk eens aan!). Alle elementen gebruiken, ht wapen van een nog steeds in topvorm verkerend R.E.M.."Tonight, It's about you, it's about us..." Michael Stipe was er, terecht trouwens, hl fier op dat hij met z'n band(je) nu de absolute recordhouder is wat het aantal concerten op Rock Werchter betreft. Dat hij in ons Belgenlandje al hl wat had meegemaakt, somde hij hl plezierig op, tussen de resem hits (op fantastische wijze gebracht trouwens door Mike, Peter en twee extra bandleden die amper door de volgspots werden bediend). U2, PJ Harvey, Lou Reed en The Ramones, waaraan hij zelfs een lied opdroeg. Hoe ze het telkens opnieuw doen, ik blijf het me na al die keren nog steeds afvragen. De betovering van The One I Love, The Outsiders (en dat zalige "Step out" van Michael),... R.E.M., je was er of je hebt wr iets onvergetelijk gemist, meer woorden maak ik er echt niet aan vuil.


Door: Robin Tulkens, Vincent Merckx, Joke Staelens, Yasmine Buyck, Miel Vandersande, Bram Van Oost, Benjamin Van Bel, Yannick Vink en Kevin Smeyers.
Cordinatie: Dieter Vandeweyer