The Wallflowers

I Felt Nothing

Stefaan Van Slycken
De Roma, Borgerhout — 19 november 2026

Luttele weken nadat Bob-de-Vader in dezelfde stad voor admirerende fans en critici bossa nova’s uit zijn piano had staan rammen en naast de micro staan grommen, was het aan Bob-de-Zoon, Jakob Dylan, om in de Roma te tonen wat hij nog kan. Op het programma stond het integrale album ‘Bringing Down The Horse’, dat zijn dertigste verjaardag viert, en ‘Long After Dark’, een plaat van Tom Petty. Op de vraag “hoezo?” kunnen we nog steeds geen antwoord geven. Op de vraag “hoe was ‘t?” wel.

The Wallflowers
Foto: Yvo Zels

We moeten ons al tot internetbronnen wenden om terug te vinden dat The Wallflowers vermoedelijk de laatste keer in 1997 in België stond. De Europese tournees zijn dus niet bepaald dik gezaaid, al leidde dat niet bepaald tot een volle zaal. De gesigneerde concertposters aan zestig euro per stuk waren misschien wel een teken aan de wand voor het doel van deze tournee. Nochtans is ‘Bringing Down The Horse’ een plaat die de tand des tijds mooi heeft doorstaan, al is ze net als het andere werk van Dylan van hoge kwaliteit maar ietwat verstoken van hits of echte uitschieters. One Headlight en 6th Avenue Heartache kregen dertig jaar geleden wel wat airplay, en het zijn ook de sterkste nummers van de plaat.

Jammer genoeg heeft het in sequentie spelen van die plaat dus ook het effect dat het kruit verschoten is na de openingssongs. Of het gekraak in Dylans stem te wijten is aan een beginnende valling, een droge keel of een genetisch gegeven vragen we ons tijdens het concert meer dan eens af, maar het doet niet echt afbreuk aan de muziek. Hoewel onder de naam “The Wallflowers” getourd wordt, zijn de andere muzikanten allemaal tourmuzikanten en is er geen enkele originele Wallflower meer bij. Dylans eigen Telecaster hangt meer als een ornament rond zijn nek, want die enkele noten die hij speelt maken weinig verschil.

De dynamiek van songs als The Difference en Laughing Out Loud gaat helaas wat verloren door de arrangementen, en Josephine heeft niet echt baat bij die lapsteel die de slepende Hammond vanop plaat moet vervangen – en al zeker niet als er een toetsenist op het podium staat met voldoende Hammondklanken in zijn arsenaal. I Wish I Felt Nothing miste elk gevoel.

Na tien minuutjes interlude – zodat het publiek tijd had om op zijn socials te checken of er in hun dorp geen bejaarden verdronken of dichters gestorven waren – kwam de integrale ‘Long After Dark’ van Tom Petty aan bod. Dylan zei dat het zijn favoriete Petty-plaat is, maar waarom hij deze dan verkoos boven al zijn andere werk met The Wallflowers of solo, is ons een raadsel. Goed, het is een mooie en wellicht wat onderschatte en "onderbekende" plaat, maar om ze dan op zo ’n eentonige, vlakke manier te spelen zal niemand overtuigen om ze te herwaarderen. Zelfs bisnummer Refugee, normaal toch een eersteklas anthem, zou vermoedelijk intenser gespeeld worden door de eerste de beste coverband voor al uw feesten en partijen.

Wij hebben er absoluut niets op tegen dat artiesten hun succesplaten integraal brengen: je weet op voorhand dat het een nostalgietrip wordt; de fans willen het, en het geeft een duidelijk doel aan een tour. Je hoopt dan wel op een sprankel van de muzikale hoogtijdagen van de artiest, een beetje spontaniteit, een beetje plezier. Helaas, na de eerste twee nummers, I felt nothing.

The Wallflowers @ De Roma - 19/11/26

← Terug naar overzicht