SML
SML staat voor smile
Kristof Van Landschoot
Flagey, Brussel — 19 november 2026
Waarvoor staat SML? Het zou kunnen Small Medium Large zijn. Dat is wat we altijd dachten. En zo heette de debuutplaat. Met het nieuwste album introduceren ze het als backroniem voor 'Spontaneous Music Live'. Dat dekt de lading, want live improviseren ze altijd.

SML is een atypische jazzband. Jeremiah Chiu is de sample-tovenaar, die met analoge synthesizer het geluid stuurt, en zo de officieuze dirigent van het gezelschap is. Het was ook hij die ons verwelkomde in de mooie Studio 4, en die de andere muzikanten voorstelde. Nog iets waarin deze band zich geen typische jazzband toonde: op geen enkel moment ging één enkel instrument met de aandacht lopen. Josh Johnson, saxofonist, gebruikte dat instrument zeer spaarzaam. De elektrische gitaar was vooral te horen in de vervormde samples, die Chiu terugkaatste en rondstuurde als motief.
Meestal dreef de muziek op stemmingen en motiefjes die door een bandlid werden voorgesteld, door een ander bandlid aangevuld, door de synthesizer teruggekaatst, en zo verder werden op- of afgebouwd, en leidden tot een nieuw geluid. Op twee momenten leek de muziek zich vast te pinnen rondom iets wat op een song leek. Ongeveer een half uur in de set vormden de saxofoon en de analoge synthesizer een duet, dat door Anna Butterss op basgitaar van een stevig ritme werd voorzien, en door Booker Stardrum op drums werd opgezweept. Het was een enthousiasmerend moment, een ijkpunt, dat langzaam weer werd afgebouwd.
Het mooist was, toen naar het einde van de set, gitarist Gregory Uhlmann een Japans aandoend gitaarlijntje inzette en dat herhaalde, mooi in al zijn eenvoud. Het werd aangevuld met belletjes en enkele samples. Later sloot de saxofoon aan met een heel stemmige melodie. Het vormde een moment van bezinning en een indrukwekkend slot.
Er was nog tijd voor een snelle toegift, waarbij Chiu demonstreerde welk gamma aan geluidjes hij klaar had zitten in de analoge synthesizer. Het werd bijna ambient, tot hij het tempo versnelde tot een bijna absurd ritme en daarmee de rest van de band uitdaagde. Die ging vlot mee in de compositie, die zo wat meer hectisch werd dan de set zelf was geweest.
Dat uur en twintig minuten geïmproviseerde muziek was mooi geweest. De glimlach op de gezichten in het publiek overtuigden ons: SML staat gewoon voor "smile".
