American Music Club

De avond begon geslaagd: het - onaangekondigde - voorprogramma werd verzorgd door singer-songwriter Emmet Tinley. De man had als opdracht in zn eentje de (gemiddeld opvallend oude) concertgangers op te warmen, die in feite maar in n ding genteresseerd waren: American Music Club. Een ondankbare taak dus zou je denken, maar Tinley bracht het er opvallend goed van af: de bij momenten erg poppy en intimistische nummers vonden vrij gemakkelijk ingang bij het publiek. Ook 's mans emotionele zangstijl was intrigerend; de naar Radiohead neigende, hoge partijen vormden een mooie aanvulling op het "verloren liefde"-thema dat in elk liedje de hoofdmoot vormde. Het (overigens niet altijd even aandachtige) publiek bedankte Tinley na afloop van zn set uitvoerig, en maakte zo duidelijk zijn avond. Na een gestameld "Thank you so much" stapte hij stralend het podium af.



Ook American Music Club trapte de set in gang met een solonummertje. Zanger-gitarist Mark Eitzel bracht "Ladies And Gentlemen" op zn eentje, terwijl de rest van de band nog wat aan de opstelling van zn instrumenten prutste. Meteen sneuvelde er al een eerste versterker; het zou een joekel van een voorteken blijken. De man liet het niet aan z'n hart komen en luidde meteen vol overgave het volgende numer in. Nu al viel het op dat hij duidelijk zijn dagje had. Zenuwachtig swingend met z'n gitaar vormde hij een mooi contrast met de andere bandleden, die er meestal statisch bij stonden. Het nummer was nog niet helemaal voorbij of de microstaander ging voor de eerste keer tegen de vlakte - diezelfde microstaander die later nog een geducht tegenstander zou vormen.



Het eerste hoogtepunt kwam er al bij het vierde nummer: "Another Morning" werd al even overtuigend vertolkt als de vorige nummers en het tempo ging steeds verder de lucht in. Hierna waagde de Music Club zich echter aan een gewaagde gok: net toen de vlam goed en wel in de pan sloeg kozen ze ervoor enkele tragere nummers ten beste te geven. Het duurde echter niet lang voor de schwung van weleer teruggevonden werd en halfweg het optreden waagde zelfs leadgitarist Vudi (Mark Prankler), een heerschap dat men eerder banjo zou zien spelen voor z'n ranch in de uitgestrekte Texaanse desert dan op een podium te zien staan, zich aan een danspasje. Ook nieuwbakken keyboardist Marc Capelle ging met plezier in onvervalste dance-stijl rechtop staan achter zn klavier.



Het bier vloeide rijkelijk en ook het optreden freewheelde met de wind in de rug verder. Men waagde zich al s aan een Sonic Youth-esque noise-uitbarsting en de sfeer werd steeds losser, maar daarom niet rommeliger. De zanger voelde duidelijk aan dat het goed zat en verontschuldigde zich op voorhand ironisch: "We hadden gisteren een geweldig optreden dus als het vandaag mis loopt, excuseer ons dan". Het was niet de laatste keer zijn dat hij zn gevoel voor humor liet blijken.



Het optreden bereikte ondertussen zijn hoogtepunt: onder leiding van de duidelijk beschonken aanvoerder stroomde de band op tsunami-wijze door de zaal. Die toonde geen genade voor de microfoonstaander, en "Its all fun until someone loses an eye" kreeg plots een vervaarlijk relevante betekenis. Het publiek was duidelijk nogal gehecht aan z'n oogballen en dus weken de eerste rijen wat naar achter toen die staander voorbijgescheerd kwam. Eitzel wist echter van geen ophouden, unplugde z'n gitaar en ging voor de monitors zijn teksten staan prediken. Onder wild gegesticuleer verloor hij zichzelf in de woorden en stormde hij over het podium. Het is enkel en alleen aan enkele attente toeschouwers, die bierglazen en feedback gevende micro's veilig uit de buurt van de tekeer gaande zanger zetten, dat verdere schade vermeden kon worden. Anderen gingen in de zakken tasten, op zoek naar wat geld voor een t-shirt - (hopelijk voor de mensen in kwestie) geen cd. Op dat moment wist men immers dat dit n van de schaarse optredens is waarna je als muziekliefhebber maar beter geen album van de band koopt; die zou toch nooit genoeg eer kunnen bewijzen aan de show.



Plots bleek het al tijd te zijn voor het laatste nummer. Het door Eitzel's overleden en overdreven katholieke moeder genspireerde "Myopic Books" werd op een wat ingetogener wijze gebracht en na enkele bedankjes hield de band het voor bekeken. Niet voor lang echter; het publiek bleef een bisronde eisen en die kreeg het uiteindelijk, tot twee keer toe. Onder luid gelach van de toeschouwers bood de zanger zn excuses aan de organisatoren aan. "Hierna wil waarschijnlijk geen enkele concertzaal ons nog maar ik heb me eigenlijk wel gedragen: ik heb geen enkele keer gevloekt".



Er was ook geen reden voor vloeken: in tegenstelling tot sommige andere bands heeft American Music Club immers geen nood aan een heel gamma aan "shits" of "fuck you's". De frustraties, die Eitzel ongetwijfeld heeft (hij was n van de eerste Amerikaanse muzikanten die uitkwam voor z'n seksuele geaardheid), worden kundig omgezet in swingende muziek. Vrolijk bruisend gaven ze 'm ook deze avond van jetje. Alles overspoelende vloedgolfjes waren nooit leuker.