Hanoi Rocks + Adam Bomb
Glamrock gogo in de Lintfabriek
Kurt Van Camp
Lintfabriek, Kontich — 6 februari 2005
Zondag 6-2-2005, iets na 18h, gingen de deuren van de Lintfabriek open voor wat een onvergetelijke en zo mogelijk legendarische avond zou worden. Deze zaal, die vooral bekend staat wegens de vele hardcore-optredens die er plaatsvinden, opende de deuren voor een heel ander soort publiek. Glamrockers en Hardrockers palmden de zaal in, door de luidsprekers klonken hits van Wasp en Ozzy en iedereen keek met spanning uit naar de bands van de avond.
Om 19u stopte de muziek, gingen de lichten uit en iets later stond Adam Bomb klaar om erin te vliegen. Het was slechts de tweede maal dat deze Amerikanen in ons land speelden en er was dan ook flink wat volk speciaal voor hen gekomen. Het trio zette een erg strakke set neer, met in de hoofdrol zanger/gitarist Adam Bomb himself. De intro was hilarisch grappig. Het was een soort nagespeelde scne uit een oorlogsfilm, waarna Bomb even wat vuurwerk aan zijn gitaar stak. Erg cool. Daarna trapte de band stevig af en met zichtbaar gemak palmde ze het publiek in. Wie niet met open mond stond te kijken naar het gebeuren op het podium was ofwel hevig aan het shaken, ofwel toch met open mond aan het kijken. Visueel was het een lust voor het oog. Een te gekke drummer met vliegeniersbrilletje, goed meezingende bassist en Bomb zelf natuurlijk. Na een tijdje wisselde hij zijn prachtig roze Gibson in voor een zilveren Flying V, waarna hij Van Halens Eruption perfect naspeelde Machtig. Andere hoogtepunten van de set waren, Baby, je taime(Engels-Franstalig gezongen), Shattered Smile, D.W.I. on the Info-Superhigway en Pure S.E.X. Na de show stond de sympathieke frontman zelf zijn waren te verkopen aan de merch-stand. (Hey man, lets make a deal!) Een erg goede opwarmer voor wat nog moest volgen.
Na een drie kwartiertjes ombouwwerk was het dan tijd voor de echte legende: Hanoi Rocks. Frontman Michael Monroe vertelde dat dit de eerste keer was dat hij in Belgi optrad. Gitarist Andy McCoy liet weten dat het zijn tweede keer was. Eerder had hij hier eens opgetreden als gitarist van Iggy Pop. Hanoi Rocks is glamrock ten voeten uit. Bands als Guns n Roses en Skidrow noemen Hanoi Rocks als hun grote inspiratie, dus dat kan wel tellen. Het optreden van Rocks had alles zoals de films het tonen Klasse, goede muziek, bluesy ritmes en klasse solos, energie, snerpende zang en jaren 80-klederdracht Mr Monroe was erg goed bij stem, toonde hoe lenig hij nog was en wisselde regelmatig van kleding. De band bracht een goede mix van klassiekers uit de periode 80-85 en nieuwere nummers. Hoogtepunten waren Stop Cryin en Tragedy van het debuut Bangkok shocks, Shaigon Shakes en A Day late, A Dollar Short uit het recentere Twelve Shots on the Rocks. De interactie met het publiek was super. Minpunt was dat de band al na dik 50 minuten stopte en slechts terugkwam voor 2 toegiften. Zo duurde het hele optreden maar een dik uur. Erg jammer, maar beter een uur genieten dan dat verveling toeslaat
Op deze avond hebben beide bands bewezen dat glamrock zeker nog niet dood is. Her er der waren er zelfs vrij jonge mensen in het publiek Kortom, dit was een schitterend feestje! En om met de gevleugelde woorden van Adam Bomb af te sluiten ROCK LIKE FUCK!
Na een drie kwartiertjes ombouwwerk was het dan tijd voor de echte legende: Hanoi Rocks. Frontman Michael Monroe vertelde dat dit de eerste keer was dat hij in Belgi optrad. Gitarist Andy McCoy liet weten dat het zijn tweede keer was. Eerder had hij hier eens opgetreden als gitarist van Iggy Pop. Hanoi Rocks is glamrock ten voeten uit. Bands als Guns n Roses en Skidrow noemen Hanoi Rocks als hun grote inspiratie, dus dat kan wel tellen. Het optreden van Rocks had alles zoals de films het tonen Klasse, goede muziek, bluesy ritmes en klasse solos, energie, snerpende zang en jaren 80-klederdracht Mr Monroe was erg goed bij stem, toonde hoe lenig hij nog was en wisselde regelmatig van kleding. De band bracht een goede mix van klassiekers uit de periode 80-85 en nieuwere nummers. Hoogtepunten waren Stop Cryin en Tragedy van het debuut Bangkok shocks, Shaigon Shakes en A Day late, A Dollar Short uit het recentere Twelve Shots on the Rocks. De interactie met het publiek was super. Minpunt was dat de band al na dik 50 minuten stopte en slechts terugkwam voor 2 toegiften. Zo duurde het hele optreden maar een dik uur. Erg jammer, maar beter een uur genieten dan dat verveling toeslaat
Op deze avond hebben beide bands bewezen dat glamrock zeker nog niet dood is. Her er der waren er zelfs vrij jonge mensen in het publiek Kortom, dit was een schitterend feestje! En om met de gevleugelde woorden van Adam Bomb af te sluiten ROCK LIKE FUCK!