Parachute

Kijk, dit bedoel ik dus! Mensen, laat je meeslepen naar bandjes waar je nog nooit van gehoord hebt, want je zal verrast worden. En deze keer was ik zeer aangenaam verrast. De gelegenheid: de cd-presentatie van Parachute. Hierom dus een verslag n een kleine review van de CD.



Een drukke dag op het werk, laat thuis komen, mailbox openen en een berichtje vinden van de fotograaf: "De band Parachute heeft een cd-presentatie in de P60. Gaan we erheen?" Tuurlijk! Een hap eten naar binnen werken en de auto inspringen.



We komen wat laat aan; in de foyer horen we al de klanken binnen dwarrelen van Kim Berkhout die het voorprogramma voor haar rekening neemt. Jas in de garderobe en naar boven togen. Daar aangekomen valt je oog direct op het eenzame figuurtje op het podium. Verscholen achter een orgel brengt Kim haar muziek ten gehore voor een op dat moment nog half volle zaal.



Ik dwing mezelf de laatste tijd om meer te luisteren naar teksten, daar ik meestal luister naar de ritmische elementen of melodielijnen binnen de muziek. Noem het maar een tik van me, maar meestal ontgaat de tekst van een nummer me volledig. Nu viel me regelmatig op dat Kim haar teksten gedeeltelijk ontleent uit country of soulmuziek. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat de tekst gaat over zaken die in haar eigen leventje plaatsvinden. De woorden zijn dan ook meer een handvest voor het zingen. Terwijl juist de muziekbeleving van Kim mij grijpt en het moment dat ze diep in mijn ogen kijkt, me het gevoel geeft meer te willen weten over haar leven. Ik wil dan ook wel zien wat er gebeurt als haar stem en innemende persoonlijkheid gecompleteerd worden met een goede band en een uit het hart geschreven tekst.



Wanneer de laatste noten van Kim weerklonken hebben, worden de gordijnen dichtgetrokken en begint men het podium klaar te maken voor Parachute. Terwijl de fotograaf en ik vooraan bij het podium staan te discussiren over het licht en het optreden van Kim komen er drommen meisjes naar voren gestroomd. Uh...Wat is er aan de hand? Het staat zowaar vol hier. In de auto kreeg ik van de fotograaf te horen dat Parachute pas vijf maanden geleden opgericht was. Hebben deze jongens al zo snel een grote schare fans verworven?



Het antwoord komt meteen zodra het zwarte doek weggetrokken wordt en de heren, nee, jongens, het podium opschuifelen. "Lessie, lessie, lessie!" De bassist, blijkt later. Ja het zijn dus fans. Owkee, ik ben heel benieuwd wat er gaat komen.



De muziek die volgt doet mij direct denken aan n naam. A Balladeer. Marinus de Goederen van A Baladeer had ik kort voor het optreden al gespot en deze staat nu achter de coulissen klaar om de gitaristen te bedienen van gestemde gitaren. Het kan dan ook niet anders dan dat hij een handje heeft gehad in de muziek. Het doet niet af aan het respect dat ik gaandeweg krijg voor Parachute. Vijf maanden bestaan, een cd-presentatie in de P60 en een heerlijke show. Want geen moment krijg je de kans om je te vervelen.



Er wordt een mooie sfeer gecreerd door nummers in te leiden met een verhaaltje of door juist een stilte te laten vallen. Het valt direct op dat Bas(zang/gitaar/toetsen) en Emil (gitaar/tweede stem) de frontmanpositie delen. Niels (drums) en Lester(bas) zijn er om de muziek te voorzien van een ritmesectie en niet meer dan dat. Achteraf vertelt Lester zelfs dat hij bewust geen extra melodieuze elementen in het baswerk aanbrengt, om de aandacht volledig op gitaar en zang te houden. Het is een keuze.



Ik word helemaal enthousiast als Emil, tijdens een nummer, een strijkstok pakt om een akoestische gitaar te bespelen. Het nu bijna celloachtige geluid geeft een extra diepgang aan de muziek die meteen een beroering brengt in het hart. De geluidsman zal minder blij zijn geweest, want het instrument staat bij tijd en wijle flink rond te zingen. Overigens is het geluid tijdens het optreden redelijk goed. Op een valse noot in zang en gitaar hier en daar of een snare die klinkt als een natte krant na. Ik heb dan ook meteen na het optreden een cd gekocht.



Een cd-presentatie verdient dan ook een review. Wat weet een band van vijf maanden jong te presteren op geluidsdrager? De nummers zijn opgenomen in de Dufry studio te Amsterdam en de mix van Martijn Groeneveld staat garant voor een zo goed mogelijke productie.



Het hoesje is gemaakt van karton met een plastic houdertje. Uiterlijk goed verzorgd, maar ik baal er altijd van dat karton niet lang onbeschadigd blijft. Het design is daarentegen wel mooi en het schijfje bevat klaarblijkelijk 6 nummers en zit dus tussen een CD en EP in.



Een trieste ondertoon ligt besloten in de muziek. De nummers zijn rustig en diepgevoelig van aard. De titeltrack 'July' is het meest up-tempo en wat mij betreft mag die zo de radio op, want het is echt een supernummer. Hitgevoelig zelfs. Alleen de nummers 'In Search Of' en 'Tomorrow' benaderen de kracht van 'July', want de rest van de muziek heeft niet de aandacht gekregen die ze verdient. Alsof de tijd te kort schoot om de nummers naar hetzelfde niveau te brengen.



Inhoudelijk vind ik de teksten wat wisselend van kracht. Een stukje tekst als; "All you have is nothing" getuigt nog niet van de volledige beschikking over dichterlijke vrijheid. Marinus de Goederen heeft de jongens dan ook veel bijgestaan met tips over hoe muziek tekstueel in elkaar gestoken moet worden. Het is duidelijk een leerproces voor Emil en Bas, maar wel eentje waar ze serieus mee bezig zijn en waar ik goede verwachtingen over heb. Een dichter schuilt er wel degelijk in deze jongens.



Zang en samenzang zijn erg mooi, hoewel op een enkel moment wat monotoon aandoend. Het geluid van de stem van beide heren is aangenaam genoeg om daar overheen te kijken. Ik zie dit punt dan ook meer als een zeer kritisch diepe blik in de materie. Nogal wat hedendaagse bands zullen gewoonweg jaloers zijn op deze productie en kwaliteit van muziek en zang.



Ik kan iedereen alleen maar aanraden; "Hou deze jongens in de gaten".