Je m'en fish collectief
Van experimeneel tot stevige dansbeats!
Lorenzo Van Loon
Arenbergschouwburg, Antwerpen — 18 februari 2005
Experimenteren, een kleine gezellige zaal, elektronica... en je krijgt Je M'En Fish in de Arenberg. Het Electronica Collective Label van Bart Dujardin liet leuke staaltjes indietronica, electro, melangolie en de lougne-rock van Motel 03 zien. Onze reporter ter plaatste natuurlijk kon niet ontbreken...
Een tweetal uur op voorhand kwam ik toe in de Arenbergschouwburg. Ik had namelijk afgesproken met de organisator, Bart Dujardin (die kennen we ergens van...), om op voorhand te komen zodat ik al enkele interviews kon afnemen met de acts.
De dingen liepen echter anders dan verwacht, aangezien de soundcheck langer duurde dan verwacht.
Rond 20.15u kwamen de toeschouwers binnen en maakte de eerste band Wixel zich al klaar voor het optreden; zij waren immers opener deze avond.
Ze brachten een, naar mijn mening, erg intieme set waarin ze op en top lieten zien waarvoor Wixel nu net staat. Een erg waarheidsgetrouwe waargave van het genre "indietronica", niet altijd even populair bij het publiek, maar steeds weer ontzettend intrigerend. Ze kregen na afloop een verdiend applaus van een erg diverserend publiek.
Nadien had ik een korte vragenronde met Wim, de man achter Wixel. Dit kan je hier lezen.
Eens het materiaal van Wixel weg was, stond het podium open voor Mathijs en Alexander van Ansatz der Maschine. Zij waren de grote electro-mannen van de avond en hadden, tegen mijn verwachtingen in hun gitaren thuis gelaten. Een gesprek met hen na afloop leerde me dat ze van hun gitaargebruik afgestapt waren.
Zij zorgden voor een zeer gevraieerde mix van electro, gaande van Drum and Bass tot zuivere electro. Weliswaar was alles enorm experimenteel en dansen zat er voor het publiek niet in. De fans van het alternatieve genre konden wel lekker genieten van de zuivere beats die het duo door de speakers blaasde.
Nadien kon ik hen nog even te pakken krijgen voor een uiterst kort interview. Dit kan je hier lezen.
De derde act van de avond was minder experimenteel gericht. Sutrastore speelde een leuke set waarin al hun nummers gebracht werden. Kaat Arnaert, jawel, zus van Hooverphonic zangeres Geike Arnaert, zorgde er met haar ontzettend zuivere stem voor dat menig mensch die Sutrastore nog niet kende, erg aangetrokken raakte door de melancholische, zachte ritmes van de band. De mengeling van electro, gitaarwerk, drums en zang zorgt ervoor dat elke Sutrastore ervaring n is die je je zeker herinnert.
Als laatste kwam de inmiddels niet meer zo onbekende band Motel 03. Uit persoonlijk standpunt sprekend was dit een prachtig gekozen sluitingsact die de spreekwoordelijke kers op de Je m'en Fish taart was.
Motel 03 (ze bestaan ondertussen al van 2003) hebben hun eigen toon. Ze brengen een mix van drum and bass, electro en soms vind ik er ook wat lounge invloeden in terug. Hun supernummers als Sweet Conspiracies en King of the Supermadmen lieten een ontegensprekelijke indruk na op het hele publiek en tijdens het spelen van deze nummers zag je over heel de zaal iedereen goedkeurend meegaan met het ritme van de stevige baslijn.
Ook het enthousiasme dat je zag bij de bandleden was ongelooflijk leuk om te aanschouwen, iedereen op het podium deed lekker mee met de eigen muziek wat voor een erg aangename show zorgde. Ik vond het enkel jammer dat deze set zo kort duurde (hoewel hij werkelijk langer duurde dan enkele andere sets...).
De tijd vliegt snel als je je amuseert, zeggen ze.
Een interview met Motel 03 kan je hier lezen.
Met een voldaan gevoel vertrok ik terug naar huis (tegen half twee, it was) en eenmaal daar aangekomen, kon ik het niet laten om de Je m'en Fish compilatie van 2005 nog eens op te zetten.
Genieten is dat!
Lorenzo
Een korte videosamenvatting vind je op [embed]http://home.tiscali.be/prazock/Je%20men%20Fish%20compilation%20release%20night%20-%2018-02-2005.WMV[/embed]
De dingen liepen echter anders dan verwacht, aangezien de soundcheck langer duurde dan verwacht.
Rond 20.15u kwamen de toeschouwers binnen en maakte de eerste band Wixel zich al klaar voor het optreden; zij waren immers opener deze avond.
Ze brachten een, naar mijn mening, erg intieme set waarin ze op en top lieten zien waarvoor Wixel nu net staat. Een erg waarheidsgetrouwe waargave van het genre "indietronica", niet altijd even populair bij het publiek, maar steeds weer ontzettend intrigerend. Ze kregen na afloop een verdiend applaus van een erg diverserend publiek.
Nadien had ik een korte vragenronde met Wim, de man achter Wixel. Dit kan je hier lezen.
Eens het materiaal van Wixel weg was, stond het podium open voor Mathijs en Alexander van Ansatz der Maschine. Zij waren de grote electro-mannen van de avond en hadden, tegen mijn verwachtingen in hun gitaren thuis gelaten. Een gesprek met hen na afloop leerde me dat ze van hun gitaargebruik afgestapt waren.
Zij zorgden voor een zeer gevraieerde mix van electro, gaande van Drum and Bass tot zuivere electro. Weliswaar was alles enorm experimenteel en dansen zat er voor het publiek niet in. De fans van het alternatieve genre konden wel lekker genieten van de zuivere beats die het duo door de speakers blaasde.
Nadien kon ik hen nog even te pakken krijgen voor een uiterst kort interview. Dit kan je hier lezen.
De derde act van de avond was minder experimenteel gericht. Sutrastore speelde een leuke set waarin al hun nummers gebracht werden. Kaat Arnaert, jawel, zus van Hooverphonic zangeres Geike Arnaert, zorgde er met haar ontzettend zuivere stem voor dat menig mensch die Sutrastore nog niet kende, erg aangetrokken raakte door de melancholische, zachte ritmes van de band. De mengeling van electro, gitaarwerk, drums en zang zorgt ervoor dat elke Sutrastore ervaring n is die je je zeker herinnert.
Als laatste kwam de inmiddels niet meer zo onbekende band Motel 03. Uit persoonlijk standpunt sprekend was dit een prachtig gekozen sluitingsact die de spreekwoordelijke kers op de Je m'en Fish taart was.
Motel 03 (ze bestaan ondertussen al van 2003) hebben hun eigen toon. Ze brengen een mix van drum and bass, electro en soms vind ik er ook wat lounge invloeden in terug. Hun supernummers als Sweet Conspiracies en King of the Supermadmen lieten een ontegensprekelijke indruk na op het hele publiek en tijdens het spelen van deze nummers zag je over heel de zaal iedereen goedkeurend meegaan met het ritme van de stevige baslijn.
Ook het enthousiasme dat je zag bij de bandleden was ongelooflijk leuk om te aanschouwen, iedereen op het podium deed lekker mee met de eigen muziek wat voor een erg aangename show zorgde. Ik vond het enkel jammer dat deze set zo kort duurde (hoewel hij werkelijk langer duurde dan enkele andere sets...).
De tijd vliegt snel als je je amuseert, zeggen ze.
Een interview met Motel 03 kan je hier lezen.
Met een voldaan gevoel vertrok ik terug naar huis (tegen half twee, it was) en eenmaal daar aangekomen, kon ik het niet laten om de Je m'en Fish compilatie van 2005 nog eens op te zetten.
Genieten is dat!
Lorenzo
Een korte videosamenvatting vind je op [embed]http://home.tiscali.be/prazock/Je%20men%20Fish%20compilation%20release%20night%20-%2018-02-2005.WMV[/embed]