Zach Bryan

De naam Zach Bryan zegt nog niet zoveel mensen iets, maar als Ben Howard in je voorprogramma staat en je het Philipsstadion in Eindhoven uitverkoopt, betekent dat al iets, toch? Hoe is dat zo snel gekomen voor een dertiger die tot zes jaar geleden nog geen enkel nummer had?

De carrière van Zach Bryan startte toen een clipje, gefilmd door hemzelf of een collega-marinier, op YouTube viraal ging. Van het ene moment op het andere schoot zijn ster de hoogte in en voor hij er erg in had, hoorde je zijn nummers in een successerie als ‘Yellowstone’ en brak hij het record van grootste concert voor een artiest (tot Kanye West het op zijn beurt brak). In zes jaar tijd bracht hij evenveel albums uit en werd zo één van de supersterren van Gen Z.

Het mag dan ook niet verbazen dat het Philipsstadion volliep met vooral jonge mensen, velen van hen met een countrylook, al dan niet onder een poncho voor de regen. De rauwe stem, waarmee hij de knappe teksten zingt, in combinatie met elementen uit folk, rock en country spreekt de jongeren aan. Ze zijn zich niet altijd bewust van de erfenis waarop hij verder bouwt, maar wie weet, ontdekken ze via hem wel Steve Earle, Stapleton, Tyler Childers, Sturgill Simpson, Jason Isbell en Tom Petty, om er maar een paar te noemen.

Met felblauwe ogen, de country-invloeden en de vele Bijbelse verwijzingen in de teksten lijkt hij de ideale schoonzoon van nieuw rechts. Maar er is een probleem. Rechts Amerika lust hem niet, zeker niet na Bad News, dat als een aanklacht tegen Trumps migratiebeleid werd gezien. Bryan krijgt ook steun van mensen als The Boss, wat ook al niet helpt bij de MAGA-people.

Het succes eiste ook een tol. Sinds hij bekend werd, versleet hij al drie partners en die relaties liepen niet altijd goed af, ook al niet omdat de drank af en toe Bryans dikke vriend is. Ook in het verleden heeft hij wel al de nodige hindernissen moeten overwinnen. Uit de teksten spreekt bijvoorbeeld een moeilijke vader-zoonrelatie (Nine Ball). Dat hij over alles zo eerlijk is, draagt zeker bij tot zijn succes en de goodwill die oproept.

Maar het belangrijkste: Zach Bryan zet een live show neer die niemand onberoerd laat en waarvoor hij kosten noch moeite spaart. Op het gelegenheidspodium in het Philipsstadion telden we zes blazers, een strijkkwartet, verschillende gitaristen, een steelgitarist, een koortje, een fiddle-speler, een drummer en uiteraard de man zelf. Het is nog geen E-Street Band, maar er zijn wel gelijkenissen.

Vanaf de opener gulpte een golf van positiviteit van het podium. Overtime werd spontaan en luidkeels meegezongen, net als Open The Gate en eigenlijk alle drieëntwintig nummers die nog zouden volgen. Bryan dankte overvloedig het publiek dat de soms heftige buien trotseerde, genoot zelf en deed zijn uiterste best om de fans een geweldige avond te bezorgen.

Daar waren al die jonge mensen ook voor gekomen, ook al zingt hij in den nummers over zijn eigen struggelingen, mislukte relaties, het overlijden van zijn moeder en zijn legertijd. Die persoonlijke verhalen resoneren duidelijk bij de fans en ook de liedjes waarin hij een portret van iemand anders schildert, zoals Oklahoma Smokeshow over de plaatselijke schone uit een godvergeten gat waaruit ze niet kan ontsnappen, spreken aan, ook al zijn ze niet bijster origineel.

En zoals gezegd hebben zelfs de meest ontroerende songs als Drowning of Pink Skies een zeker meezinggehalte. Toch waren het de meer uptempo nummers zoals Motorcycle Drive By en Bowery (oorspronkelijk met Kings Of Leon) die gesmaakt werden met als grote uitzondering het tranentrekkende Something In The Orange, het favorietje van velen.

Die intieme break-upsong steekt fel af tegen een epische song als Starved, waarin drummer Steve Clark even de vellen ruilde voor een akoestische gitaar. Het zou niet de enige keer zijn dat een bandlid mocht schitteren, met als kers op de taart de leuke bandvoorstelling in bisnummer Revival, dat een kwartier lang werd uitgesponnen. Zelfs goede vriend en eerste voorprogramma Keenan O'Meara mocht nog een keer komen meedoen op Runny Eggs.

Maar hét feelgood-moment kwam uiteindelijk toch op naam van een Belg. Toen Zach Bryan tegen het eind van de show na Runny Eggs, Heading South inzette, merkte hij plots een man op met een affiche waarop stond: “Can I please play Heading South with you?” De man, een zekere Jordy uit Aalst, werd het podium op gehesen, kreeg een gitaar en beleefde de dag van zijn leven. En het dient gezegd: wij zouden hem zo toevoegen aan de band, zowel qua looks als qua stem.

Met het nummer, waarmee alles begon voor Bryan, bereikten we ook echt het einde van de set. Enkel I Remember Everything en de obligate bis zouden nog volgen. Het was ook echt wel een avond om te blijven onthouden. Het afsluitende vuurwerk was dan ook heel terecht. Het was dertig jaar geleden dat er een internationaal topconcert werd georganiseerd in dit stadion, maar het was er eentje voor de boekjes.