Public Toys, Twenty One Children

Lap. Een secret show deze keer waar geen reclame mocht voor worden gemaakt op Facebook. Dan maar via flyerkes bij een stel selectieve mensen droppen. En hop, in de Pit's kan het dat ondanks dat gedoe de boel toch aardig vol loopt. De band waarover het gaat, is Twenty One Children, een trio uit Soweto, Zuid-Afrika dat blijkbaar bij een booker zit die graag veel procentjes vangt en tegelijk de band laat rondhotsen in een afgeleefd klein autootje, waar ze behoorlijk lange afstanden mee moeten afleggen. Ietwat uitgebuit, zouden we durven stellen, gezien ze op een aantal plaatsen blijkbaar ook nog gratis moeten spelen. Als showcase waarschijnlijk, om hen later op grote podia te droppen en de booker van nog meer extra centen te voorzien.

In de Pit's krijgen ze uiteraard wel wat elke band in de Pit's krijgt. Zoals het hoort en DIY: secret maar toch weer niet zo geheim dat er geen luis zou komen. Een klein deeltje kwam misschien zelfs voor Public Toys, een kwartet waarin Juju de drums alle hoeken van de kamer laat zien. Ze speelden blijkbaar eerder al voorprogramma's in de Pit's, maar voor ons was het een eerste kennismaking. We wisten dat Juju het een beetje gehad heeft met de restricties binnen het hardcorewereldje, waar Crucified, de vorige band waar hij bij speelde, zich aan moest houden. Weg ermee en terug naar sixtiesgaragepunk, moet hij hebben gedacht. En dat is wat Public Toys brengt.

Met afwisselend en soms samen de stem van Marçin (Moron's Morons), die soms gitaar speelt, en Amandine (Crusaders Of Love), een bassende jongedame die zich schor schreeuwde, begon de band er ietwat krakkemikkig aan. Juju hoorde de stem van de dame niet, waardoor ze allemaal iets anders gingen spelen. Of zo hoorden wij het toch. Ze herpakten zich snel, ook toen de bassiste klaagde dat er een noisetoon in haar spel zat. Met ancien en Pit's-oprichter Bowy vroegen wij ons meteen af waarom we anders naar de Pit's zouden komen dan. Voor een afgelikt geluid van afgelikte bandjes? Niet dus. Het leek alsof ze ons had gehoord en de band vloog er met volle passie weer in. Ook gitarist Adrien (The Arrogants) liet zich niet onbetuigd. De zingende gitarist stond een beetje te wild en niet passend rond te springen, als hij niet aan de beurt was, maar voor het overige was de set van dit bandje best te pruimen. Niet wereldschokkend, maar er zit voldoende potentieel in om verder te geraken. En ze mogen wat ons betreft snel een plaatje maken.

De drie heren van Twenty One Children in onze buurt en genoten met volle teugen van de Pit's-sfeer. Het was dan al duidelijk: ze hadden zin in een feestje en zouden er één bouwen ook. Na een korte ombouw - de drums mochten blijven staan - begon Twenty One Children eraan. Drummer Biko Mabuse en gitarist-tekstschrijver Thulasizwe Nkosi startten de set op middels een stevige, bluesy intro. Alsof ze George Clinton en Jimi Hendrix tegelijk waren. Of het improv was, zich inspelend of meteen ambiance en sfeer zetten? Geen idee, maar het klonk fantastisch, ook zo zonder bas. Toch leek dit iets anders dan wat we van hen hoorden. En dat bleek ook meteen, toen Nkosi op de toog verder speelde en zanger Abdula Skink op het podium sprong. Weg met de improv, maar volop hardcorepunk, zoals we die zelden zo energiek en met zoveel passie hebben zien brengen.

De nodige schuttingtaal in de teksten, die als een waterval uit de mond van Skink stroomden, pepte het publiek alsmaar meer op tot er lijven de lucht in vlogen, inclusief die van de band. Naar het einde toe was er zelfs even pauze, toen de drummer ook wel eens wilde crowdsurfen en door de zaal op handen gedragen werd, waarna de band er nog feller opnieuw in vloog. Dit was hardcorepunk met wortels in bands als Bad Brains, D.R.I., Death tot aan de vroege Dead Kennedys toe. Vroege Amerikaanse jarentachtighardcore dus, maar dan op zijn Zuid-Afrikaans. En dat was precies wat we nodig hadden en hadden verwacht van deze band die, nu ze bij Slovenly tekenden, hoge toppen zal scheren. Een wild intens punkrockfeestje met veel "Fuck Shit Up" zoals het bij dit soort bands hoort. Wild, gevaarlijk en bij de ballen.

Twenty One Children zal het nog ver brengen. Nu nog ervoor zorgen dat ze zelf beter worden van het aankomende succes en niet worden uitgemelkt door een stel bobo's. Een geheim zijn ze nu alleszins niet meer voor wie erbij was.