Chris Rea
Wij zeggen geen vaarwel, Chris, maar tot ziens!
Tuur Van Braeckel
Vorst Nationaal, Brussel — 22 februari 2006
[b]Chris Rea[/b] is ??n van die artiesten van wie wij aannemen dat ze er altijd geweest zijn en immer zullen zijn. Dit dogma kreeg in de zomer van het jaar 2000 echter een flinke knauw door het verontrustende nieuws dat de man aan kanker lijdt. Toen we hoorden dat hij met z?n Europese Farewell Tour ook Belgi? aandeed, twijfelden we dan ook geen seconde om ons een ticketje aan te schaffen en richting Vorst te bollen.
Benevens z?n diep gezellige stemtimbre en z?n gevatte popdeuntjes kunnen we ook ?s mans bluestalent bijzonder waarderen, een talent dat hij na het nieuws over z?n ziekte meer en meer aan de oppervlakte liet drijven en dat in oktober van vorig jaar een piek bereikte met de release van z?n 11-delige cd-box 'Blue Guitars'. Op 4 maart mag hij 56 kaarsjes uitblazen, fool if you think it?s over?
Vorst Nationaal, deze avond voor de gelegenheid een zo goed als huisje vol timide en afwachtende bewonderaars, kon in den beginne van een erg knusse voorstelling van enkele nummers van die laatste platenreeks genieten. Gehuld in het intieme licht van enkele lampadaires, trakteerden Rea en band, allen uiterst in hun vak bekwaam, hun publiek op blues rhymes van heb-je-me-daar. Af en toe ontsnapte er bij het nogal makke publiek dan ook een bescheiden applausje, zeker nadat Rea er in solo?s zijn bottlenecks en mondharmonica?s bijhaalde.
Het was wachten op een adembenemende versie van Where the blues come from en het op menig radiozender grijsgedraaide Josephine vooraleer het voltallige publiek zich liet kennen als enthousiaste adepten van Rea?s oeuvre. Nu de vlam goed in de pijp zat, trokken de muzikanten alle muzikale registers open en verwerkten zo country, rock en enkele poppy ballades (een wondermooi Julia) tot een gesmaakt Chris Rea-genre.
Tegen sluitingstijd kreeg het geduldige publiek dan eindelijk hun verdiende zout op de patatten: een lang uitgesponnen I can hear your heartbeat, een Road to hell zoals alleen Rea die kan bewandelen, Stainsby Girls en zowaar een reggae-versie van On the beach. Chris Rea?s muziek hoort thuis in de eregalerij waar ook andere ? al dan niet nog levende ? legendes als Bob Dylan, Luke Walter Jr., Page & Plant, Roy Orbison en Ry Cooder exposeren.
Vorst Nationaal, deze avond voor de gelegenheid een zo goed als huisje vol timide en afwachtende bewonderaars, kon in den beginne van een erg knusse voorstelling van enkele nummers van die laatste platenreeks genieten. Gehuld in het intieme licht van enkele lampadaires, trakteerden Rea en band, allen uiterst in hun vak bekwaam, hun publiek op blues rhymes van heb-je-me-daar. Af en toe ontsnapte er bij het nogal makke publiek dan ook een bescheiden applausje, zeker nadat Rea er in solo?s zijn bottlenecks en mondharmonica?s bijhaalde.
Het was wachten op een adembenemende versie van Where the blues come from en het op menig radiozender grijsgedraaide Josephine vooraleer het voltallige publiek zich liet kennen als enthousiaste adepten van Rea?s oeuvre. Nu de vlam goed in de pijp zat, trokken de muzikanten alle muzikale registers open en verwerkten zo country, rock en enkele poppy ballades (een wondermooi Julia) tot een gesmaakt Chris Rea-genre.
Tegen sluitingstijd kreeg het geduldige publiek dan eindelijk hun verdiende zout op de patatten: een lang uitgesponnen I can hear your heartbeat, een Road to hell zoals alleen Rea die kan bewandelen, Stainsby Girls en zowaar een reggae-versie van On the beach. Chris Rea?s muziek hoort thuis in de eregalerij waar ook andere ? al dan niet nog levende ? legendes als Bob Dylan, Luke Walter Jr., Page & Plant, Roy Orbison en Ry Cooder exposeren.