Mellow Moods
Rijpe jazz
Josti Gadeyne
Sounds Jazz Club, Brussel — 10 maart 2006
Zangeres [b]Yvonne Walter[/b] kiest voor 'rijpere' jazz, geen slechte keuze gezien haar warme en diepe stem. In de Sounds Jazz Club in Brussel zong ze een gevarieerd programma van ballades tot swingende jazz en van minder bekende composities tot standards. Ze werd omringd door [b]Pascal Schumacher[/b] (vibrafoon), [b]Chris Joris[/b] (percussie), [b]Paolo Radoni[/b] (gitaar) en [b]Theo De Jong[/b] (elektrische bas).
Hoe later de avond, hoe rijper de muziekkeuze van Yvonne Walter. De Nederlandse zangeres houdt ervan om huidige Europese jazzcomponisten aan te halen. Ook haar eigen composities ontbraken niet. Zo zong ze over de moeilijkheid van iemand met het sterrenbeeld weegschaal om een evenwicht in het leven te vinden, een nummer waarin gitaar en zang elkaar perfect ondersteunden. En wat spookt er door je hoofd als er een aantrekkelijke treinreiziger tegenover je zit? "Do you look at me?", zong Yvonne, gevolgd door een percussiesolo van Chris Joris. Deze percussionist gebruikte iedere mogelijkheid en nuance die door zijn instrumenten geboden werden, van djembe tot allerlei belletjes. Het quintet bracht ook een compositie van Chris Joris, Anette, die Yvonne van tekst voorzag en omdoopte tot Dawn. Het nummer begon zacht, kende een hoogtepunt en kwam dan weer tot rust, om vervolgens deze cyclus te herhalen. Het schiep de dramatische sfeer van een man die zijn slapende schoonheid dreigt te verliezen en uiteindelijk ook verliest.
Het was een genot om Yvonne Walter te horen zingen. Je zag hoe haar stem en lichaam zich overgaven aan de sfeer van een compositie. De warme gitaarklank van Paolo Radoni was onmisbaar voor het rijpingsproces van de muziek. Hij speelde met dezelfde overgave en dezelfde finesse als de rest van de muzikanten. Pascal Schumacher speelde zeer melodieus op vibrafoon en Theo De Jong verdiepte de muziek met de ritmische en melodische reikwijdte van zijn elektrische bas.
Het was een genot om Yvonne Walter te horen zingen. Je zag hoe haar stem en lichaam zich overgaven aan de sfeer van een compositie. De warme gitaarklank van Paolo Radoni was onmisbaar voor het rijpingsproces van de muziek. Hij speelde met dezelfde overgave en dezelfde finesse als de rest van de muzikanten. Pascal Schumacher speelde zeer melodieus op vibrafoon en Theo De Jong verdiepte de muziek met de ritmische en melodische reikwijdte van zijn elektrische bas.