Avenged Sevenfold
De gevleugelde doodskop strijkt neer in Brussel.
Yannick Vink
Botanique, Brussel — 6 maart 2006
Op 6 maart zakte de Californische metalgroep [b]Avenged Sevenfold[/b] voor de tweede maal af naar Belgi? om te spelen in de Botanique.
De opwarmers van dienst op die bewuste maandagavond waren Belgische helden Death Before Disco. Deze 5 heren hebben al behoorlijk naam gemaakt maar vonden het blijkbaar fantastisch om hier het publiek warm te mogen maken. De energie spatte er de hele tijd(vooral bij zanger Ioan en drummer Ace) af. Het publiek was echter duidelijk gekomen voor Avenged Sevenfold, en veel beweging was er dus niet in te krijgen.
Het publiek reageerde aanzienlijk beter op Bullets And Octane, een groep die op eerste zicht meer aandacht besteedt aan hun imago dan aan de muziek. Dit gevoel bleek spijtig genoeg terecht, want op een paar uitschietende stukjes en beetjes na was er niet veel variatie te vinden in hun setlist.
Qua entertainment-value bleken deze rockers echter nog niet zo slecht: zanger Gene Louis ontpopte zich tot een luidruchtige frontman die zonder problemen alle aandacht op zich trok. Maar mensen gaan nog steeds naar optredens om naar muziek te luisteren, en op dat vlak schoot Bullets And Octane tekort. Allicht niet helemaal hun schuld, aangezien de gitaar om ??n of andere reden door de geluidsman op een volume gezet was dat volgens ons niet op te vangen is met het menselijk oor.
Gitaar of geen gitaar, Bullets And Octane was blijkbaar genoeg om het publiek volledig warm te maken voor Avenged Sevenfold. De heren uit Orange County openden hun setlist met Chapter Four, en vanaf die eerste drie akkoorden zat de sfeer er al dik in, en was het publiek niet te houden. Ook op nummers als Trashed And Scattered, Beast And The Harlot en publiekslieveling Unholy Confessions werd er lustig geheadbanged. De band bleek uit te blinken als live-act, bleven boeiend en speelden hun muziek vlekkeloos. Storend waren echter de overdreven looks. Het leek wel of de jongens een revival van eighties-metal in gang willen zetten, wij weten echter niet of daar veel mensen op zitten te wachten. Wat ook spijtig was, was het gebrek aan oudere nummers. Slechts drie nummers van hun meesterwerk 'Waking The Fallen' stonden op de setlist, terwijl de songs op dat album toch veruit hun meest geliefde ? en ook wel beste ? zijn. Ondanks dit alles is Avenged Sevenfold een aangename groep om live aan het werk te zien. Sowieso aan te raden als je liefhebber bent van hun muziek, maar laat ons zeggen dat ze net dat beetje geloofwaardiger waren voor ze een moderne Guns 'n' Roses probeerden te zijn.
Nog een nieuwtje als buitensmijter: in september speelt Avenged Sevenfold nogmaals in Belgi?, in het voorprogramma van niemand minder dan Metallica.
Het publiek reageerde aanzienlijk beter op Bullets And Octane, een groep die op eerste zicht meer aandacht besteedt aan hun imago dan aan de muziek. Dit gevoel bleek spijtig genoeg terecht, want op een paar uitschietende stukjes en beetjes na was er niet veel variatie te vinden in hun setlist.
Qua entertainment-value bleken deze rockers echter nog niet zo slecht: zanger Gene Louis ontpopte zich tot een luidruchtige frontman die zonder problemen alle aandacht op zich trok. Maar mensen gaan nog steeds naar optredens om naar muziek te luisteren, en op dat vlak schoot Bullets And Octane tekort. Allicht niet helemaal hun schuld, aangezien de gitaar om ??n of andere reden door de geluidsman op een volume gezet was dat volgens ons niet op te vangen is met het menselijk oor.
Gitaar of geen gitaar, Bullets And Octane was blijkbaar genoeg om het publiek volledig warm te maken voor Avenged Sevenfold. De heren uit Orange County openden hun setlist met Chapter Four, en vanaf die eerste drie akkoorden zat de sfeer er al dik in, en was het publiek niet te houden. Ook op nummers als Trashed And Scattered, Beast And The Harlot en publiekslieveling Unholy Confessions werd er lustig geheadbanged. De band bleek uit te blinken als live-act, bleven boeiend en speelden hun muziek vlekkeloos. Storend waren echter de overdreven looks. Het leek wel of de jongens een revival van eighties-metal in gang willen zetten, wij weten echter niet of daar veel mensen op zitten te wachten. Wat ook spijtig was, was het gebrek aan oudere nummers. Slechts drie nummers van hun meesterwerk 'Waking The Fallen' stonden op de setlist, terwijl de songs op dat album toch veruit hun meest geliefde ? en ook wel beste ? zijn. Ondanks dit alles is Avenged Sevenfold een aangename groep om live aan het werk te zien. Sowieso aan te raden als je liefhebber bent van hun muziek, maar laat ons zeggen dat ze net dat beetje geloofwaardiger waren voor ze een moderne Guns 'n' Roses probeerden te zijn.
Nog een nieuwtje als buitensmijter: in september speelt Avenged Sevenfold nogmaals in Belgi?, in het voorprogramma van niemand minder dan Metallica.