Boy Sets Fire
BoySetsFire ontroert en beweegt
Annick Degrève
Muziekodroom, Hasselt — 16 maart 2006
Donderdag 16 maart werd Hasselt door elkaar geschud, want [b]BoySetsFire[/b] maakte zijn pr?sence in de Muziekodroom. In het voorprogramma speelden de Belgische groep [b]Autmn?s Delay[/b] en het Britse [b]Tribute To Nothing[/b]. Maar het werd al gauw duidelijk voor wie de overgrote meerderheid stond te popelen.
Door GPS-problemen en verwarde inwoners waren we een beetje verdwaald in Hasselt, waardoor we slechts enkele nummers van Autumn Delay konden meepikken. De woorden strak en stevig zijn voor deze band wel op zijn plaats. Een beetje de vreemde eend in de bijt, maar zeker niet mis. Deze band weet op tijd en stond zijn strot open te trekken tussen de melodieuze riffs.
Het Britse Tribute To Nothing, die trouwens meetouren met BoySetsFire, is een stel lolbroeken bij elkaar die net uit de pub lijken te komen. Als een stel huppelkonijnen springen ze in het rond. Diezelfde energie hadden ze beter nog meer in hun muziek gestoken, want blijven boeien doen ze jammer genoeg niet. Het publiek wordt ongeduldig, maar dan lijkt het uur van de waarheid aangebroken.
De intro van het nieuwe album: ?The Misery Index: Notes From The Plague Years? klonk door de zaal en BoySetsFire raasde ervan door. Er werd een gevarieerde set gespeeld met nummers van oudere albums en recenter werk. Nummers als Cavity, Handful Of Redemption en Rookie sloegen in als een bom. Maar ook de nieuwe nummers Walk Astray, With Cold Eyes en Empire deden het goed.
Het publiek bleef niet als een stelletje melancholische planten aan de kant staan. Nog maar eens een bewijs dat emocorevolk wel degelijk uit de bol kan gaan! Opmerkelijk was dat het aanwezige vrouwvolk vooraan goed vertegenwoordigd was. Zou het iets te maken hebben met Nathan?s blauwe ogen?
Hoewel hij net hersteld was van een verkoudheid, leverde hij een spetterende zangprestatie. Af en toe een beetje last van slijmen, maar dat wist hij handig op te lossen door nonchalant een fles Jack Daniels aan zijn lippen te trekken. Ook de andere bandleden leken in vorm te zijn. Zweet en kwijl vloog in het rond. Ze hadden er plezier in. Er werd een beetje gelachen met het witte oberhemd van bassist Robert Ehrenbrand en waterpret alom toen de bandleden met waterflesjes naar elkaar begonnen te gooien.
Op het einde van het optreden stapte Nathan in het publiek om zich naar de toog te begeven. Geen bisnummers, niet kort maar zeker wel krachtig! De rest van de groep mengde zich ook tussen de mensen en er hing een losse sfeer. Wij lieten de Muziekodroom achter ons en zagen dat het goed was!
Het Britse Tribute To Nothing, die trouwens meetouren met BoySetsFire, is een stel lolbroeken bij elkaar die net uit de pub lijken te komen. Als een stel huppelkonijnen springen ze in het rond. Diezelfde energie hadden ze beter nog meer in hun muziek gestoken, want blijven boeien doen ze jammer genoeg niet. Het publiek wordt ongeduldig, maar dan lijkt het uur van de waarheid aangebroken.
De intro van het nieuwe album: ?The Misery Index: Notes From The Plague Years? klonk door de zaal en BoySetsFire raasde ervan door. Er werd een gevarieerde set gespeeld met nummers van oudere albums en recenter werk. Nummers als Cavity, Handful Of Redemption en Rookie sloegen in als een bom. Maar ook de nieuwe nummers Walk Astray, With Cold Eyes en Empire deden het goed.
Het publiek bleef niet als een stelletje melancholische planten aan de kant staan. Nog maar eens een bewijs dat emocorevolk wel degelijk uit de bol kan gaan! Opmerkelijk was dat het aanwezige vrouwvolk vooraan goed vertegenwoordigd was. Zou het iets te maken hebben met Nathan?s blauwe ogen?
Hoewel hij net hersteld was van een verkoudheid, leverde hij een spetterende zangprestatie. Af en toe een beetje last van slijmen, maar dat wist hij handig op te lossen door nonchalant een fles Jack Daniels aan zijn lippen te trekken. Ook de andere bandleden leken in vorm te zijn. Zweet en kwijl vloog in het rond. Ze hadden er plezier in. Er werd een beetje gelachen met het witte oberhemd van bassist Robert Ehrenbrand en waterpret alom toen de bandleden met waterflesjes naar elkaar begonnen te gooien.
Op het einde van het optreden stapte Nathan in het publiek om zich naar de toog te begeven. Geen bisnummers, niet kort maar zeker wel krachtig! De rest van de groep mengde zich ook tussen de mensen en er hing een losse sfeer. Wij lieten de Muziekodroom achter ons en zagen dat het goed was!