Reflections Fest part 2
Vermoeid maar voldaan
Philippe Cambien
26 februari 2006
Ziek en enigszins vermoeid betraden wij het Hof ter Loo waar Reflections Fest part II plaats vond. Deze dag zou gevuld zijn met toppers als [b]Doomriders[/b], [b]Rise and Fall[/b], [b]Amen Ra[/b],? Zoals ik eerder vermeldde, bewoonde een hardnekkige bacterie ons lichaam en hebben we daardoor de hele show niet kunnen bijwonen. [b]Cave In[/b], [b]Pelican[/b] en [b]Modern Life Is War[/b] hebben we dus gewoonweg gemist. Maar hier alvast een review van de vijf andere bands die we aan het werk zagen.
Opener van het festival was Omission, een Nederlandse band die al geruim enige tijd furore maakt in de scene van onze noorderburen. Het was al direct een verrassing, want het was een enorme strakke show. Ze hadden er duidelijk zin in hoewel de zaal nog niet voor de helft gevuld was. Als we dan toch zoeken achter een negatief puntje van commentaar dan kan alleen gezegd worden dat in alle hevigheid de zanger zijn micro liet vallen. Maar dat is dan ook al wat er misliep tijdens hun set en al bij al heeft hij dit foutje nog mooi weten te verbergen.
Misschien door de geweldige opener dat November Coming Fire tegensloeg? Want na de show werd een exemplaar van de band in onze handen gestopt en op plaat klinkt alles en stuk beter afgelijnd. Op het podium kwam niet alles perfect tot zijn recht. De meeste nummers leken te repetitief en de vocals lieten het met momenten ook afweten. Denk nu niet dat heel hun set slecht was want er waren echt nette stukken tussen die het publiek wel leek te bekoren.
Na deze mindere act was het tijd voor An Albatros. Een band die niet echt bekend is in Europa. Het is echter een vreemde band. De gitarist lijkt op een gecastreerde Mick Jagger die net iets te veel peppillen heeft genomen. Is dit dan negatief? Zeker niet want de zanger wist in een mum van tijd heel de zaal te entertainen. Een toren van boksen beklimmen was zelfs geen onmogelijke taak voor de zanger, zelfs tijdens een nummer van plaats verwisselen met de drummer leek een eitje voor de mannen van An Albatros.
Maar genoeg over hun act de pr?sence, want instrumentaal gezien zit deze band in een hoge klasse. De gitarist speelde immens snelle riffs alsof het niets was en de bassist deed dingen die sommige gitaristen met moeite zouden kunnen. Dan lijkt het alsof deze band een perfecte set heeft gespeeld. Driewerf helaas, de stem wist het vrij hard in het honderd te sturen. Het gekrijs verknoeide vele nummers?
Nu dat onze trommelvliezen duchtig op de proef waren gesteld kregen we een iets rustigere band voorgeschoteld. Amen Ra een Belgische band die al veel hardcore-hartjes heeft veroverd, maar helaas niet dat van ons. De set was langdradig en vervelend. Zegt het genoeg dat ze in vijfenveertig minuten enkel drie nummers hebben gespeeld? De jongens konden wel spelen, maar het geheeld was te gerekt en veel stukken kwamen meerdere keren terug in hetzelfde nummer wat voor verveling zorgde. Ze hadden echter wel een lichtshow meegebracht die het allemaal een beetje verzachtte. Mooie skeletten die over het zwarte doek heen draafden terwijl ze dingen mompelden. En dan misschien nog een tip voor de zanger, laat je gezicht wat meer zien, niemand zit graag op de rug van een artiest te kijken.
Gelukkig werd zwak blijkbaar afgewisseld met ijzersterk waarvoor niemand minder dan Rise and Fall voor zorgde. Zonder twijfel was dit het hoogtepunt van de avond. Een verbazingwekkende show die Hof ter Loo simpelweg heeft platgelegd. Rise and Fall weet hoe ze een publiek moet bespelen en dat lieten ze nog maar eens zien. Van de eerste seconde tot de laatste was het beuken. Enigszins was het jammer dat het publiek niet echt in beweging kwam, maar laten we dat even steken op het feit dat er al vier bands gepasseerd waren en iedereen een beetje moe werd. De drummer wist zelfs zo hard te spelen dat er een drumpedaal is gesneuveld, maar ook dit werd professioneel opgelost zodat het publiek er weinig last van ondervond.
De climax van de set was het nummer Where Ghosts Roam, een van de oudere exemplaren die nog steeds tot de beste hoort.
Na een leuk gesprek te hebben gehad met Nate, de frontman van Doomriders was het tijd voor hun optreden. Eerst en vooral, Nate is de meest hilarische frontman die we kennen, en dat blijkt ook op het podium. Hij is er helemaal niet vies van om enkele moppen te tappen tijdens de set. Om het kort en bondig te zeggen, hun show was af! Scheuren van het eerste tot het laatste nummer. Moeilijk is dit niet als je niemand minder als The Terminator achter de drums hebt zitten. Met nummers als The Chase en Get Off My Fucking Back was het feest compleet. Dat moeten de jongens van Cave In ook gedacht hebben toen ze plotseling op het podium sprongen en ?Get Off My Fucking Back? mee brulden.
Desondanks de ziekte en vermoeidheid was het een geslaagde dag. Misschien volgende editie de groepen wat minder snel op elkaar laten komen of een band minder laten spelen want geef toe, negen bands is veel.
Misschien door de geweldige opener dat November Coming Fire tegensloeg? Want na de show werd een exemplaar van de band in onze handen gestopt en op plaat klinkt alles en stuk beter afgelijnd. Op het podium kwam niet alles perfect tot zijn recht. De meeste nummers leken te repetitief en de vocals lieten het met momenten ook afweten. Denk nu niet dat heel hun set slecht was want er waren echt nette stukken tussen die het publiek wel leek te bekoren.
Na deze mindere act was het tijd voor An Albatros. Een band die niet echt bekend is in Europa. Het is echter een vreemde band. De gitarist lijkt op een gecastreerde Mick Jagger die net iets te veel peppillen heeft genomen. Is dit dan negatief? Zeker niet want de zanger wist in een mum van tijd heel de zaal te entertainen. Een toren van boksen beklimmen was zelfs geen onmogelijke taak voor de zanger, zelfs tijdens een nummer van plaats verwisselen met de drummer leek een eitje voor de mannen van An Albatros.
Maar genoeg over hun act de pr?sence, want instrumentaal gezien zit deze band in een hoge klasse. De gitarist speelde immens snelle riffs alsof het niets was en de bassist deed dingen die sommige gitaristen met moeite zouden kunnen. Dan lijkt het alsof deze band een perfecte set heeft gespeeld. Driewerf helaas, de stem wist het vrij hard in het honderd te sturen. Het gekrijs verknoeide vele nummers?
Nu dat onze trommelvliezen duchtig op de proef waren gesteld kregen we een iets rustigere band voorgeschoteld. Amen Ra een Belgische band die al veel hardcore-hartjes heeft veroverd, maar helaas niet dat van ons. De set was langdradig en vervelend. Zegt het genoeg dat ze in vijfenveertig minuten enkel drie nummers hebben gespeeld? De jongens konden wel spelen, maar het geheeld was te gerekt en veel stukken kwamen meerdere keren terug in hetzelfde nummer wat voor verveling zorgde. Ze hadden echter wel een lichtshow meegebracht die het allemaal een beetje verzachtte. Mooie skeletten die over het zwarte doek heen draafden terwijl ze dingen mompelden. En dan misschien nog een tip voor de zanger, laat je gezicht wat meer zien, niemand zit graag op de rug van een artiest te kijken.
Gelukkig werd zwak blijkbaar afgewisseld met ijzersterk waarvoor niemand minder dan Rise and Fall voor zorgde. Zonder twijfel was dit het hoogtepunt van de avond. Een verbazingwekkende show die Hof ter Loo simpelweg heeft platgelegd. Rise and Fall weet hoe ze een publiek moet bespelen en dat lieten ze nog maar eens zien. Van de eerste seconde tot de laatste was het beuken. Enigszins was het jammer dat het publiek niet echt in beweging kwam, maar laten we dat even steken op het feit dat er al vier bands gepasseerd waren en iedereen een beetje moe werd. De drummer wist zelfs zo hard te spelen dat er een drumpedaal is gesneuveld, maar ook dit werd professioneel opgelost zodat het publiek er weinig last van ondervond.
De climax van de set was het nummer Where Ghosts Roam, een van de oudere exemplaren die nog steeds tot de beste hoort.
Na een leuk gesprek te hebben gehad met Nate, de frontman van Doomriders was het tijd voor hun optreden. Eerst en vooral, Nate is de meest hilarische frontman die we kennen, en dat blijkt ook op het podium. Hij is er helemaal niet vies van om enkele moppen te tappen tijdens de set. Om het kort en bondig te zeggen, hun show was af! Scheuren van het eerste tot het laatste nummer. Moeilijk is dit niet als je niemand minder als The Terminator achter de drums hebt zitten. Met nummers als The Chase en Get Off My Fucking Back was het feest compleet. Dat moeten de jongens van Cave In ook gedacht hebben toen ze plotseling op het podium sprongen en ?Get Off My Fucking Back? mee brulden.
Desondanks de ziekte en vermoeidheid was het een geslaagde dag. Misschien volgende editie de groepen wat minder snel op elkaar laten komen of een band minder laten spelen want geef toe, negen bands is veel.