Big Star
Big Star is back!
Niel Van Herck
HA Concerts — 22 februari 2006
De jaren 70 waren een topperiode voor de muzikale wereld. The Beatles waren aan hun laatste album toe maar de opvolging stond al paraat. Iedereen kent The Bee Gees, The Rolling Stones, The Doors, Michael Jackson, Bob Marley en The Beach Boys wel. Neem daar nog wat plateauzolen en lavalampen bij en het plaatje is compleet. Maar waar is Big Star dan te vinden?
Big Star had alles in zich om door te breken. Goede muzikanten, scherpe teksten en krachtige songs. De drie platen die ze toen uitbrachten, flopten echter wegens een gebrek aan een degelijk management. In ’75 splitte de band en de muzikanten gingen elk hun weg. Gitarist Jon Auer en bassist Ken Stringfellow startten The Posies en frontman Alex Chilton ging solo. Dertig jaar later is er dan de re?nie en nu lijkt die doorbraak er dan toch te komen.
Pascal Deweze mocht het voorprogramma verzorgen. Hij houdt niet van afgeborstelde, nette nummers en dat bewees hij ook meteen. Louter met zijn gitaar bracht hij een resem nummers die redelijk indrukwekkend overkwamen. Zo was zijn versie van Strange Fruit ronduit schitterend. Hij is zijn snaren meester en vult ze aan met een loepzuivere stem. Geen wonder dat ook de Amerikanen deze heer kunnen smaken.
Tijd om de oren te stemmen en brede schouders op te zetten want Big Star kwam op. Het publiek werd getrakteerd op zowel oude als nieuwe nummers van zowel Big Star en The Posies. Tussen de toeschouwers zaten er trouwens heel wat veertigers die zwaar uit de bol gingen. De groep had blijkbaar toch enkele fans in de beginjaren. De sfeer zat er van in het begin al goed in.
Alex Chilton speelde perfect samen met de mannen van The Posies. Luchtige teksten werden naadloos aaneen geregen met subliem gitaarwerk. Jon Auer bewees nog steeds over die engelenstem te beschikken, maar ook Stringfellow en de drummer moesten vocaal niet onderdoen. De groep veinsde af en toe wat amateurisme en haalden wat grappen uit met elkaar, maar de show zat al bij al toch strak in elkaar. Jammer dat het geluid soms te wensen overliet. Conclusie: Big Star is back!
Pascal Deweze mocht het voorprogramma verzorgen. Hij houdt niet van afgeborstelde, nette nummers en dat bewees hij ook meteen. Louter met zijn gitaar bracht hij een resem nummers die redelijk indrukwekkend overkwamen. Zo was zijn versie van Strange Fruit ronduit schitterend. Hij is zijn snaren meester en vult ze aan met een loepzuivere stem. Geen wonder dat ook de Amerikanen deze heer kunnen smaken.
Tijd om de oren te stemmen en brede schouders op te zetten want Big Star kwam op. Het publiek werd getrakteerd op zowel oude als nieuwe nummers van zowel Big Star en The Posies. Tussen de toeschouwers zaten er trouwens heel wat veertigers die zwaar uit de bol gingen. De groep had blijkbaar toch enkele fans in de beginjaren. De sfeer zat er van in het begin al goed in.
Alex Chilton speelde perfect samen met de mannen van The Posies. Luchtige teksten werden naadloos aaneen geregen met subliem gitaarwerk. Jon Auer bewees nog steeds over die engelenstem te beschikken, maar ook Stringfellow en de drummer moesten vocaal niet onderdoen. De groep veinsde af en toe wat amateurisme en haalden wat grappen uit met elkaar, maar de show zat al bij al toch strak in elkaar. Jammer dat het geluid soms te wensen overliet. Conclusie: Big Star is back!