G. Love
This white ass got sauce!
Olivier Beck
Ancienne Belgique, Brussel — 11 februari 2005
Welk opmerkelijk feit ik mij nog herinner over het voorjaar van 1997? Geen. Of dat van pakweg 1999? Ook noppes. Nochtans niet zo lang geleden allemaal. Merkwaardig toch dat ik mij die paasvakantie van 1994 dan weer wel moeiteloos en haarscherp voor de geest kan halen. En ook mijn zus, hoe ze naar me toekwam op die golfbreker in Westende, en mij zonder veel emotie meedeelde, alsof ze zei dat het tijd was om te komen eten, Kurt Cobain is dood.
Ik was geschrokken van dit nieuws, dat wel, maar of ik er kapot van was? Absoluut niet. Daarvoor vond ik het net iets te veel een Amerikaanse loser, die Cobain. En iets te weinig grote feest allemaal. t Zou wel voorbij gaan, die Nirvana-hype. Toen jaren later muziekkenners anoniem vooropstelden dat zijn zinsnede here we are now/ Entertain us een hele generatie - mjn generatie - omvatte, heb ik nog even getwijfeld aan de waarde van mijn puberale emotie. De twijfel, zo blijkt, is het enige dat echt overeind bleef al die jaren.
Of wacht, ik herinner mij wél nog een emotie die de tand des tijds overleefd heeft. Ze dateert van hetzelfde jaar, 1994, ergens in de zomer, toen ik als publiciteit voor de aankomende festivals mijn eerste gratis cd (cd!)-single kreeg, en ik het nummer 3 van deze Pukkelop-promo ervoer als het inslaan van een bom. Toen wist ik zeker dat dit pour toujours zou zijn. Het nummer heette Blues music van ene G. Love & Special sauce. Een mellow blues, met rauwe gitaar en een rappende stem. Ik kocht de gelijknamige full-CD, en vandaag de dag, voorjaar 2005, speel ik hem nog regelmatig. Het bleek dus niet zomaar een emotie, zoals de plotse dood vaan die zanger, maar een sfeer, het blote voetengevoel in de zomerzon en de hoop dat alles kon.
Geweldig om nu, elf jaar later, dezelfde sfeer te herbeleven bij het horen van datzelfde nummer. G. Love speelde het, in een mix van oude en nieuwe nummers, met veel plezier voor een enthousiast AB-publiek op 11 februari. Van een cover van Dylan over citaten van Eminem. Deze kerel doet het blijkbaar even moeiteloos . Nochtans was ik er niet helemaal gerust in: zijn naam, zonder dat in n adem erbij vernoemde & Special Sauce stond wat naakt en kwetsbaar op het toegangsticket.
Het meisje uit het voorprogramma zal het beamen dat niks moeilijker is dan alleen met je gitaar een zaal trachten te boeien. Maar G. Love lukt daar wonderwel in. Met veel gemak, haast constant freestylend van gitaar en rap naar mondharmonica en terug. Heerlijk. Benieuwd of hij zowaar nog beter kan mt begeleidingsband in mei, want dan geeft hij opnieuw partij in AB. En die kerel, die links vooraan het podium wat smalend zal staan lachen door het herbeleven van een zomervibe, dat ben ik.
Of wacht, ik herinner mij wél nog een emotie die de tand des tijds overleefd heeft. Ze dateert van hetzelfde jaar, 1994, ergens in de zomer, toen ik als publiciteit voor de aankomende festivals mijn eerste gratis cd (cd!)-single kreeg, en ik het nummer 3 van deze Pukkelop-promo ervoer als het inslaan van een bom. Toen wist ik zeker dat dit pour toujours zou zijn. Het nummer heette Blues music van ene G. Love & Special sauce. Een mellow blues, met rauwe gitaar en een rappende stem. Ik kocht de gelijknamige full-CD, en vandaag de dag, voorjaar 2005, speel ik hem nog regelmatig. Het bleek dus niet zomaar een emotie, zoals de plotse dood vaan die zanger, maar een sfeer, het blote voetengevoel in de zomerzon en de hoop dat alles kon.
Geweldig om nu, elf jaar later, dezelfde sfeer te herbeleven bij het horen van datzelfde nummer. G. Love speelde het, in een mix van oude en nieuwe nummers, met veel plezier voor een enthousiast AB-publiek op 11 februari. Van een cover van Dylan over citaten van Eminem. Deze kerel doet het blijkbaar even moeiteloos . Nochtans was ik er niet helemaal gerust in: zijn naam, zonder dat in n adem erbij vernoemde & Special Sauce stond wat naakt en kwetsbaar op het toegangsticket.
Het meisje uit het voorprogramma zal het beamen dat niks moeilijker is dan alleen met je gitaar een zaal trachten te boeien. Maar G. Love lukt daar wonderwel in. Met veel gemak, haast constant freestylend van gitaar en rap naar mondharmonica en terug. Heerlijk. Benieuwd of hij zowaar nog beter kan mt begeleidingsband in mei, want dan geeft hij opnieuw partij in AB. En die kerel, die links vooraan het podium wat smalend zal staan lachen door het herbeleven van een zomervibe, dat ben ik.