SynCroon Festival: Niels & Friends, Tough Titty

Vorig jaar overleed totaal onverwachts de Mechelse cultuurvriend Alain Croon. Samen met Bert Embrechts en Marleen van Gucht droomde hij van een nieuw festival in Mechelen, in de stijl van de vroege Dijlefeesten. Vandaag werd aan het Station Nekkerspoel de eerste editie van het SynCroon Festival - “voor mensen die willen verbinden” - boven de doopvont gehouden. Een eerbetoon aan Alain, die in gedachten, maar ook prominent op het podium achter de artiesten, aanwezig was.

Uit de gevarieerde affiche vol artiesten met een band met Mechelen, kozen we op deze eerste dag van augustus twee bands uit die zich niet verder van elkaar op het muzikale spectrum kunnen bevinden. Als eerste band kozen we voor Niels & Friends. Maar het was niet Niels die de spits mocht afbijten, maar Mechelse legende Sjarel Van den Bergh (De Kadullen, Bizjoe), die herinneringen ophaalde aan de beginjaren van de Dijlefeesten in Mechelen, en founding father Bodo Van de Voorde. Hij bracht met als begeleidingsband De Vrienden Van Niels, Come Together van The Beatles, een nummer dat mensen samenbrengt over alle verschillen heen.

Een optreden van Niels & Friends draait niet enkel om de songs, maar evenzeer om de uitleg die Niels tussendoor geeft. Zo is Niels er nog altijd niet uit of hij Guilty Pleasure nu al dan niet een goeie song vindt. De intro heeft iets te veel George Michael-vibes in de intro, maar ja. White Chocolate Mousse gaat precies over wat de titel belooft, en bij uitbreiding over de snoepverslaving van de auteur. Is This A Joke, bij de opstart nog “Life Is A Joke” geheten, gaat dan weer over alle absurde dingen die in de wereld gebeuren. Het werd een mooie selectie uit de vier albums, die al in de discografie van de band prijken. Supergroove strooide de nodige JJ Cale-vibes over het plein, alvorens Circus uit ‘Planet Niels’ het optreden mocht afsluiten met een gitaar die enigszins vals klonk. “Niet erg”, volgens Niels. “Het is toch een punknummer. Dus dat kan geen kwaad.” Bij het nummer hoort ook een waanzinnig knappe videoclip, die gemaakt werd door Mechelaar Jef De Smet. Toen Ian MacCulloch van Echo and the Bunnymen de clip onder ogen kreeg, was hij zo onder de indruk dat hij Jef vroeg de clip te maken voor de nieuwe EATB single Brussels Is Haunted. Met een rondje applaus voor Jef op SynCroon Festival als gevolg. Als toetje kregen we nog een streep Radiohead van Niels & Friends. Popsongs met een twist op een zonovergoten SynCroon Festival.

Aan het andere uiteinde van het muzikale spectrum werden we vergast op Tough Titty, ofte “Hollywood uit Mechelen”. Een tribute aan de glam-metal, die zichzelf niet te serieus neemt. Hairmetal met poppy hooks en gitaarriffs in een visueel glamoureus spektakel. Een show waar ABBA en Dead Or Alive’s You Spin Me Round (Like A Record) in de metalmolen belandden met Iron Maiden en Bon Jovi, om nadien nog een rondedans te doen met Somebody To Love van Jefferson Airplane. Voor het echt stevige werk zorgde Too Many Puppies van Primus en “the prince of crowdsurfing” die over de hoofden van het publiek zweefde. Ook Tough Titty mocht een gastzanger op het podium verwelkomen met Arne Vandenhoeck van Mechelse metaltrots Marche Funèbre. De Sunset Strip uitgerold aan de boorden van de Dijle. En om te bewijzen dat rock-’n-roll nog steeds "alive and kickin’" is, werd het (openlucht)dak er definitief afgeblazen met Ace Of Spades van Motörhead. Een feestje met een grote strik rond. Op SynCroon Festival vonden verschillende generaties artiesten en publiek elkaar. Een opsteker voor een tweede editie volgend jaar.