Rattle The Barn

Twee dagen waren we druk in de weer in een oude schuur in Knesselare (Aalter), en dan hadden we zelfs nog voor de pre-party op de vrijdag vriendelijk bedankt.

Rattle The Barn vaart onder de vlag van Muddy Roots, en ook muzikaal zitten ze op dezelfde lijn: bluegrass, roots en een vleugje punk, het moet allemaal kunnen.

Wij onthouden van deze editie buiten het lekkere weer, dat het plezantste land Bobbejaanland is, maar dat de ode aan het pretpark gebracht door Prince Beastly voor wie niet uit de Kempen komt toch een brug te ver is. Hun vermakelijke punkrock ging er dan weer wel in als zoete koek.

Als je een saai feestje wil opfleuren moet je bij de drie Polen van Somethingski zijn. Je zou het ze niet aangeven, maar geef ze wat instrumenten in hun handen en binnen de kortste keren sta je te luisteren naar een mix van traditionele folk, vrolijke balkanvibes en ruwe (punk)energie, gezongen in het Engels en het Pools. Muzikale spil is Nikodem Soszyński, maar die zit gekluisterd aan zijn drumstel en banjo, violist Adam Dragan die kan volop rondlopen en nam het er ook helemaal van.

Dat de beste americana muziek tegenwoordig in Gent wordt gemaakt... Rooty Tooth was misschien wel dé ontdekking van het festival, hou ze in't oog, want veel komen ze niet buiten. Maar als ze het dan toch doen, moet je er bij zijn.

In de afdeling Spaanse bands ging de trofee naar Xispa and the Wild Pigs uit Barcelona. Muzikaal leek hun folkpunk een beetje op The Bridge City Sinners, maar hun nummer Not Fair is een knaller die zijn gelijke niet kent, net zoals zangeres Xispa ook haar gelijke niet kent.

Duitsers en humor, het lijkt niet mogelijk, maar de verhalen die Dad Horse Ottn, alias Horst-Dieter Hotten van The Dad Horse Experience uit zijn mouw schudt, zijn geweldig. Een lang verhaal over de Belgische autowegen, de donkere kantjes van de mensheid, indianen, noem het op, de man is ongenaakbaar. Muzikaal is zijn 'Keller-Gospel', een mix van country, punk en polka om duimen en vingers bij af te likken. Iemand van de organisatie vertelde ons dat de muziek van The Dad Horse Experience op geregeld tijdstip passeerde tijdens de opbouw van het festival.

In de afdeling eenzame man op het podium gaat de prijs naar de Italiaan Belly Hole Freak, een one-man-band, die met een reeks toeters en bellen een lekkere set weet te brengen. In september reist hij zelfs af naar Amerika om op Muddy Roots zelf te spelen.

Een speciale vermelding is er uiteraard voor het Engelse Thee Scarecrows aka, die zonder twijfel het meeste volk in de schuur kregen, ook al leken technische issues even stoorzender te spelen. Maar eens de drummers in gang getrokken waren, was er geen stoppen aan, en wie tegen het reguliere einde van de set nog niet gevallen was voor hun muziek, zal na hun cover van Ace Of Spades zeker overstag zijn gegaan.

Afsluiter Hola Ghost bleek een schot in de roos, want als geen enkele andere band wisten ze alle genres van de afgelopen dagen te combineren. Bovendien deden ze dat met zo'n flair dat ze zelfs de grootste scepticus wisten te overtuigen. Detail: ook zij eindigen hun set met een Motörhead-achtig nummer.Fight schreven ze nadat ze het nieuws hoorden dat Lemmy was overleden, een soort van tribute als het ware.

Wij waren bij thuiskomst wild enthousiast en kijken al uit naar de volgende editie van Rattle The Barn!