Lokerse Feesten - dag 3: The Human league, Gary Numan, Soft Cell, Gavin Friday, Midge Ure, Vive La Fête

De Lokerse Feesten blijft toch één van mijn favoriete festivals. En dat is ergens straf, want qua comfort scoort het terrein niet bepaald hoog. Parking vinden is elk jaar weer een probleem en schaduw is nog schaarser dan een gratis pint. Overal waar je kijkt, ligt beton, heel veel beton. Op een warme zomerdag verandert het terrein dan ook moeiteloos in een gigantische bakplaat. Gelukkig wordt dat allemaal ruimschoots gecompenseerd door de mensen die er werken. Van de vrijwilligers aan de ingang tot de medewerkers achter de toog: vriendelijk, behulpzaam en opvallend goed gezind.

Op zondag kleurde de dag zwart: new wave, synthpop en industrial. Opvallend hoe al die stijlen, die ooit het domein leken van een kleine subcultuur, nog altijd duizenden mensen op de been brengen. Velen nog steeds trouw aan het uniform: lange zwarte jassen en een blik die zegt dat kleur zwaar overschat wordt. Hier en daar ook een hanenkam of een ander bijzonder kapsel.

Bij Vive La Fête, de opener vandaag, stond de zon genadeloos op het betonnen plein te branden. De temperatuur flirtte met de dertig graden, maar daar trok niemand zich iets van aan, al zeker Els Pynoo niet. Geen rustige opwarming, wel een mokerslag recht in het gezicht. De drie muzikanten rond haar zagen eruit alsof ze zich net uit een post-apocalyptische kleedkamer hadden losgerukt. Dikke zwarte strepen onder de ogen. En dan Danny Mommens. Of beter: zijn haren. Die hingen het volledige optreden als een gordijn voor zijn gezicht. Of daarachter effectief een gezicht zat, blijft voorlopig één van de grotere mysteries van deze festivalzomer.

Daarna was het de beurt aan Midge Ure, de man die met Ultravox een hele generatie van een soundtrack voorzag, bewees dat hij het nog altijd heeft. Geen grote show, eerder sober. Gewoon een vakman die de songs met zichtbaar plezier het publiek instuurt.

Als derde verscheen Gavin Friday op de main stage. Wie zich de legendarische Virgin Prunes nog herinnert, wist dat dit geen gewoon concert zou worden. En jawel: twee woorden volstaan: fantastisch theater. Friday is niet zomaar een zanger, maar een performer die elke song opvoert alsof hij de hoofdrol speelt in zijn eigen, licht gestoorde kunstfilm.

Voor Marc Almond, de iconische stem van Soft Cell, liep het al vroeg in de set mis. Bij het derde nummer besloot de geluidsband er de brui aan te geven. Almond verontschuldigde zich meermaals, probeerde nog de draad weer op te pikken, maar koos uiteindelijk eieren voor zijn geld. "Skippen dan maar," leek de boodschap. Geen drama, geen sterallures.

Vanaf het moment dat Gary Numan het podium opstapte, hing er een dreigende sfeer. Zwaar aangezette make-up, een strakke blik en een uitstraling die perfect aansloot bij de donkere, industriële sound. Geen man die veel woorden nodig heeft. Alles draaide om de muziek, het licht en de intensiteit van de performance.

De afsluiter van de avond was The Human League. Na een dag vol donkere new wave, synthpop en industrial voelde die set aan als de perfecte finale. De tijd leek even stil te staan toen de ene klassieker na de andere over het terrein rolde.