Belle & Sebastian

Belle & Sebastian is "your girlfriend's favourite group", de supergroep van de "indie" muziek. In feite zijn ze een popband op weg naar wereldwijde erkenning en succes.

Het was bloedheet, zeg maar zwoel in de Ancienne Belgique. Er hing onweer in de lucht boven Brussel. De zaal zat afgeladen vol met ingewijden, de reeds bekeerden. Fans waren van overal afgezakt om hun groep aan het werk te zien. Het was een opvallend jong publiek. De kleine meisjes stonden vooraan om niets te missen en de studenten, wij gokken dat ze een kunstrichting volgen, in de zaal. Achteraan hadden de muziekkenners, de freaks die elk woord en elke noot van deze band wilden uitpluizen, hun plaats gevonden.

De groep begon het optreden op kousenvoeten met vooral nummers uit de laatste cd. Deze plaat (‘The Life Pursuit’) is luider en meer poppy dan we van hen gewend zijn, met invloeden van seventies glamrock (Sukie in the graveyard). Dat vertaalt zich in een zweterig feestje (“Everyone stinks except the girls”, volgens zanger Stuart Murdoch in één van zijn rake bindteksten).

Hij ziet er een beetje uit als de plaatselijke bibliothecaris (en danst ook zo) maar hij is een begenadigd en charismatische entertainer, vergis je niet. Een spelletje nationaliteiten raden leidt tot een sneer aan Bush. En eeuwige roem was er voor Marie uit Brussel die Mozes-gewijs op de schouders van haar vriendje vanuit het midden van de zaal op het podium gevraagd wordt om mee te dansen (de "Bono-truc"). Het is allemaal even grappig. Buddy Holly look-a-like Stevie Jackson zorgt voor de nodige aflossingspunten en heeft zowaar een nog merkwaardigere dansstijl. Zonder al te veel kapsones nemen ze de zaal in met wat men bijna anti-rock’n roll zou kunnen noemen. Het nieuwe meisje van de band staat te spelen alsof het een openbaar examen van de muziekschool betreft (die blokfluiten toch). Houterig- en kneuterigheid als podiumact, het klopt bij hen wel.

Van in het begin van hun carrière hing er een waas van mysterie rond Belle & Sebastian. Er was weinig of geen contact met de pers, weinig groepsfoto’s, en ze gebruikten alleen hun voornamen. Op de hoezen stonden steevast modellen of acteurs. Een beetje "arty farty" maar dan wel in de goede zin van het woord. Eindelijk eens een groep die ook teksten schreef over het lezen van boeken, om maar iets te noemen. De Smiths hadden dit ook, dit soort hoezen en hetzelfde  concept. Het cultiveren van b-kanten, demo’s en outtakes hoort bij deze strategie. Met de nieuwe cd is er nu meer openheid en wordt er meer gecommuniceerd met de pers.

Terug naar Brussel, waar Belle & Sebastian muzikanten van vlees en bloed blijken te zijn, en wat voor muzikanten. Er is een uitstekende klank in de zaal en er wordt bijna foutloos gemusiceerd. Het is een komen en gaan op het podium. Slagwerk, cimbalen en toetsen worden aan- en afgesleurd. Een drumroadie komt een paar maten tamboerijn meespelen, het is allemaal aandoenlijk om te zien. Er wordt constant van instrumenten gewisseld. Niet echt storend, maar wel nauwelijks te volgen: bassist speelt gitaar dan weer tamboerijn, pianist speelt trompet om te vervolgen op gitaar en zo ging het maar door. B&S zorgen voor een revival van de blokfluit, de melodica, de trompet, het Casio-orgeltje en percussie-eitjes.

Another Sunny Day zat al vroeg in de set maar de zaal veerde pas echt op en neer bij de single Funny little frog. I’m a cuckoo van de vorige cd ‘Dear catasrophe waitress’ heeft hetzelfde effect op de devote fans. Song for Sunshine haalt het ritme en de zanglijn bij Sly & The Family Stone. Ook Kraftwerk dient zich aan wanneer de drumcomputers ingeschakeld worden (al kan dit ook aan de podiummotoriek van gitarist Stevie gelegen hebben) en toch klinkt het altijd als "vintage" B&S. White Collar Boy is nog zo’n hoogtepunt en met het rustige Mornington Crescent krijgt Murdoch heel de zaal stil. Niet alleen de songs uit de nieuwste maar ook het oudere werk worden op gejuich onthaald: If you’re feeling sinister, Electronic Renaissance, Judy and the Dream of Horses en nog een obscuur nummer om de fans te behagen. Afsluiten doen ze meer dan overtuigend met het tweede bisnummer Boy with the arab strap (van de gelijknamige groene LP, een beetje fan heeft B&S in vinyl).

We hebben eens in het woordenboek gekeken om een aantal synoniemen te zoeken voor schitterend of fantastisch maar hebben niet echt iets gevonden. Dus dan toch maar: "Dit was een fantastisch concert" en nog, "Wie er niet bij was had ongelijk". En verder, "Dit concert was hopeloos uitverkocht". En daarna: "Ze moeten van ver komen om beter te doen dit jaar".