Lowlands

Zoals de meeste belangrijke festivals in de Benelux, was ook Lowlands dit jaar uitverkocht. De veertiende editie van dit Nederlandse evenement bevestigde het beeld dat er in Biddinghuizen veel plek is voor plezier en de harde kern van de alternatieve muziek van vandaag en morgen. De line-up lijkt uiteraard veel op die van Pukkelpop, maar wij concentreren ons hoofdzakelijk op de afwijkende namen.

Helemaal hetzelfde waren de shows van bands die op beide festivals floreerden niet. In elk geval niet bij Snow Patrol dat zich door vliegtransportproblemen in Kiewit moest behelpen met een akoestisch optreden, terwijl tijdens Lowlands inmiddels alle apparatuur was gearriveerd. En Urban Dance Squad kon zich in eigen land herstellen nadat het een dag eerder in België niet helemaal lekker uit de verf was gekomen. Ook zonder dj DNA, die niet meedeed aan de reünie, ging het dak er op zaterdag volledig af dankzij een Rudeboy en band in topvorm. Een meer constante factor bleek Arctic Monkeys. Ze mogen dan doorgaan voor jonge robots, het publiek in vuur en vlam zetten met een spetterende performance is aan hen wel besteed. De 57.309 bezoekers vermaakten zich met de muziek, waarbij interactie met het publiek ook veelvuldig aan het licht kwam, de nevenactiviteiten als cabaret, Cool Politics en de sauna, maar ook met hun eigen bezigheden als het onvermijdelijke modderglijden vanaf de heuvel.

Alle ogen waren zaterdagavond gericht op Iggy Pop, die zich weer helemaal verzoend heeft met de band waarmee het voor hem en de pre-punk omstreeks 1970 allemaal begon, The Stooges. Ze zijn allemaal rond de zestig, maar aan energie, spierballen, motivatie en "rockvaardigheid" bleek totaal geen gebrek te zijn. De tent stond op z'n kop terwijl in vijf kwartier bijna nonstop alle oude klassiekers voorbij kwamen. Van I wanna be your dog tot 1969 en weer terug. Pop ging het publiek in, trok toeschouwers het podium op - ook iemand die het aan de stok had met een beveiligingsmedewerker - en wist geen moment stil te blijven staan. Wie zoekt naar een definitie voor een echte rock 'n roll show, kan best dit optreden als voorbeeld geven. Wat zouden we nu graag de tijd een half jaar vooruit zetten want de nieuwsgierigheid naar het reeds aangekondigde nieuwe Stooges-album en andere toekomstplannen groeit explosief.

De stemming zat er al meteen goed in op de eerste dag toen Wolfmother de opening voor hun rekening nam. Bijzonder hoe de drie Australiërs met een "Led Zeppelin meets Black Sabbath" zulke goede reacties los weten te maken. Hun stonerrock met overvalst seventiesorgel en uitstekende zang klinkt live net zo vol en overtuigend als op plaat. Wel hebben de heren er een handje van hun nummers oneindig lang te rekken. Eigenlijk is dat op een festival meer iets voor een slotact.

Even later bracht Spinvis zijn dromerige Nederlandstalige popliedjes. De maatschappijleerdocent uit Nieuwegein is muzikaal gezien nogal kunstzinnig ingesteld. Dat is ook live goed te horen want zijn zolderkamercreaties komen op het podium volledig tot leven dankzij een goede begeleidingsband. Wel zonde dat hij een radioklassieker als Smalfilm mishandelt door niet gelijk met de melodie te zingen maar de tekst met haastige spoed uit te stoten.
[pagebreak]
Mike Skinner van The Streets had nog iets goed te maken gezien hij de laatste twee keer in Nederland zwaar bezopen op het podium verscheen en er weinig van bakte. Muzikaal gezien viel de show in Biddinghuizen ook enigzins tegen. Skinner is grappig, vooral ook omdat hij zo ontzettend plat praat. Maar zijn aparte manier van rappen klonk monotoon alsof hij weinig zin had in het optreden. Maar plezier had hij in overvloed, getuige zijn spelletjes met het publiek. Hij zorgde er toch even mooi voor dat iedereen z'n shirt uitdeed. Zingen ging hem ook vrij goed af, bijvoorbeeld in een couplet van The war of the sexes.

Dat er op Lowlands meer ruimte is voor andere genres dan op Pinkpop werd zondag op het Grolschpodium bewezen door Corvus Corax. Overweldigende bombast compleet met bagpipes, koperblazers, koorzang, percussie en Latijnse teksten nam bezit van het festivalterrein. Al sinds jaar en dag zijn we gewend dit soort klanken verwerkt te horen in metal van bijvoorbeeld het Italiaanse Rhapsody, maar hier hoorden we het middeleeuwse Canta Burana in een pure uitvoering.

Na twee redelijk droge dagen ging op zondag de kraan boven dit aardse paradijs toch nog volledig open. Een deel van het publiek kwam schuilen in de Indiatent waar The Kooks met hun vrolijke Britpopliedjes de zon deed schijnen. In korte tijd heeft de groep uit Brighton aardig naam gemaakt want de nummers van hun debuutalbum 'Inside in/inside out' werden bijna allemaal luidkeels meegezongen. Zoals we inmiddels gewend zijn was het spel van de jonge honden zeer strak. Alleen kon niet iedereen hiervan genieten. De belangstelling was groter dan de organisatie had verwacht. Volgend jaar maar een hoofdpodium reserveren?

Moeilijk te ontlopen waren de vele Nederhop acts. Vrijdag werd de tent afgebroken door Opgezwolle, de band die onlangs werd beschuldigd van het maken van het beste Nederlandse hiphop album allertijden. Zaterdag was er ruim baan voor de gezellige chaos en de scherpe teksten van Kiddo Cee, Jawat & The Opposites. Maar ook het meer op pop en R&B leunende Wudstik mocht er zijn. Postman (voorheen Postmen) is juist een beetje van de hiphop af. Tegenwoordig gaat het hier om een soloproject van Remon Stotijn, ofwel The Anonymous Mis, en klinken er invloeden van soul en blues door. Met een aantal Europese festivals achter de kiezen was zijn Lowlands optreden zeer geslaagd. De eer komt ook toe aan een uitstekende begeleidingsband die tevens vocaal erg sterk is.

Dissonanten waren er ook. Zo bracht Forward Russia vooral vals gegil op lawaai dat soms nauwelijks te ontcijferen viel. Eigenlijk klonk het gewoon zo slecht dat het ook wel weer vermakelijk was, en dat telt natuurlijk ook mee. Niet echt slecht maar ook zonder opwinding waren de optredens van Razorlight en Twilight Singers. De bands speelde keurig hun nummers maar grotendeels zonder overtuiging. Op een festival valt zoiets direct negatief op. Zeker als bijna iedereen wel wat opvallends doet. Neem Belle & Sebastian. Iemand zou zich kunnen gaan vervelen bij de keurig uitgevoerde brave popliedjes. Maar zanger Stuart Murdoch maakte het allemaal toch net wat gezelliger. De Schot liet zich zelfs middenin het publiek opmaken door een meisje - wat op Pukkelpop overigens ook gebeurde - en gaf als commentaar: "That's no mascara, that's a vibrator." Je zou dat niet verwachten van een lief jongetje. Maar even terug naar de tegenvallers: Bij egotrippers Panic! at The Disco viel na een kwartier de synthesizer uit. Alles kwam nu aan op de improvisatie van de band uit Las Vegas en dat gooide de show definitief in het water.

Wat voor conclusie kan er na drie dagen muziekfeest getrokken worden? De Nederlandse dagbladen doen blij verslag van de ontmoeting tussen diverse generaties. Dat is geen gekke vondst. Iggy & The Stooges worden bewonderd door jong en oud, en voor Arctic Monkeys geldt hetzelfde. Beide acts zetten een show neer gebaseerd op rock 'n roll, power en enthousiasme, en behalen enorme successen. Dit speelt ook nieuwe ontdekkingen als The Dead Sixties in de kaart want zij profiteren van een groot en warmgedraaid publiek. Nadeel is er misschien voor superbands als Muse die door al het andere geweld een beetje in de schaduw komen te staan. Maar de sfeer wordt er zeker niet minder op.