CrammerocK

zaterdag - Vorig jaar vierde CrammerocK zijn vijftienjarige bestaan. Iets wat ooit begon als een concert ter ere van het kersverse jeugdhuis is nu uitgegroeid tot een volwaardig festival met klinkende namen op de affiche. Dit jaar verwelkomden zij Millionaire, Novastar en Praga Khan. En mét succes; een uitverkochte festivalweide was hun deel.

Een lange rij wachtenden staat voor een gesloten kassa aan te schuiven op zaterdagmiddag. Naar het schijnt zijn de tickets voor vandaag al bijna uitverkocht. Na enig geknoei met guestlists en verloren gewaande tickets gaan de deuren open. Mass Market, de winnaar van Rock-O-Rama, werd inmiddels al aangekondigd en slaat de eerste akkoorden aan. Het publiek moet duidelijk nog even wennen aan de scheurende gitaren zo vroeg op de middag. Buiten twee fanatieke headbangers op de eerste rij staat het er wat bevroren bij. De band daarentegen heeft blijkbaar een hoop energie teveel en perst enkele stevige nummers, waaronder Honesty will kill you, uit de gitaren. Een band om in de gaten te houden.

CrammerocK hanteert het ingenieuze systeem van twee podia die afwisselend gebruikt worden. Geen ellenlange wachttijden met zenuwslopende soundchecks dus, we kunnen meteen overschakelen naar Mint. Zij hebben reeds hun pluimen verdiend in Amerika en stonden enkele weken geleden nog op het hoofdpodium van Pukkelpop. We krijgen zowel nummers uit ‘Echoes from the Engine Room’ als uit het nieuwe ‘Magnetism’ te horen. Tijdens Dragon’s Lair klapt het publiek braaf mee maar verder zit er niet veel leven in. Ook op het podium is de drive ver zoek. De drummer lijkt de enige die zich vandaag in het zweet wil werken. Bij vlagen verslapt de aandacht van het publiek. De hits The Magnetism of Pure Gold en Your Shopping Lists Are Poetry kunnen dan wel weer op bijval rekenen. De term "wisselvallig" is hier wel op zijn plaats.  Gelukkig maakt de heerlijke Limburgse r in “merrrci” veel goed. Tenslotte nog een klein advies voor de band: kondig pas aan dat je gratis stickers weggeeft nà de show in plaats van voor het laatste nummer, The Winter of 1985 ging aan menig stickerjagende tienermeid verloren.

Voor wie na het concert van Mint melancholisch was geworden volgt er nu een klap in het aangezicht. Ze zijn brutaal, ze zijn Nederlands en ze hebben hun eigen taaltje. De Jeugd van Tegenwoordig is niet op de mond gevallen en deinst niet terug voor een uurtje vuilbekkerij. Het zootje (een volslanke zwarte –jawel, we zijn politiek correct-, een slechtgeklede kerel en een panlat in trainingspak, geassisteerd door een dj) entertaint het publiek met grove moppen. Wie goed oplet merkt dat ze tussen het “Hollandse hoeren” scanderen door ook nog enkele nummers brengen. Het publiek heeft vreemdgenoeg wel zin in een potje marginaliteit en “Hollandse hoeren” blijft lang na het optreden nagalmen. Een mens vraagt zich af hoe lang je een carrière kan rekken met een dergelijke show. Na een tijdje is de lol er wel af.  De dj toont zijn kunstjes en het publiek wordt gepaaid met Watskeburt, want “Daar zijn jullie toch allemaal voor gekomen?”. De show eindigt met een battle tussen Hollandse hoeren en Belgische sletten, het gooien van waterflesjes en een rondje BNN uitschelden. Fraai. Volgende keer mét ondertitels graag.

Aangezien West-Vlamingen niet ondertiteld mogen worden volgens Gerrit Callewaert, moeten we het ook bij ’t Hof van Commerce ons taalgevoel bovenhalen. “West-Vlaamse boeren!”, pikken ze in op het succes van de Jeugd. Tussen Jaloes, Dikkenekke, Izzegem en Kom Mor Ip door leren ze het publiek rappen en moedigen ze hen aan vooral hard mee te zingen. Dj 4T4 mag zijn kunstjes tonen, al kan hij niet met zijn ellebogen scratchen zoals de dj van de Jeugd dat kon. Zonder Totetrekkerie betrekken ze de toeschouwers bij hun show. Flip en Buzze zorgen voor de nodige hilariteit op het podium door elkaar eens lekker belachelijk te maken. Geboren podiumbeesten!

Van een heel ander genre, maar daarom niet minder populair, is het Gentse Absynthe Minded. Bekend bij het grote publiek van hun hit My Heroics, part one en hun deelname aan Humo’s Rock Rally in 2004, waar ze op de tweede plaats eindigden. Hun muziek klinkt live voller en warmer dan op plaat. De combinatie van violen, cello’s en gitaren geeft een extra dimensie aan de nummers. Even denk je dat het tòch Sarah Bettens is die daar vooraan op het stoeltje zit, als je voor het eerst hoort welke hoge noten Bert uit zijn keelgat geperst krijgt. Bij I’m A Fan lijkt hij dan weer sneller dan het licht over de snaren te tokkelen. De band haalt het onderste uit de kan en speelt  zich de ziel uit het lijf. Van jazz tot rock, ze kunnen het meer dan aan. Van een stevige versie van To the boredom dying slowly tot het intiemere My Heroics, part one. Dit laatste nummer wordt jammergenoeg genekt door de soundcheck van punkgeweld uit Nederland.

Al meer dan tien jaar staan de Heideroosjes op de planken en ze hebben dan ook talrijke hits op hun palmares. Openen doen ze met Ik Wil Niks en Time is Ticking Away. Ze spelen eveneens nummers die op hun nieuwe cd zullen staan. Naar eigen zeggen kan het hen niet schelen dat de nummers al op het internet zullen staan voor ze uitgebracht worden, in ruil vragen ze begrip voor de fouten die er nog regelmatig insluipen. En of de horde fans begrip heeft! De circle pit wordt er niet kalmer op en de crowdsurfers deinen over de menigte, alsook een verdwaalde opblaaspop. Klassiekers als Sjonnie en Anita, I’m Not Deaf (I’m just Ignoring You) en Scapegoat Revolution ontbreken uiteraard niet op de setlist. Als afsluiter halen ze hun recentste hit, Damclub Hooligan, boven. De honger blijkt echter nog niet gestild want na het geklap, gejuich en het geroep (“hollandse hoeren” .. het kan niet altijd “we want more” zijn, nietwaar?) keren de mannen terug om nog enkele bisnummers te verzorgen. Iedereen gaat nog even uit de bol op Psychic, Iedereen is gek en United Scum.
[pagebreak]

Iedereen is gek, maar vooral Luc De Vos van Gorki. Met zijn t-shirt van De Gentenaar -“een echte Dolce & Gabbana”- betreedt hij het podium. Uit zijn nieuwste 'Homo Erectus' speelt hij onder andere Joerie en Wees Eens Stil Jongens,  maar hij laat ook oude bekenden zoals Ooit was ik een soldaat en Anja passeren. De schunnige opmerkingen zijn nooit ver weg, zeker niet wanneer die opblaaspop weer opduikt en hij hoort dat Krezip gisteren speelde (“die met haar dikke ...”). Het moet gezegd dat wie Gorki een keer aan het werk zag nog maar weinig plezier beleeft aan een tweede sessie. De moppen lijken voorgekauwd en bij momenten vragen we ons af in hoeverre Luc De Vos een karikatuur van zichzelf aan het worden is. Hij zou evengoed enkel de hits kunnen spelen, want enkel dan kan hij op respons van het publiek rekenen. Ze kunnen het dan ook niet maken om Mia weg te laten, als ze niet uitgejouwd willen worden. Een zekere Sofie klautert tijdens laatstgenoemde nummer het podium op om Luc’s telefoonnummer te ontfutselen. Een oude Vos verliest zijn streken niet.

Laten we de landsgrenzen dan nog maar eens oversteken voor het Nederlandse Racoon. Zij brengen pop/rock-deuntjes die gemakkelijk in het gehoor liggen. Soms stevig en soms kalm maar vaak melig. Hero’s in Town, Laugh about it en doorbraaksingle Love You More kunnen maar een deel van het publiek boeien, het dunt dan ook zienderogen uit. Voor de liefhebbers.

Een andere reden voor het uitdunnende publiek kan ook de komst van Millionaire zijn. Lang voor het optreden begint hebben groepjes mensen zich al op de grond neergeplant om er zeker van te zijn dat ze geen glimp van Tim en zijn gevolg missen. Ze hoeven nog maar het podium te betreden of de sfeer zit er al goed in. Millionaire brengt een stevige set, met onder andere Alpha Male (opgedragen aan de pasgeboren zoon van bassist Bas), Streetlife Cherry en Champagne. De crowdsurfers kunnen hun hartje ophalen, tot grote frustratie van het securityteam. Maar van al dat surfen wordt een mens moe en rustpunt Ballad of pure thought is dan ook meer dan welkom. Vanhamel gaat helemaal uit de (krullen)bol en is weer zijn energieke zelf. Wanneer hij het publiek vraagt of ze liever rustige of luide nummers willen horen is de keuze snel gemaakt.

Het is dan ook een groot contrast om even later Joost Zweegers van Novastar alleen aan de piano te zien zitten om een rustig openingsnummer te brengen. Gelukkig wordt de rest van de band er snel bijgehaald om Never Back Down, Wrong, Millersan en When the lights go down in te zetten. Novastar weet meer dan eens de gevoelige snaar te raken. Hoogtepunt is ongetwijfeld The best is yet to come, waarbij het publiek het hele refrein foutloos meezingt. Een crowdsurfende opblaaspop was nooit eerder zo misplaatst. De groep brengt een intense set, die soms stevig en even later weer heel intiem is.

En de contrasten blijven zich opstapelen. Op het andere podium wordt alles in gereedheid gebracht om de spectaculaire show van Praga Khan in goede banen te leiden. Maurice Engelen, die er naar oude gewoonte weer uitziet alsof hij vandaag al vijf keer is gestorven, is niet vies van een beetje show. De vrouwen kronkelen gewillig over het podium, de lichtshow doet ons duizelen en aan de visuals houden we zowaar hallucinaties over. Als er dan ook nog witte ballonnen uit de hemel komen gevallen is het hek helemaal van de dam. In plaats van witte ballonnen hadden ze beter wit poeder naar beneden gegooid, want het ziet er niet naar uit dat dit een wilde rave zal worden. De menigte waagt zich voorzichtig aan enkele danspasjes en slechts enkele uitzonderingen gaan uit de bol, al worden Breakfast in Vegas en Power of the Flower wel goed onthaald. Nu wordt ons duidelijk waarom Engelen pas echt voet aan wal kreeg in de dancescene toen hij de oceaan overstak om daar de discotheken te overweldigen met zijn vernieuwende muziek.

Hekkensluiter van dienst is John Roan van Arsenal die een dj-set brengt voor wie nog geen pijnlijke voeten heeft. Helaas horen wij daar niet bij.

Dit jaar stonden er voornamelijk gevestigde waarden op de affiche en dat lokt volk, wat nog maar eens bewezen wordt door de uitverkochte zaterdagtickets. Het systeem van de afwisselende podia is zeer efficiënt en beperkt het wachten, maar is redelijk vervelend voor wie alle acts wil meepikken en af en toe ook eens graag iets wil eten of een van de prachtige toiletten wil bezoeken. Toch kunnen wij met een gerust hart zeggen dat Crammerock een van de gezelligste festivals van Vlaanderen is.