Zogrock

Het festivalseizoen in België loopt zo stilaan op zijn laatste benen, maar dat viel op 16 september nauwelijks te merken. We hadden immers nog volop keuze tussen onder meer Leffingeleuren, Pukemarock en Zogrock. En die keuze viel uiteindelijk op Zogrock, het kleinste maar daarom niet minder gezellige festival uit het rijtje.

Zogrock is een festival dat georganiseerd wordt door de plaatselijke chirogroep en plaatsvindt in een bescheiden tent, neergepoot op het voetbalterrein achter de parochiekerk van Hamme-Zogge. En zoals wel meer gebeurt tegenwoordig, viel de winnaar van de lokale talentenjacht (in dit geval Klokrally genaamd) de eer te beurt de feestelijkheden voor geopend te verklaren. Headphone Romance zijn vijf jonge snaken uit Moerbeke die niet onverdienstelijke emocore loslieten op de reeds aanwezige toeschouwers, en in enkele songs de hulp kregen van een extra (gast)zanger. Over het algemeen klonk hun muziek niet meteen voor de hand liggend en supertoegankelijk, op een paar melodieuze gitaarpassages na dan. Toch sluimert er potentieel in dit bandje, daar konden ze ons alleszins van overtuigen.

 
Van hard naar harder dan, want vervolgens werden we zowat weggeblazen door de massieve metalcore van “local heroes” Asethry. Met z’n vieren produceerden ze een sound om u tegen te zeggen, en wisten ze het ondertussen flink aangedikte publiek algauw voor zich te winnen. Energiek en agressief, met een veelzijdige zanger die af en toe demonstreerde dat hij ook een behoorlijk potje kon “grunten”, en de voor het genre obligate tempowisselingen natuurlijk. Ook leuk om zien was de interactie met de overenthousiaste, slamdancende fans en de vocale bijdrage van (alweer) een gastzanger. Asethry speelde naar het einde van hun set toe nog een cover van Caliban en werd verdiend teruggeroepen voor een bisnummer. Een revelatie!

 
Uit een geheel ander vaatje tapten dan weer de jongens én meisjes van Pickle Juice uit Zele, een groep wiens livereputatie hen vooruitgesneld was na succesvolle passages eerder deze zomer op onder meer Crammerock en de Fonnefeesten. Dit collectief - zo mogen we hen toch wel noemen; als we goed geteld hebben stonden ze met elf op het podium, waaronder vijf blazers - bracht een erg afwisselende, enorm aanstekelijke set die de toeschouwers niet onbewogen liet. En neem dat laatste gerust letterlijk, want het bleek zo goed als onmogelijk stil te blijven staan op deze muzikale cocktail van onder andere ska, reggae, punk en rock. Hun invloeden zijn dus divers, maar zelf hoorden we toch vooral echo’s van Manu Chao (van wie ze trouwens een liedje coverden) en - vooral dan omwille van de blazers - Dog Eat Dog. De bandleden lieten zich zelf ook niet onbetuigd bij het aanstoken van een dansfestijn in de tent, tijdens hun fel gesmaakte versie van Rocco Granata’s Marina, dook een van de gitaristen zelfs eventjes in de voorste rijen. Respect voor deze partyband bij uitstek!

 
Het contrast had haast niet groter kunnen zijn met de volgende groep op de affiche, Venus In Flames. Helaas, want van singer-songwriter Jan De Campenaere en zijn begeleiders hadden we toch wel een knap optreden verwacht. Eerder op de dag hadden ze al in het Limburgse Dilsen-Stokkem gespeeld, en hopelijk voor hen konden ze daar op wat meer publieke belangstelling rekenen. In Zogge was die namelijk wat aan de magere kant, en ondanks zijn pogingen om wat animo in de tent te krijgen vond De Campenaere amper weerklank. De meest traditionele (pop)groep van de avond klonk live weliswaar iets steviger dan op cd, maar werkte het optreden vrij routineus en op automatische piloot af. Bovendien ging Jan's zeurderige stem na verloop van tijd nogal vervelen, zodat we niets anders konden concluderen dan “een tegenvaller”.

 
De terechte afsluiter op Zogrock 2006 was het legendarische The Kids, die zonder overdrijven de “godfathers” van de Belgische punk mogen genoemd worden. En dat ze het na dertig jaar nog steeds kunnen, bewezen ze hier nog maar eens met volle overgave. Vanaf opener Bloody Belgium tot en met de welbekende covers in de bisronde (If the kids are united van Sham 69 en Blitzkrieg bop van de Ramones) kon jong én minder jong uit de bol gaan op de simpele maar efficiënte oerpunkanthems van de Antwerpenaars. Ludo Mariman en co genoten zichtbaar van het enthousiaste onthaal, en speelden zowat elke klassieker die ze ooit schreven: Fascist cops, There will be no next time, This is rock & roll, Do you wanna know?, No monarchy, Dead industry en I wanna get a job in the city. Ambiance in de keet met andere woorden, en ongetwijfeld een toppunt in de twaalfjarige geschiedenis van het kleine maar immer fijne Zogrock!