Pukemarock

Pukemarock is na achttien edities samen met Rock Ternat, Krakrock en CrammerocK uitgegroeid tot één van de laatste momenten waar ambiance en Belgisch lekkers hoogtij vieren.

Pukemarock was dit jaar ongetwijfeld het festival voor een zeer jong publiek. Dat viel duidelijk te merken toen het exclusieve concert van Bart Peeters (de vervanger van Natalia) aangevat werd. Héél wat jonge festivalbezoekers hadden zich al naar het nieuwe zijpodium begeven, Studio Vedett. Daar zorgden The Milkshakerz, TLP en Squadra Bossa voor een zuiders getint feest. Studio Vedett bleef ook later dat weekend een geweldig succes, “voor herhaling vatbaar” zelfs, als we persverantwoordelijke Jan De Wachter mogen geloven.

Op zaterdag zorgde A Brand weer voor een schitterend vervolg aan hun kwaliteitscurve van afgelopen zomer. Een zeer krachtig Tonight en Afrekening-hit Beauty Booty Killerqueen brachten voor het eerst het publiek aan het bewegen. Absynthe Minded, dat daarna aan de beurt was, klonk een beetje chaotisch, waarschijnlijk te wijden aan het vele toeren de laatste maanden. Het publiek liet het daarentegen niet aan z’n hart komen, en trok alle registers open voor I Like You When You’re Sad en My Heroics, Pt One.

Dat jonge publiek trok grote ogen toen The Wolfbanes het podium betrad. Wimmeke Punk en de zijnen zagen er, op z’n zachtst gezegd, vrij eigenzinnig uit en brachten in een strak nostalgisch kleedje de eighties weer even helemaal terug. Tell Me Why Kisses Hurt en As The Bottles Run Dry konden op veel geneurie rekenen, terwijl een prachtige versie van Lou Reed’s Rock’n’Roll Heart voor ontroering zorgde. Eindelijk nog eens een geslaagde reünie.

Leuke herinneringen hadden we ook aan El Tattoo Del Tigre, vorig jaar al ons onderstel in beweging brengende op héél wat festivals. Met de zwangere Tine Embrechts achter de zang bracht El Tattoo een iets rustigere set dan vorig jaar. Achtentwintig muzikanten, waaronder prachtig opzwepende blazers en percussionisten, verwenden ons onder leiding van de lokale maffiosi in de personen van Peter Van Den Begin en Adriaan Van Den Hoof met up-tempo deuntjes. Vorig jaar nog de perfecte gids door Latijns Amerika, dit jaar zijn we jammer genoeg verloren gelopen met de eindmeet in zicht.

Zornik zagen we – veel te luid – enkele weken geleden al in Lokeren. In Puurs kregen ze een nieuwe kans, die ze met beide handen grepen. De groep sleet alle negatieve commentaren na Lokeren aan de straatstenen, en kwam voor de dag met een recht-voor-de-raap rockshow waarin de hele band in een hoofdrol genoot. Met Hey Girl, Believe In Me, Scared For Yourself, It’s So Unreal, You Move Me werden alle grote hits afgewisseld met het iets minder bekende werk, waaronder ook enkele instrumentale nummers. Goodbye zorgde voor een absolute climax als afsluiter. Eindelijk is onze honger weer een tijdje gestild.

Zwak in Lokeren, sterk op Pukemarock. Een bedje waarin Praga Khan allesbehalve ziek is. Wat in Lokeren nog een middelmatig optreden leek, leek in Puurs bij momenten nergens op. Net dezelfde setlist maar een zwakke live-performance deden ons verveeld toekijken. Enkel bij de hits als Power of The Flower en Breakfast in Vegas droegen Maurice Engelen en zijn harem het publiek heel even op handen, een koude douche na de sterke prestatie van Zornik een uurtje eerder. Gelukkig deed Discobar Galaxie even later de temperatuur in de tent, de hele dag al onder controle gehouden door een leger aan ventilatoren, snel weer stijgen tot in de vroege uurtjes.

Ruim 12.000 bezoekers genoten van een zonovergoten Pukemarock, het weekend waarin Zornik weer in onze achting steeg, de cocktails positief onthaald werden en waar héél wat zeer jonge mensen zondagmorgen met een BelPils-kater terug naar moeders schoot kropen.