The Feeling
The Feeling betovert de kruidentuin.
Koen De Croo
Botanique, Brussel — 16 september 2006
Een goed gevulde Orangerie in de Botanique in Brussel, het is eens iets anders dan in een apres-ski café in de Alpen spelen. Want dat is waar de vijf Britten van The Feeling tot voor kort stonden. Engeland ging echter niet door de knieën voor hun covers maar wel voor hun laatste cd 'Twelve Stops And Home' waar twaalf poppy haltes op staan, waar je het niet eens erg vind om te staan wachten. Ze stonden eerder deze zomer in de Marquee op Rock Werchter, waar ze met een korte set een veelbelovende indruk hebben nagelaten. Benieuwd hoe ze dit cluboptreden er vanaf zullen brengen.
Geen voorprogramma voor deze jongens uit Sussex, wie er staat komt volledig voor The Feeling en dat voelt goed aan. De eerste rijen, bevolkt door jonge (Schotse) meisjes en aangevuld met een meer leeftijdsgevarieerd publiek op de achtergrond, kregen na een half uurtje wachten te zien en vooral te horen waarvoor ze waren gekomen. Dat Groot-Brittannië meester is in het afleveren van goede popgroepen weten we al sinds de jaren 60, en wees gerust, er blijven topgroepen vanonder die Union Jack tevoorschijn komen. Zo is The Feeling een van die bands die we moeten blijven in het oog houden. Meezingers van formaat die gewillig aan je ribben blijven plakken, ingetogen nummers waarin je jezelf herkent, rocknummers met solo’s die rond je oren suizen, ze hebben het allemaal.
We werden dan ook getrakteerd op een sterke set, vooral bestaande uit nummers van de onlangs uitgekomen cd. Zanger/gitarist Dan Gillespie Sells praatte de nummers gezellig aan elkaar en gaf ook blijk van appreciatie voor het publiek dat enthousiaster reageerde dan de “who the f*** are The Feeling”-Zweden van de week ervoor. Het obligatoire “Thanks for the Belgian beer (far better than that German beer that gave me a hangover)” samen met “What are you saying? My balls are sticking out?”, toen een Schotse deerne iets te enthousiast aan het roepen en wijzen was, zorgden voor een extra humoristische noot. De rest van de band was niet zo mondig tussen de nummers door maar dat elk lid wel kan zingen merkten we aan de sterke meerstemmigheid, iets wat live toch niet altijd zo vanzelfsprekend is.
Hoogtepunt was dit drieluik: het ingetogen Rose dat volgens sommigen over liefde of alcoholisme (of over beiden zoals de zanger beweerde) gaat, de radiohit Sewn die iedereen ondertussen bekend in de oren klinkt en het swingende Fill My Little World. Het publiek kreeg er maar niet genoeg van en toen hun tweede bisrequest geen gevolg kreeg kuierden ze al zingend de zaal uit.
Hoogtepunt was dit drieluik: het ingetogen Rose dat volgens sommigen over liefde of alcoholisme (of over beiden zoals de zanger beweerde) gaat, de radiohit Sewn die iedereen ondertussen bekend in de oren klinkt en het swingende Fill My Little World. Het publiek kreeg er maar niet genoeg van en toen hun tweede bisrequest geen gevolg kreeg kuierden ze al zingend de zaal uit.
Wat ons betreft: a great Feeling!