Leffinge Leuren

Een schitterend nazomerweekend in een gezellig dorp in West-Vlaanderen. De vertrouwde setting voor Leffinge Leuren, ondertussen vaste waarde in het Belgisch festivalaanbod. Dit jaar wist de organisatie weer maar eens grote namen en vaste waarden te strikken maar zorgde ze ook voor een verfrissing met (onterecht) minder bekende bands. Ideaal voor de "tweedezitter" die in augustus zijn portie festivals moest missen.

Er bestaat geen twijfel over, Shameboy kan uw speakers laten knallen. Maar dit dan bij voorkeur in een volle tent wanneer de drank al iets meer in de man (of vrouw) is. Een festival openen voor een halfvolle tent waar amper beweging in komt, het is een giftig geschenk. Desondanks lieten Bobby Ewing en Luuk Cox het niet aan hun hart komen en gaven zich volledig. Dit wierp dan ook wel z’n vruchten af, de vroege parkeerders voor Millionaire vonden in de Shameboy-set hun opwarmer en strekten de benen op de pompende beats. Deze act was later op de avond ongetwijfeld beter tot zijn recht gekomen.

Tilly And The Wall, een band zonder drummer en in de plaats een tapdanseres, we moeten toegegeven dat het de nieuwsgierigheid aanwakkert. Jammergenoeg meldde deze laatste zich ziek voor het optreden in zaal "De Zwerver". De bassiste en zangeres namen haar taak met volle overtuiging over. Met de hulp van het enthousiaste publiek werd het tekort aan slagwerk aardig opgevuld.
Nog een knappe vrouw op het podium naast de twee blonde meisjes met schattige jurkjes zou er ook teveel aan geweest zijn voor het mannelijke publiek, dat zich nu al de ogen uitkeek.

De twee lieftallige dames, ze zaten ooit samen met Conor Oberst van Bright Eyes in een band, werden aangevuld met een gitarist en toetsenist en trakteerden de aanwezigen op een sterke set van folk met een dikke knipoog naar de jaren zestig pop.

"CSS SUCKS!" Toch wel een vreemd statement om je eigen show mee te openen, nadien bewezen ze zelf hun ongelijk. Deze Braziliaanse dames zetten zowat de meest verrassende set van LL2006 neer. Omschrijven is niet eenvoudig. Een heerlijke vuile mix van electro, salsa, postpunk, een paar flessen vodka en R 'n B in een sexy kleedje. Het zat echter allemaal uitermate strak, moe van het sexy zijn (nvdr. CSS = Cansei de Ser Sexy, Portugees voor “moe van het sexy zijn”) leken ze niet want ze waren het simpelweg en de mollige, eerder Aziatisch uitziende, frontvrouw zette De Zwerver in vuur en vlam. Meer van dat!

Peter, Bjorn and John, de mannen van dé zomerhit van 2006, het fluitdeuntje dat maar in je hoofd blijft hangen hoeveel moeite je ook doet om het kwijt te raken. En hoe aanstekelijk dat deuntje ook klinkt op de radio, zó ontgoochelend klonk het live. Peter (of was het nu Bjorn? Of John?) kreeg het deuntje amper over z’n lippen en de simpele begeleiding van enkel een basgitaar en drum ondersteunden deze song totaal niet.
De gehele set was want ontgoochelend, en dat was te merken aan het nogal apathische publiek en de leeglopende tent. Een perfecte gelegenheid om eens een jenever te gaan drinken.

Dat niet meer volk dit achttal prefereerde boven het gezweem van Luc De Vos kan gerust een schande genoemd worden. Skeemz kan zonder problemen naast de vroege Black Eyed Peas (Pukkelpop 2000) en andere live hip-hopbands van internationaal niveau geplaatst worden. Doorheen de ganse show word je overspoeld met verschillende stijlen, overgoten met een grote scheut hip-hop en dit alles vervlochten tot een melodieuze eenheid. In de verscheidenheid van stijlen kwam ook een vleugje ragga langs, een song waar pseudo-artiest Sean Paul live nog eens iets van kan leren.
Skeemz swingt, rockt, en soult tegelijk, onmogelijk om stil te blijven staan! Het zou ongehoord zijn moest 'Ain’t You heard' nog niet in je collectie staan.

Eigenlijk is het een fantastisch concept, die "chickbands": mannen gaan om te kijken, en vrouwen gaan om er naar op te kijken. Volledig terecht en niet anders bij Juliette & The Licks. Juliette Lewis is een prachtige jonge vrouw (voor de gelegenheid in indianen-outfit) die sterk in haar schoenen blijkt te staan. Ze slaagde erin een bomvolle tent van een hoofdknikkende massa naar een crowsurfende en gek-wordende zwijnenstal om te toveren. Vreemd toch hoe een rockband met knipogen naar The Horrorpops en The Runaways zo’n grootte hoop mensen aan het swingen kreeg. Sterk van begin tot einde.

De rockers uit Oostende die enkele jaren terug verrasten op Humo’s Rock Rally kropen een klein jaar in hun repetitiekot en zijn nu klaar om de wereld te veroveren. Als vervangact van Das Pop mochten The Van Jets de zondag van LL2006 openen. De nieuwe nummers zijn best oké maar ze mogen dat distortionpedaal toch wel wat meer indrukken en het allemaal iets rommeliger maken, zoals hun oudere werk. Maar een band die er in slaagt om ons maandagochtend bij het naar huis gaan nog steeds "tududududu tidu" van het hitje Ricochet in ons hoofd te doen afspelen is ongetwijfeld goed bezig. 

Sterke dame #12059. Na CSS, Skeemz, Juliette and the Licks en Amadou et Mariam staat ook An Pierlé haar mannetje op dat grote podium. Bewapend met haar gigantische zitbal en ondersteund door de ervaren heren van White Velvet speelt ze een serene maar toch lichtjes explosieve set. Alhoewel het geheel gevaarlijk naar Hooverphonic helt kan het toch nog genoeg frisse elementen voorschotelen om te blijven boeien. Wie vooraf twijfelde om de cd aan te schaffen, werd na dit optreden zeker overtuigd.

Flip Kowlier, de man met het "bjistje in zin uoft" ut de zudwestvloanderz.. Qua power miste het effectief iets. Het is natuurlijk geen Hof Van Commerce, maar zowat alle rustige nummers in één setlist steken... Na de sereniteit van hippe An hadden we toch wel zin in iets opgewekt en daarbij zijn we bij Flip een beetje op onze honger blijven zitten. De singles konden ons nog enigzins overtuigen en de opvulling maakte het moeilijk om niet weg te lopen en nog een potje Twister te gaan spelen met de knappe Coca Cola verpleegsters.

Je bent fan of je bent het niet. De power en de wil is er. De attitude, de choreografie en de muziek, het zit allemaal strak. Aan de hele act van Vive la fête valt niets op te merken maar het moet je smaak zijn. Les gouts et les couleurs, cela ne se discute pas.

Het feest ging gewoon door op de camping waar een spetterend Leffinge Leuren in stijl afgesloten werd. Volgend jaar opnieuw!