Mogwai
Derde keer, minst goeie keer
Joachim Beckers
Koninklijk Circus, Brussel — 27 september 2006
Al drie keer stond Mogwai afgelopen maanden op een Belgisch podium. Eén keer in de AB, één keer op Rock Werchter en één keer in het Koninklijk Circus. Maar hoewel het de eerste twee keren in een stijgende lijn ging, laten de vijf Schotten (voor de gelegenheid met violist) het nu afweten. Derde keer, minst goeie keer.
Als Mogwai het verknalt, dan doen ze het meteen grondig. Stap één in die richting: voorprogramma Kid606, die eenzaam en alleen voor de opdracht stond het Koninklijk Circus op te warmen. Met zijn mix van beats en electro surft hij mee op de recente electro-golf. Hip tot en met dus, al weet hij weinigen te overtuigen van zijn kunnen. Het plaatje klopt dan ook gewoon niet. Voor de gemiddelde Mogwai-fan is Kid606's muziek veel te groovy en dansbaar. Daarbij komt nog de onaangename warmte in het Koninklijk Circus. En dan zwijgen we nog over de licht-euh-show -of beter: die ene spot- die hij had meegebracht.
Een slecht begin dus, en daar weet Mogwai oorspronkelijk geen verandering in te brengen. De groep begint erg rustig, een beetje bedeesd zelfs, en gaat zo ook door. Verbazingwekkend toch, voor een groep die we luid en wild gewend zijn. Maar daar beslissen de Schotten dus anders over, en dus laten ze ons zeven nummers lang op onze honger zitten. Niet dat het slecht is, integendeel, maar er ontbreekt toch een zeer groot stuk subtiliteit. De heren lijken niet te beseffen dat de grens tussen "rustig kabbelend" en "routineus" flinterdun is.
Gelukkig komt er met Ratts Of The Capital schot in de zaak. Eindelijk zijn er die zware uithalen, dat volume en -voor de eerste keer- die intensiteit. Helaas is de vreugde van korte duur. De set zakt weer wat in elkaar. Niet zo erg als tevoren, maar het is toch wachten tot het tweede bisnummer voor Mogwai zich echt herpakt. Zelfs Black Spider, u kent het van de soundtrack van "Zidane", slaagt er niet in potten te breken.
Een maat voor niets dus, dit optreden? Neen, want als Mogwai iets goedmaakt, ook dan doen ze het grondig. Als tweede bisnummer wordt een dodelijk My Father My King geserveerd. Een afsluiter van formaat, het wachten meer dan waard. Mogwai zoals Mogwai moet klinken. En plots klopt alles wel.
Een slecht begin dus, en daar weet Mogwai oorspronkelijk geen verandering in te brengen. De groep begint erg rustig, een beetje bedeesd zelfs, en gaat zo ook door. Verbazingwekkend toch, voor een groep die we luid en wild gewend zijn. Maar daar beslissen de Schotten dus anders over, en dus laten ze ons zeven nummers lang op onze honger zitten. Niet dat het slecht is, integendeel, maar er ontbreekt toch een zeer groot stuk subtiliteit. De heren lijken niet te beseffen dat de grens tussen "rustig kabbelend" en "routineus" flinterdun is.
Gelukkig komt er met Ratts Of The Capital schot in de zaak. Eindelijk zijn er die zware uithalen, dat volume en -voor de eerste keer- die intensiteit. Helaas is de vreugde van korte duur. De set zakt weer wat in elkaar. Niet zo erg als tevoren, maar het is toch wachten tot het tweede bisnummer voor Mogwai zich echt herpakt. Zelfs Black Spider, u kent het van de soundtrack van "Zidane", slaagt er niet in potten te breken.
Een maat voor niets dus, dit optreden? Neen, want als Mogwai iets goedmaakt, ook dan doen ze het grondig. Als tweede bisnummer wordt een dodelijk My Father My King geserveerd. Een afsluiter van formaat, het wachten meer dan waard. Mogwai zoals Mogwai moet klinken. En plots klopt alles wel.