Stuart Staples + Isobel Campbell

Met Isobel Campbell (voormalig lid van Belle & Sebastian) en Stuart A. Staples (nog steeds lid van Tindersticks, maar nu even solo op stap) heeft het Openlucht Theater Rivierenhof alweer twee namen op de affiche die garant staan voor kwaliteit. Campbell maakte nog niet zo lang geleden een erg goed ontvangen CD met Mark Lanegan ('Ballad Of The Broken Seas') en Staples kwam zijn tweede soloalbum 'Leaving Songs' voorstellen. Campbell koos daarbij voor een mix van Amerikaanse rootsmuziek en Schotse volksmuziek. Staples neigt eerder naar een stijl, die doet denken aan Leonard Cohen, maar dan gezongen in plaats van parlando. Uiteraard waren wij benieuwd hoe dat op een podium zou overkomen.

Isobel Campbell had zich omringd met een aantal (Schotse) muzikanten en bracht de nummers, die ze samen met Mark Lanegan (voormalig frontman van Screaming Trees en los/vast medewerker bij o.a. Queens Of The Stone Age en Twilight Singers) schreef, met de vocale hulp van Eugene Kelly. Het was dan wel niet de droge afgeschraapte grafstem van Lanegan, maar diens stem paste desondanks prima bij het bij momenten hoge zweverige gekir van Isobel Campbell, die zich veelvuldig wegcijferde en haar plaats innam binnen een groep, die duidelijk als geheel fungeerde, eerder dan als achtergrond voor een zangeres. 

Er werd begonnen met Revolver, dat in duet werd gebracht en het publiek meteen stil kreeg.  Vaak zoals bv. in Deus Ibi Est en Come Walk With Me leken de twee zangers volledig onafhankelijk hun eigen teksten te brengen, die dan door de muziek verenigd werden tot een eenheid met meerwaarde. Helaas kon dit niveau niet een hele set lang aangehouden worden en begonnen wij, ondanks enkele uitschieters zoals het Schotse volksliedje O Love Is Teasin’, mettertijd te verlangen naar het einde van een eerder langdradig optreden. 

Enkel naar het einde toe werd de set opnieuw leven ingeblazen aan de hand van een geslaagde cover van Love Hurts van Nazareth (alweer een duet) en een stuwend Wedding Dress, waarbij het veelzeggend is dat dat een nummer van Lanegans hand is. Campbells liedjes hebben niet allemaal het niveau van haar laatste album en dat laat zich ook op een podium horen.

Stuart A. Staples heeft zijn band Tindersticks even op non-actief gezet om voorrang te geven aan zijn solowerk. Die tweede soloplaat is opgebouwd rond het thema ‘weggaan’ en straalt dat dubbele gevoel van uitkijken naar en afscheid nemen van heel erg uit.  De donkere stem van Staples weet dat gevoel als geen ander over te brengen en doet dat op CD met behulp van koortjes en enkele duetten. 

In Deurne werd het optreden ingezet met de twee openingsnummers van die laatste CD, Goodbye To Old Friends en There Is A Path.  Meteen al was het duidelijk dat Staples geniet van het feit dat hij nu de touwtjes volledig in handen heeft.  De groep cijferde zichzelf volledig weg in functie van de charismatische persoonlijkheid van Staples, die zijn unieke stem gebruikte om de kilte, die op die mooie zomeravond al voelbaar werd, te verdrijven en het publiek mentaal te verwarmen.  Daarvoor putte hij ook uit zijn vorige (solo-)CD met nummers als Friday Night, steeds weer kronkelend voor de iets te laag opgestelde microfoon, waardoor hij door de knieën ging en zich met zijn akoestische gitaar heen en weer wriemelde. 

Pas naar het einde toe opteerde Staples opnieuw voor nummers van zijn laatste CD met een mooi en intiem The Road Is Long, helaas zonder de bijstand van Maria McKee, die het nummer op plaat naar een nog hoger niveau tilt. Hetzelfde gebeurt met That Leaving Feeling het andere duet van het album, dat de bisronde mag openen, nog gevolgd door een schitterend Already Gone, waarna de kou opnieuw als een mistbank over ons neerdaalde. Het einde van een mooi optreden.