Low + Styrofoam + Krakow

Voor Low er aan mag beginnen, staan er maar liefst drie support acts geprogrammeerd in het openluchttheater. De eer te openen is voor het Belgische Krakow. Voor een nog maar halfvol openluchttheater spelen zij een set die nog het best te omschrijven valt als "langdradig", maar dan niet slecht bedoeld. Met veel diepgang en melodie, maar spijtig genoeg ook zonder de minste intensiteit, brengen ze mooie, trage songs. Onder het motto: "always play slowly". Opmerkelijk is de zangeres-toetseniste. Ze ziet er wat verslenst uit, maar eens ze haar stem aan het werk zet, slaat ze iedereen met verstomming.

Tussen de verschillende optredens door, werpen een rij fonteinen in de "slotgracht" voor het podium een watergordijn op. Joan As Police Woman pikt hier meteen op in, net als op de bomen rond het openluchttheater. De natuur heeft duidelijk een positief (opwindend?) effect op haar, want ze speelt het ene na het andere beklijvende nummer. Wat Krakow net nog miste aan intensiteit, is hier wél aanwezig. Joan heeft niets meer dan een piano en een gitaar nodig om het hele openluchttheater dolenthousiast te maken. Toegegeven: haar bindteksten -en zeker dat lachje- doen ook wel iets, maar het zijn toch vooral de muziek én Joan's hemelse stem die het een pracht van een optreden maken.

Styrofoam, Arne Van Petegem en band, heeft tegenwoordig ook Marius van The Sedan Vault in de gelederen. Zij beginnen wat aarzelend -het is nog maar hun tweede optreden dit jaar- maar vinden al snel hun draai. Toch klopt het plaatje niet helemaal. De (te) luide gitaren en de manier waarop de melodieën zo in de verdrukking raken, doen met weemoed terugdenken aan de tijd toen Styrofoam nog een laptop-project was. Nu heeft het meer iets van een halfwassen rockgroepje dat te veel naar The Sedan Vault geluisterd heeft. Want ja, soms is het toch wel erg duidelijk te horen waar Marius vandaan komt. Grappig detail: Arne heeft blijkbaar Ben Gibbard's karakteristieke manier van huppelen-en-terwijl-gitaar-spelen overgenomen.

En dan, eindelijk, is het Low's beurt. Vorig jaar nog lieten ze 'The Great Destroyer' op ons los, maar daar valt aanvankelijk niets van te merken. Low besluit er een optreden in de oude stijl van te maken, en brengt zowat heel 'Things We Lost In The Fire'. Niet verwonderlijk, aangezien de keyboardspeler van dienst ten tijde van 'Things We Lost In The Fire' mee in de studio zat. Wel helemaal nieuw is de violiste, die zorgt voor een extra impuls, zonder echt opvallend of hinderlijk te worden. Ze wordt helemaal opgenomen in het geheel, wat toch wel mooi is voor een band die al meer dan een decennium met drie optreedt.

Opener Sunflower zet meteen de toon, op de voet gevolgd door Dinosaur Act, misschien wel een van de meest meeslepende nummers die Low ooit maakte. Ook een betoverend mooi Laser Beam passeert de revue, net als Closer en In Metal. Pas na het tiende nummer is het tijd voor een nummer uit een andere cd: Canada van op 'Trust'. Dan volgt onder meer nog klassieker Pissing, en na een daverend applaus komt Low als trio terug voor de bisnummers. Dragonfly, twee verzoekjes (Two-step en een zinderend Monkey), én... twee nieuwe nummers. Twee nieuwe nummers die overigens zeer in orde zijn, dus dat belooft voor de volgende cd.

Het is duidelijk dat Low weer helemaal de oude is. Het oude werk doet het nog steeds, Alan's demonen zijn bedwongen, en er wordt gewerkt aan nieuw materiaal. Met dit schitterende concert in het al even schitterende openluchttheater zijn we nog even zoet, maar het is al vast uitkijken naar nieuw werk. Moge het snel komen.