Vive La F?te

Donderdag 27 juli. Openluchttheater Rivierenhof in Antwerpen maakt zich nog een keertje op voor een muzikale avond. Alles zit goed; de locatie is ideaal, het weer is (voornamelijk) droog en het publiek talrijk en goed gezind. Het enige wat op zulk een moment nog nodig is, zijn de artiesten. Het voorprogramma van de dag was de dancegroep Foxylane en de hoofdact luidde: Vive La Fête. Beide afkomstig van Gent en gesitueerd in de electronische muziekscene. Is deze mix werkelijk zo veelbelovend als hij lijkt?

Vive La Fête mocht dan wel de werkelijke hoofdact van de avond wezen, hun voorprogramma Foxylane had deze titel ook met gemak kunnen dragen. De vijf nonchalant in jeans en T-shirt geklede jongemannen brachten immers dance met heerlijk verwrongen en op momenten zeer schreeuwerige vocals. Ze speelden een qua niveau zeer gelijkmatige set waarmee ze de aandacht van hun publiek goed konden behouden. Het optreden van Foxylane had ondanks de ontspannen gespeelde en zeer dansbare muziek een zekere spanning; iets slaagde erin de nieuwsgierigheid te wekken. Vergelijk het met het lezen van een spannend boek. De neiging om je al gapend te zitten afvragen wat er nog volgen zou, was uiterst moeilijk te onderdrukken en nog ongelofelijker was het feit dat dit voetstampende Gentse vijftal 45 minuten volspeelden als waren het er tien. Tegen alle realistische denkbeelden in slaagden ze er ook in halverwege hun set de indruk die ze op het publiek zouden achterlaten nog positiever te maken. Dit deden ze door middel van hun meest naar rock dwalende en kippenvelgevende nummer. Shut Up Bitch, het nummer dat meteen hierna werd gespeeld, profiteerde net als ook de daarop volgend songs mee van de energie die dit vorige nummer deed vrijkomen. De enige opmerking die men tot dit kwintet zou kunnen richten, is dat ze niet allemaal en steeds genoeg naar hun publiek gericht zijn. Echt onbelangrijk is dit niet, maar noodzakelijk om hun muziek te kunnen appreciëren kan men dit ook niet noemen. Bovendien is het meer dan zichtbaar dat de band zelf plezier beleeft aan hun optreden en dat is zonder twijfel des te belangrijker.

Na een pauze die men goed gebruiken kon om het voorprogramma te laten bezinken, begint de ietwat excentrieke Vlaamse, maar Frans zingende, electropopband Vive La Fête. Visueel exact wat men van hen kon verwachten; namelijk Els Pynoo in een weinig verhullende outfit en de overige bandleden in, waarschijnlijk vooral door vergelijking, vrij normaal ogende kleding. De enige uitzondering was de keyboardspeler die op het podium verscheen in een soort jurk of slaapkleed. In tegenstelling tot het visuele aspect, weken ze muzikaal gezien wél van de verwachtingen af. Gelukkig voor band en publiek was dit ten goede. Voor mensen die nog steeds durfden te beweren dat deze band carnaval- of kermismuziek zou brengen, werd hierbij voor eens en altijd bewezen dat ze wel degelijk kwaliteitsmuziek afleveren. Het wordt soms misschien wat vreemd of grappig verpakt, maar is daarom zekere niet minder. Hoewel ze een aanstekelijke, amusante en vooral perfect belichte show brachten, stak na een half uur de gevolgen van de eentonigheid van hun muziek, zijnde lichte verveling en verminderde concentratie, onvermijdelijk de kop op. Zeer frustrerend voor de luisteraars, niet enkel aangezien het optreden nog niet eens half voorbij was, maar vooral omdat ze beseften dat de nummers die op dat moment gespeeld werden minstens dezelfde kwaliteit hadden als degenen voorheen. Waarom ze op dat moment dan niet gesmaakt werden? Teveel hetzelfde, eentonigheid. Ongeveer een kwartier later, meer bepaald na het nummer Assez konden we eerlijk zeggen dat het leuk, aangenaam en amusant was, maar dat het nu toch echt wel ‘assez’ was. Hoewel een groot deel van het dansende publiek zich op dat moment terugtrok op hun zitplaatsen en daarmee duidelijk maakte dat het de verkeerde kant opging, was de band nog lang niet van plan te stoppen. Dat bleek achteraf onverwacht toch een zeer goede zaak aangezien Vive La Fête zich nog harder leek in te zetten en doordoor het publiek terug voor hen won. Langzaamaan bouwden ze de concentratie en spanning weer op om uiteindelijk bij de bisnummers af te sluiten met een 'grand finale' waarbij Danny Mommens onder andere een meisje mee het podium op trekt en gitaar laat spelen.

Vive La Fête bracht dus in tegenstelling tot hun voorprogramma Foxylane een optreden waarbij de aandacht van het publiek flink op de proef gesteld werd. De mate waarin deze aandacht werd beloond was bij beide bands echter gelijklopend, namelijk zeer rijkelijk.