10 Days Off

De openingsdag van het vermaarde 10 days Off... festival bracht het Berlijnse Bpitch Control label naar de concertzaal van de vooruit.

Ellen Allien, labeleigenaar, kwam er samen met muzikale kameleon Apparat hun nieuwe 'Orchestra of bubbles' album voorstellen. Waar Allien het vocale gedeelte van de live act verzorgde, ging Apparat heftig door op zijn laptop met een goede sfeer tot gevolg (laten we hier de kracht van de ondersteunende trippy visuals niet minimaliseren). Ze speelden warempel een half uur langer waar er meer van Allien's solo werk aan te pas kwam zoals uit de 'Magma' ep
My Robot Friend.

Verder werden beide geflankeerd door Paul Kalkbrenner en "man of the moment" Tomas Andersson die verrassend genoeg niet de hitjesmachine bleek te zijn, de obligate passage van Washing Up terzijde gelaten. Wij hebben hen echter, een poosje later, links laten liggen voor de excentrieke act van My Robot Friend.

Deze man-machine (quote) bracht een bizarre mengeling van synth-pop met een visuele show die goed tot zijn recht kwam in het intieme café van de Vooruit. De ingrediënten voor een avondje My Robot Friend bestaan uit: een fluo pakje ontsnapt uit een Mad Max film, handschoenen waar zelfs Edward Scissorhands van zou huiveren, een  gepimpte, elektrische gitaar en een Rammstein-alu-folie peniskoker.

Laat het duidelijk wezen, de man-machine wist wel degelijk te entertainen. De vocoderstemmetjes kregen ondersteuning van tekstborden waar er toch weer een wedstrijdje Bush-bashing moest aan te pas komen (bij ons heet dat makkelijk scoren, het publiek smaakte het wel). De peniskoker hoorde natuurlijk thuis in een masturbatie-scène die het publiek trakteerde op een orgasme van rook en glitterconfetti... een evidentie.

Conclusie is en blijft wel dat zonder deze visuele snuisterijen er slechts een schim zou overblijven van deze show. Onze batterijen sparend voor nog een lange tiendaagse zijn wij dan ook wijselijk huiswaarts gekeerd.
[pagebreak]
Dat we een tweede hittegolf beleven deze zomer werd ons wel heel duidelijk in de Balzaal van de Vooruit vannacht. Met twee Chilenen op het programma en een maffe Brit in het café konden we alleszins  een serieuze portie stoom aflaten.

Dat wij Darko aan ons lieten voorbij gaan zal niemand ons echt kwalijk nemen. De Brusselaar is terug te vinden op alle grote events in ons kleine kikkerlandje en wij hadden behoefte aan spannender dingen. Zijn openingsset kabbelde dan ook maar wat zonder echt te boeien. Wij waren eerder gekomen voor de Chileense connecties die Luciano en Ricardo Villalobos heten (om nog maar te zwijgen van Herbert).

Luciano begon in zijn typische bumpy stijl met veel swing. De man plande echter een zeer diep intermezzo met vage gezangen en subtiele bassen. Met een zuivere mixstijl en uitstekende timing kantelde hij echter zijn set. Veel steviger dan wat we van hem gewoon zijn werd de sfeer er goed ingebracht. Het dak ging er meermaals af. De hitte dreef ons echter af en toe de chill-out in. Wij voorspelden namelijk nog een lange, stomende nacht.

Het café lijkt zo een beetje het zaaltje te zijn waar pure optredens en excentrieke acts aan bod komen. Deze avond was niet anders met Herbert (linkse foto) aka de Matthew Herbert Band. Een 7-koppige formatie die een mengelmoes van noise-electronica, jazz maar vooral ook kwaliteitsvolle funk bracht. Dat Herbert uniek is, wisten we al. Kijk maar naar zijn vele zijprojecten, luister naar zijn productie op de laatste plaat van Roisin Murphy (ex-Moloko zangeres) en lees vooral ook eens zijn manifest.  

Herbert kwam met de band net van een pyjama-party. Met een badjas waar Hugh Heffner slechts van kan dromen werd dit optreden vermoedelijk het beste wat 10 Days Off... ons dit jaar zal bieden. De funk droop van de muren met nummers zoals Sugar uit zijn 'Plat du jour' album en een fantastische versie van The movers and the shakers. Toch sterk hoe iemand een intieme plaat live zoveel energie kan meegeven.

Ere wie ere toekomt, beide vocalisten
waren van een hoog niveau en wisten de soul met verve over te brengen. Het was dan ook een ondankbare taak voor Oliver Koletzki om hiervan over te nemen. Een kwartiertje later liep de zaal dan ook praktisch leeg.

Beneden was het echter Ricardo Villalobos die de zaal deed vullen. Een eerste inspiratieloos half uur deed ons echter afhaken. Herbert viel moeillijk te evenaren, ook al bracht Villalobos klassiekers als Phyllyps - Trak 2, Nitzer Ebb - Join in the chant en Lemon 8 - Model 8.

Het vet was van de soep... maar de soep was dan ook "moddervet".