Woven Hand

Een eenvoudige zoekopdracht op google naar de woordcombinatie Woven Hand (frontman van het al even eigenaardige brengt je meteen naar tal van "Christian Inspired Music" of zelfs "Christian Rock" sites. David Eugene Edwards16 Horsepower) staat dan ook bekend als een erg overtuigde christen die zijn geloof uitdrukt via muziek… spannend, niet?

Het betoverende Openluchttheater, gelegen tenmidden van pure Antwerpse flora, is dan ook een ideale locatie voor de ontdekking van deze toch wel speciale muziek. Als opwarmer voor Woven Hand had men Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove) en Carol Van Dyck (Bettie Serveert) gevraagd als voorprogramma. Met twee trommels en elk een akoestische gitaar in de hand brachten ze een gevarieerde mix van zowel solowerk en covers van ondermeer Billie Holiday en The Velvet Underground. Samen speelden ze erg sterk, maar wanneer ze het enkele keren alleen probeerden, viel de hele performance jammer genoeg stil. De reacties van het publiek waren dan ook uiteenlopend: sommige diehard rockers konden  “zoew’n gezaaik” niet echt appreciëren, andere meer gematigde muziekliefhebbers en fans van “de Pascal” vonden het voorprogramma dan weer zeer de moeite waard.

Na een spetterende fonteinshow tijdens de pauze was het dan uiteindelijk zover en betraden de bandleden van Woven Hand het podium. De hele band hield zich tijdens het optreden ijzig kalm en Edwards zelf bracht de nummers erg statisch, zittend op zijn kruk. Tegen het publiek repte hij geen woord tot aan het voorlaatste nummer van de playlist, waar hij “iedereen bedankte om te komen” en zei “dat hij het leuk vond iedereen hier te zien”. Hoewel we op een bepaald moment een nogal afstandelijk gevoel kregen, pastte deze positionering ten opzichte van het publiek enorm bij het kille karakter dat hun repertoire in zich draagt. Woven Hand kwam in de eerste plaats om hun nieuwe plaat 'Mosaic' te promoten, maar ook de iets bekendere nummers van de band, passeerden de revue. Zo werd Blue Pail Fever uit hun  debuutplaat op onzinnig krachtige wijze solo gespeeld door David, waarna de voltallige band er weer even bij kwam om wat meer muzikale kracht bij te zetten. Ook Sparrow Falls, een nieuw nummer, was een waar genot om naar te kijken! Hoewel de diep-christelijke teksten ons minder raakten dan een doorsnee kerkganger, is de muzikale kwaliteit van Edwards geesteskindjes onbetwistbaar goed.

Afsluiten deed Edwards met de gepaste slotzin “God Bless You All”, waarop hij tijdens het applaudisseren van het publiek, zelf een klapsalvo loste richting hemel. In plaats van een bedankend handje te richten naar de heren van de PA of het licht, wees hij naar “boven”. Zou er dan toch iets meer zijn?