Floris Francis Arthur

Van twee Engelstalige platen naar een volledig Nederlandstalig album: Floris Francis Arthur slaat met 'Normaal Ben Ik Beter' een nieuwe weg in. Op de plaat combineert hij persoonlijke en soms zware thema's met opvallend melodieuze en vaak verrassend luchtige muziek. Het resultaat is een eerlijk album waarop verdriet, verslaving, verlies, onzekerheid en liefde naast humor en speelsheid mogen bestaan.
Voor de plaat trok hij naar Parijs om er aan zijn muziek te werken, maar het liep anders dan gepland. Uiteindelijk keerde hij terug naar Gent, waar hij het album schreef, opnam, produceerde en mixte. Het leverde een plaat op die niet alleen persoonlijk, maar ook eigenzinnig en ontwapenend klinkt.

Je twee vorige albums waren in het Engels en nu kies je voor het Nederlands. Waarom voelde dit album als het juiste moment om in je moedertaal te schrijven en zingen?

Floris De Decker: Het was geen bewuste keuze. Ik was al volop bezig met een nieuwe plaat in het Engels. De nummers daarvoor waren zo goed als klaar, maar toen ben ik vrij plots en totaal onverwacht in het Nederlands beginnen schrijven. Dat ging ineens heel snel en vlot. Ik voelde meteen dat ik die inspiratie moest volgen en dat deze nummers even voorrang verdienden. Ik had vroeger wel vaker geprobeerd om in mijn moedertaal te schrijven, maar dat lukte nooit echt. Om de één of andere reden viel het nu plots wel op zijn plaats. Ik heb dan gewoon mijn gevoel gevolgd en beslist om die Nederlandstalige nummers op te nemen in plaats van de Engelse. Zo is de plaat ontstaan. Dat voelde van bij het begin heel juist aan.

Op deze plaat stel je jezelf erg kwetsbaar op: je vertelt persoonlijke dingen over angst, verslaving, verlies en de dood. Hoe moeilijk was dat?

Voor mij gaat dat eigenlijk vrij vlot. Ik schrijf sowieso vaak persoonlijk, maar probeer mijn teksten tegelijkertijd abstract en poëtisch genoeg te houden om het ook voor mezelf niet te zwaar te maken. Dat is ook gewoon het soort teksten dat ik zelf het liefst hoor: woorden en zinnen waarin je de emotie voelt, die persoonlijk genoeg zijn om binnen te komen, maar tegelijk voldoende ruimte laten voor een eigen interpretatie als luisteraar. Dat maakt het voor mij ook gemakkelijker om op die manier te schrijven. Ik heb me enorm geamuseerd met de inspiratie die plots weer zo hevig op me afkwam. Het voelde alsof ik opnieuw op één andere manier met muziek aan het spelen was. Door die nieuwe aanpak voelde ik me weer een complete beginner. Dat was eigenlijk een fijn gevoel. Ik kwam opnieuw in diezelfde flow terecht als toen ik net begon, toen alles nog nieuw was en ik gewoon alles uitprobeerde. Dat onbevangen gevoel vond ik geweldig, ik heb me dan ook vooral heel goed geamuseerd met deze nummers. Dat de plaat heel melancholisch en soms zelfs donker klinkt, staat daar los van. Je kunt je als songwriter perfect amuseren met het maken van iets zwaars. De plaat is volledig thuis ontstaan: ik heb alles zelf in elkaar geknutseld, van het schrijven en opnemen tot de productie en de mix.

Wat heb je tijdens dat proces allemaal geleerd over jezelf als muzikant, schrijver en auteur?

Vooral de ontdekking dat ik blijkbaar toch in het Nederlands kan schrijven, is voor mij belangrijk geweest. Ik had altijd gedacht dat dat onmogelijk was, dat ik het Engels nodig had om mijn kwetsbaarheid wat te verstoppen. Blijkbaar lukt het dus toch en dat heeft wel iets in beweging gezet. Ik denk dat er nog redelijk wat Nederlandstalige platen zullen volgen. Ook het werken met echte strijkers was helemaal nieuw voor mij. Daar droomde ik al heel lang van, maar ik durfde die stap nooit te zetten. Dat zijn vaak muzikanten die jarenlang muziek hebben gestudeerd, terwijl ik op theoretisch vlak een complete amateur ben. Ik voelde me daar onzeker over en was bang dat ik als songwriter niet genoeg te bieden zou hebben aan mensen met zo'n klassieke opleiding. Die drempel zat vooral in mijn eigen hoofd. Voor deze plaat heb ik mezelf er voor het eerst overheen gezet. Dat is bijzonder goed meegevallen. Ik vond het zelfs supertof. Het heeft me zoveel vertrouwen gegeven dat ik vermoed dat er op mijn volgende platen ook nog heel wat strijkers te horen zullen zijn.

Je trok ook naar Parijs om aan de muziek te werken, maar werd daar buitengezet. Heeft die ervaring invloed gehad op het album?

In Parijs was ik eigenlijk van plan om de Engelstalige nummers af te werken, waar ik al een tijdje aan bezig was. Dat bleek achteraf gezien een dom idee. Blijkbaar is Parijs niet meteen de ideale plek om in openlucht muziek te maken. Ik had het plan opgevat om elke dag een museum te bezoeken en 's ochtends wat muziek te schrijven, maar ik werd werkelijk overal weggestuurd. In mijn Airbnb mocht ik geen lawaai maken, in de parken werd ik weggejaagd en zelfs op een plek waar ik dacht rustig te kunnen zitten, mocht het niet. Het was dus een behoorlijk frustrerende ervaring, want uiteindelijk heb ik daar nauwelijks iets kunnen doen. Toen ik weer thuiskwam, merkte ik dat de honger om muziek te maken alleen maar groter was geworden. Net vanuit dat verlangen is deze plaat ontstaan. Plots begon ik ook in het Nederlands te schrijven. Voor ik het goed en wel besefte, was ik met iets helemaal anders bezig dan oorspronkelijk gepland.

Op de plaat zit veel humor naast flink wat tristesse. Waarom vind je het belangrijk om die twee kanten van jezelf naast elkaar te leggen?

Dat is voor mij gewoon hoe het leven in elkaar zit. Het is tragikomisch: er is altijd wel miserie, maar zelfs daarin zit vaak een vreemde, absurde vorm van humor. Ik probeer dat gevoel zo goed mogelijk in mijn teksten te vatten, omdat dat ook is hoe ik zelf naar de wereld kijk. Voor mij is het leven één grote tragikomedie. Die combinatie van tragiek en humor vind ik heel moeilijk los van elkaar te zien. Dat is ook iets waar ik bij andere artiesten vaak naar op zoek ga. Ik hou van donkere, melancholische nummers waarin op onverwachte momenten iets grappigs, absurds of zelfs iets heel banaals opduikt. Dan denk ik: ja, dát is het leven. Het is zelden uitsluitend donker of licht, verdrietig of grappig. Vaak loopt alles door elkaar, soms op de meest absurde manieren. Die tegenstrijdigheid probeer ik ook in mijn teksten te vatten.

Eén van de opvallende nummers is (Fuck) De Zwaartekracht. Het gaat over het missen van je papa. Dat lijkt me niet zo eenvoudig om daar songs over te maken.

Dat was het eerste nummer dat ik voor deze plaat heb geschreven, waardoor het meteen iets bijzonders kreeg. Ik heb vaak geprobeerd om over het gemis van mijn papa te schrijven in het Engels, maar dat lukte me nooit echt. Het werd voor mijn gevoel altijd te sentimenteel, te veel cliché. Ik heb heel wat nummers over hem liggen die ik nooit heb uitgebracht, omdat ik ze nooit goed genoeg vond. In het Nederlands is het me nu blijkbaar wel gelukt. Misschien omdat ik me in die taal vrijer voel en er op een meer poëtische manier mee aan de slag kan dan in het Engels. Daardoor kon ik iets schrijven over dat gemis zonder in de val van de sentimentaliteit te trappen. Dat heeft me echt deugd gedaan. Het voelde als een opluchting om daar eindelijk iets mee te kunnen doen op een manier waar ik zelf helemaal achter sta en om dat nummer ook daadwerkelijk uit te brengen.

Je teksten worden vergeleken met mensen als Jan De Wilde en Luc De Vos. Zijn dat de artiesten, die jou hebben beïnvloed? Of zijn daar andere mensen verantwoordelijk voor?

Gorky en Gorki waren sowieso belangrijk voor mij. Tijdens mijn puberteit heb ik enorm veel naar Luc De Vos zijn teksten geluisterd. Ik was van jongs af aan al erg met taal bezig en voor mij is er niemand die mooiere teksten schrijft dan Luc. Die combinatie van melancholie en humor en de manier waarop hij dat allemaal zo poëtisch weet te verwoorden, vind ik fantastisch. Dat is dus absoluut een grote invloed geweest. Jan De Wilde is ook heel belangrijk voor me. Mijn ouders hadden veel platen van hem en als kind was ik daar echt zot van. Ik kende die teksten vanbuiten en ze zijn altijd ergens in mijn hoofd blijven hangen. Ook zijn muziek was heel aanwezig in mijn jeugd. Gorki en Jan De Wilde waren voor mij dan ook twee van de belangrijkste Nederlandstalige artiesten. Ik denk dat je die liefde voor poëtische teksten, melancholie en humor ook terughoort in mijn nummers.

De mooie titel van je plaat klinkt grappig en tegelijkertijd zelfkritisch. Wat betekent die ene zin 'Normaal Ben Ik Beter' voor jou?

Ik ben iemand die zich achteraf vaak excuseert, na gesprekken of ontmoetingen. Dan heb ik het gevoel dat ik iets verkeerd heb gezegd of me op een bepaalde manier verkeerd heb gedragen. Ik heb in mijn leven al ontzettend veel berichten gestuurd die eindigen met: "Sorry, normaal ben ik beter". Dat vond ik tegelijkertijd een droevig en grappig zinnetje. Die combinatie van twee emoties spreekt me enorm aan. Er zit iets tragisch in, tegelijk ook iets absurds en herkenbaars. Vanuit dat gevoel ben ik bij die zin uitgekomen. Het is niet alleen een grappige uitspraak, maar ook een zin die veel zegt over hoe ik naar mezelf kijk. Uiteindelijk is het ook een plaat geworden die daar op verschillende manieren bij aansluit.

Floris Francis Arthur live:

04/11/26 Charlatan, Gent (RELEASESHOW, band)
12/11/26 Café Café, Hasselt (band)
18/11/26 Hoogmis, Edegem (band)
19/11/26 Cinema, Aalst (band)
15/04/27 Club Kalmthout, Kalmthout (band)
24/04/27 De Schaduwkapel, Ardooie (duo)

volledige lijst: florisfrancisarthur.com