BLUAI

Twee jaar na hun geprezen debuut is indietrio BLUAI terug met 'The Way You Talk Reminds Me Of Home'. Op dit tweede album blikt de band niet alleen terug op wat achter hen ligt, maar zoekt hij ook een weg door de onzekerheden van het volwassen worden.

In elf songs verweeft BLUAI herinneringen, liefde en twijfels tot een plaat die tegelijk intiem en onstuimig klinkt. Het resultaat is rauw, eerlijk en dichtbij. We spraken met Cath Smet over opgroeien, thuiskomen en de zoektocht naar jezelf, en over hoe al die thema's hun weg vonden naar de nieuwe plaat.

Wat is er veranderd bij jullie als muzikant en als mens in vergelijking met jullie debuutplaat twee jaar geleden?

Cath Smeth: Ik denk dat we die nieuwe plaat toen nog niet hadden kunnen maken, omdat we als band eerst nog heel wat kilometers moesten maken en veel meer samen moesten spelen. Ook inhoudelijk denk ik niet dat ik deze plaat had kunnen schrijven toen ik begin de twintig was. Het gaat echt over volwassen worden. Volgende maand word ik dertig. Ik denk dat heel wat van de onzekerheden en angsten die daarmee gepaard gaan in deze plaat zitten. Dat zijn dingen die ik toen nog niet had kunnen schrijven.

De titel 'The Way You Talk Reminds Me Of Home' is tegelijkertijd warm en melancholisch. Kan de manier waarop iemand praat je echt terugbrengen naar een bepaalde periode in jouw leven?

Het is best specifiek: het gaat over iemand met een bepaald dialect uit de streek waar ik vandaan kom. Dat ik die woorden spreek en vervolgens die zin kan schrijven. Als iemand tegen mij praat en ik herken waar die persoon vandaan komt, doet me dat echt denken aan thuis. Op de plaat keren familieleden, oude vrienden en geliefden uit het verleden terug. Ik denk dat dat ook wel een beetje te maken heeft met ouder worden. Je begint meer terug te kijken, ook al heb je nog geen lang leven achter de rug. Je staat stil bij de mensen die belangrijk zijn geweest in je leven. Ik haal zelf veel inspiratie uit mijn dagboek en gesprekken met mensen. Die ervaringen vinden altijd hun weg naar de muziek die we maken.

Jullie omschrijven het album niet als een klassieke coming-of-age plaat, maar als een plaat over dingen proberen uit te zoeken terwijl je er middenin zit. Herken je dat gevoel zelf?

Ik weet dat het eigenlijk niet hoeft, maar toch geeft de samenleving je de indruk dat je op een bepaalde leeftijd je leven op orde moet hebben. Om het cru te zeggen: dat je je shit together moet hebben. Ik denk dat veel mensen van mijn leeftijd daarmee bezig zijn. Had ik op dit punt in mijn leven niet al bepaalde dingen moeten hebben bereikt? Dat is zeker een terugkerend thema op de plaat.

Verschillende nummers lijken te balanceren tussen nostalgie en de behoefte om vooruit te gaan. Is terugkijken voor jullie vooral een troost of kan het ook confronterend zijn?

Ik denk dat het een combinatie is van beide. Je kunt met veel warmte terugkijken op bepaalde momenten in je leven, maar soms schiet er ook een herinnering binnen waar je een verschrikkelijk gevoel aan overhoudt. Dan vraag je je af: waarom moet ik daar nu ineens aan denken? In mijn teksten balanceer ik tussen zelfkritiek en zelfacceptatie. Enerzijds besef ik dat bepaalde dingen aan mezelf best oké zijn, terwijl andere misschien beter kunnen. Die manier van naar mezelf kijken helpt me om een beter persoon te proberen worden. In die zin probeer ik vooruit te gaan door te leren uit het verleden.

Jullie zijn voor de plaat naar de Londense R.A.K. Studios om er samen te werken met Isabel Gracefield, die gewerkt heeft met Radiohead en Adele. Welk verschil heeft zij gemaakt voor de plaat?

Ze betekende een ongelooflijk grote meerwaarde. Isabelle luisterde heel goed naar wat we voor ogen hadden, en begreep dat we de plaat zo rauw en live mogelijk wilden vastleggen. Tegelijkertijd heeft ze ons uitgedaagd om op een manier te werken die we niet gewend waren. Zo hebben we alle nummers in vijf dagen live opgenomen. Er stond behoorlijk wat tijdsdruk op, maar daardoor kregen we ook niet de ruimte om eindeloos te twijfelen. We moesten op ons gevoel vertrouwen en durven zeggen: dit is goed, we gaan ervoor. Daarnaast is ze ook gewoon een ongelooflijk goede technieker. Ze heeft de plaat niet alleen geproduceerd, maar ook opgenomen en gemixt. Ze beschikt over enorm veel knowhow en praktijkervaring en haalde alles uit de kast, van coole technieken tot vintage microfoons. Ik herinner me nog dat we in de studio aankwamen om het eerste nummer Make A Living op te nemen. Izzy vroeg ons om het nummer gewoon eens door te spelen. Wij dachten dat ze vooral het geluid wilde afstellen en controleren of alles goed klonk, zodat we daarna een echte take konden opnemen. Toen we na het spelen terug naar boven kwamen naar de mezzanine waar zij zat, zei ze gewoon: "Het staat erop." We hadden dus nog maar net de studio betreden, één nummer gespeeld en het stond meteen op band in één take. Dat zette meteen de toon voor de rest van de opnames. We beseften dat we op die manier in korte tijd alle nummers konden vastleggen.

Jullie hebben ook opnieuw een beroep gedaan op Willem Ardui die jullie debuut ook produceerde. Hoe was het om met zo'n vertrouwd iemand samenwerken in combinatie met nieuwe muzikale invloeden?

De samenwerking met Willem zal nog lang blijven duren omdat we ons ontzettend goed bij hem voelen. We hebben, net als bij de vorige plaat, ook nu weer heel wat nummers samen met hem geschreven. Hij is een warme en vertrouwde aanwezigheid in de studio, wat voor ons een grote meerwaarde is. De eindbeslissing ligt natuurlijk altijd bij ons als band. Wij bepalen hoe de muziek moet klinken. Iedereen die met ons aan de plaat meewerkt, helpt ons uiteindelijk om dat geluid te vinden en het beste uit de nummers te halen.

Jullie hebben met de vorige plaat grote festivals gehaald. Hoe hoog leggen jullie de lat voor dit tweede album?

Uiteraard hoop ik dat we nog op veel mooie podia mogen spelen, maar dat zit voorlopig wel goed. In maart trekken we met onze tweede plaat op onze eigen Europese tour, dus we mogen zeker niet klagen. Ik ben ervan overtuigd dat er nog mooie festivals en shows zullen volgen. Daar lig ik dus niet wakker van. Ik denk dat we ons met deze plaat vooral goed gaan amuseren.

Bluai speelt op vrijdag 26 maart in de Roma.