Monza
We noemen dat een mooie dag
Tuur Van Braeckel
cc Ter Dilft, Bornem — 10 februari 2006
[b]Monza[/b], naar onze normen ??n van Vlaand?rens fijnste live-bands, aan het werk zien in een schouwburg leek ons een leuk uitje dus wij weg natuurlijk. Stipt om 20u35 aangekomen, merkten we dat de show al vijf minuten op dreef was. Een vriendelijke hostess gidste ons gelukkig nog vriendelijk de prachtige zaal in, in ruil beloofden we volgende keer zeker op tijd te komen ofwel een betere uitvlucht te bedenken. Uiteraard!
De podium lay-out met enkele video?s en een minimum aan spotlights (lichttechnicus Lucas Pellens verdient een pluim) zorgde samen met het afwisselend warme en rauwe doch steeds pakkende geluid voor een intiem sfeertje. Eens onderuitgezakt in een knusse fauteuil, namen Meuris en de zijnen ? voor de gelegenheid allen in een kostuumpje uitgedost ? ons in gedachten mee naar Monza-land, een land propvol idealen, dromen, liefde, angsten en een rist andere emoties.
Naar men zegt, Een soort van vrede, Fantoompijn en andere pareltjes van hun nieuwste full-cd 'Grand' werden netjes ingepast in het steeds rijker wordende Meuris-repertoire. Deze maal werden hieruit ?gouwe ouwe? te voorschijn getoverd als Panamarenko, Ik hou van u en ? na een kreet van een enthousiasteling in de zaal ? Arme Joe. Backing vocaliste Liesbeth De Wael kwam ook af en toe een partijtje meezingen, benevens haar hemelse stemgeluid ook visueel niet te onderschatten.
Na het optreden gingen we nog van een cola nippen in de foyer, alwaar Dendermonde?s finest, Asimov genaamd, een semi-akoestisch halfuurtje bracht. De band met een verwilderde versie van Hugh Grant als frontman kickte ass met een greep uit hun titelloze debuutalbum en een moordende cover van Echo & The Bunnymen. Fans van The Sheila Divine, The Posies, Nada Surf en zelfs Depeche Mode of de Foo Fighters: gaat dit zien en bevestig ons wild enthousiasme!
Naar men zegt, Een soort van vrede, Fantoompijn en andere pareltjes van hun nieuwste full-cd 'Grand' werden netjes ingepast in het steeds rijker wordende Meuris-repertoire. Deze maal werden hieruit ?gouwe ouwe? te voorschijn getoverd als Panamarenko, Ik hou van u en ? na een kreet van een enthousiasteling in de zaal ? Arme Joe. Backing vocaliste Liesbeth De Wael kwam ook af en toe een partijtje meezingen, benevens haar hemelse stemgeluid ook visueel niet te onderschatten.
Na het optreden gingen we nog van een cola nippen in de foyer, alwaar Dendermonde?s finest, Asimov genaamd, een semi-akoestisch halfuurtje bracht. De band met een verwilderde versie van Hugh Grant als frontman kickte ass met een greep uit hun titelloze debuutalbum en een moordende cover van Echo & The Bunnymen. Fans van The Sheila Divine, The Posies, Nada Surf en zelfs Depeche Mode of de Foo Fighters: gaat dit zien en bevestig ons wild enthousiasme!