De Nachten
Zaterdag: van rock tot electronica!
Lorenzo Van Loon
deSingel, Antwerpen — 27 januari 2006
De Nachten heeft elk jaar een zeer breed en gevarieerd muzikaal programma, dat zich op verschillende niveaus bevindt. Experimentele muziek, black music, electro, rock- ?n-roll ? Wat primeert is dat de artiesten niet in ??n bepaald vakje gestopt kunnen worden, en dat ze over een eigenzinnige klank beschikken.
Aan het begin van de avond kon je in de Blauwe Zaal een optreden van Maxence Citryn bijwonen. Paul Johnson, Daft Punk, Depeche Mode en Massive Attack in akoestische piano-versie; het was eens iets anders. Het publiek ging hier volledig in mee, eerst met beleefd applaus, maar daarna met meer en meer enthousiasme. Ook Citryn zelf geraakte op dreef; bij momenten deed hij denken aan Yann Tiersen, of zelfs aan Jamie Cullum, in een iets ingetonere versie weliswaar ? gelukkig maar. Echt veel afwisseling bracht Citryn wel niet, de beat die hij met zijn voeten zette en het up-tempo pianospel kwamen altijd opnieuw terug, waardoor we het naar het einde toe wel hadden gehad. Van verveling konden we gelukkig niet spreken, daarvoor was het optreden te kort.
Een van de klaslokalen van het Conservatorium was omgetoverd tot de Mine White Room; een kleine zaal voor een kleine bezetting. Waar w?l telkens een groot nieuwsgierig publiek op af kwam, met vooraan telkens enkele die-hard fans van de groepen in kwestie. De toon die in deze zaal werd gezet was heviger en luider dan in de grote zalen. Zo was er de groep Hallo Kosmo, overgewaaid uit de Oostkantons. Frontman Daniel Offerman kent u misschien als bassist van Girls In Hawa?. Hallo Kosmo bewees nogmaals de stille waarheid: Duits is hip! Een jonge, swingende mengeling van elektro, triphop, rap, rock-?n-roll ? De groep speelde zeer afwisselend, er werd bij bepaalde nummers zelfs een contrabas bijgehaald. De spastische energieke moves van frontman Offerman gaven een komische noot aan het gehele optreden. Dit was een complexloze jonge band, swingende punkfunk met indie-invloeden, wat door het publiek ten zeerste werd gesmaakt.
Eveneens in de Mine White Room was Dijf Sanders te zien. Door diens naam wordt ? zo lazen wij althans ? de vergelijking met STIJN gemaakt, maar de mengeling van computers, electro en High Spirit deden ons bij momenten aan R?yksopp denken, dit misschien ook door de gelijkwaardige driemanbezetting. Dijf Sanders bracht een eigenzinnige klank, liet zijn muziek soms uitbollen, ging van een chille sfeer naar een up-tempo nummer, haalde er dan een elektrische gitaar bij, en dan weer een saxofoon, waardoor ook deze groep niet echt in ??n categorie thuishoort. Klein g?nant moment: toen Dijf Sanders met hun nieuw nummer op de proppen kwam, verdween de muziek plots door een technisch probleem met de computers. Ze konden wel op de steun en het begrip van het publiek rekenen, dat rustig wachtte en de muzikanten aanmoedigde. Dat er op dit soort locaties een kleine afstand is tussen publiek en muzikant, kwam hier nogmaals ten goede.
Zeker ook het vernoemen waard is het optreden van Sportband. Een puur muziekoptreden kan het niet genoemd worden; eerder een mengeling van theatrale performance en up-tempo kleinkunstmuziek. Het gehele optreden was ? hoe raadt u het toch ? een sportwedstrijd met cheerleaders, supporters(tribune) en sportcommentator inclusief. Dit zorgde voor hilarische situaties: er werd viool gespeeld op een turnbalk, er werd gezongen op een loopband en piano gespeeld van op een springplank. Bij het publiek kwam dit aanvankelijk over als een Brechtiaanse verfremdung. Deze act stond totaal haaks met het hoge artyfarty-gehalte dat De Nachten in zich heeft. De meesten waren hier echter snel op ingesteld, waardoor er regelmatig uitbundige lachsalvo?s klonken.
Een van de klaslokalen van het Conservatorium was omgetoverd tot de Mine White Room; een kleine zaal voor een kleine bezetting. Waar w?l telkens een groot nieuwsgierig publiek op af kwam, met vooraan telkens enkele die-hard fans van de groepen in kwestie. De toon die in deze zaal werd gezet was heviger en luider dan in de grote zalen. Zo was er de groep Hallo Kosmo, overgewaaid uit de Oostkantons. Frontman Daniel Offerman kent u misschien als bassist van Girls In Hawa?. Hallo Kosmo bewees nogmaals de stille waarheid: Duits is hip! Een jonge, swingende mengeling van elektro, triphop, rap, rock-?n-roll ? De groep speelde zeer afwisselend, er werd bij bepaalde nummers zelfs een contrabas bijgehaald. De spastische energieke moves van frontman Offerman gaven een komische noot aan het gehele optreden. Dit was een complexloze jonge band, swingende punkfunk met indie-invloeden, wat door het publiek ten zeerste werd gesmaakt.
Eveneens in de Mine White Room was Dijf Sanders te zien. Door diens naam wordt ? zo lazen wij althans ? de vergelijking met STIJN gemaakt, maar de mengeling van computers, electro en High Spirit deden ons bij momenten aan R?yksopp denken, dit misschien ook door de gelijkwaardige driemanbezetting. Dijf Sanders bracht een eigenzinnige klank, liet zijn muziek soms uitbollen, ging van een chille sfeer naar een up-tempo nummer, haalde er dan een elektrische gitaar bij, en dan weer een saxofoon, waardoor ook deze groep niet echt in ??n categorie thuishoort. Klein g?nant moment: toen Dijf Sanders met hun nieuw nummer op de proppen kwam, verdween de muziek plots door een technisch probleem met de computers. Ze konden wel op de steun en het begrip van het publiek rekenen, dat rustig wachtte en de muzikanten aanmoedigde. Dat er op dit soort locaties een kleine afstand is tussen publiek en muzikant, kwam hier nogmaals ten goede.
Zeker ook het vernoemen waard is het optreden van Sportband. Een puur muziekoptreden kan het niet genoemd worden; eerder een mengeling van theatrale performance en up-tempo kleinkunstmuziek. Het gehele optreden was ? hoe raadt u het toch ? een sportwedstrijd met cheerleaders, supporters(tribune) en sportcommentator inclusief. Dit zorgde voor hilarische situaties: er werd viool gespeeld op een turnbalk, er werd gezongen op een loopband en piano gespeeld van op een springplank. Bij het publiek kwam dit aanvankelijk over als een Brechtiaanse verfremdung. Deze act stond totaal haaks met het hoge artyfarty-gehalte dat De Nachten in zich heeft. De meesten waren hier echter snel op ingesteld, waardoor er regelmatig uitbundige lachsalvo?s klonken.