Gorki
Een oude vos verleert zijn streken niet
Joachim Naudts
HA Concerts — 17 februari 2006
Gent ? Na een korte onderbreking stonden Luc De Vos en de zijnen - alias [b]Gorki[/b] - er weer. Met hun jongste spruit op de knie?n en een hele boel oude kleppers achter de hand, bewees Luc De Vos andermaal dat hij zijn streken, noch zijn kunstjes, had verleerd. 'Homo Erectus' werd aan het thuisfront voorgesteld voor een goed gevulde Handelsbeurs.
Met het voorprogramma werd het publiek alvast goed wakker geschud door de Maskesmachine, een jonge groep gevormd door drie jonge deernes en een jongeman. Het werd een spektakel van jewelste, bol van knotsgekke teksten en gespijsd met een goede verkleedpartij. Het lollypop-gehalte ging onmiddellijk de hoogte in en ze kregen dan ook snel de zaal met zich mee. De dames lieten zich van hun meest zelfverzekerde kant zien, ontdaan van alle clich?s die ze naar hartelust bezongen in hun liederen. Spektakel pur sang.
Gorki trapte af met hun kersverse kleinood Joeri, dat zijn rol in De Afrekening meer dan waarmaakt. De bezetting bleef na een sabbatjaar onveranderd en had er duidelijk zin in. ?Rock ?n Roll will never die!? liet Luc De Vos zich ontvallen en hoewel Gorki geen zuivere rock ?n roll speelt, rockten ze vrijdag stevig door.
Het thuisfront zag onmiddellijk dat het goed was en zong al snel mee met heel wat nieuwe nummers. Die werden afgewisseld met klassiekers die de tand des tijds bijzonder goed doorstaan hebben. Dit bleek nogmaals bij het horen van ondermeer Monstertje, Anja, Soms vraagt een mens zich af, etc. Genoeg om vingers en duimen bij af te likken.
De nieuwe nummers leken ons wat minder te overtuigen dan het oudere werk, maar wie weet moeten ze gewoon nog wat rijpen. Muzikaal stond Gorki er en ze waren het duidelijk nog niet verleerd, al liep het op technisch vlak al eens mis. Toen Luc De Vos een gitaarsolo uit zijn Fender Stratocaster liet klinken, kwam hij amper boven zijn kornuiten uit. Of de roadie die tot tweemaal toe de gitaarversterkers vergat in te schakelen en het zaalgeluid dat het op het einde van de set liet afweten. Een klein euvel dat een ervaren groep zoals Gorki zonder verpinken wist op te vangen.
De sfeer op het podium was losjes, soms wat t? losjes, wat de vaart zo nu en dan belemmerde. Al scheen het publiek zich daar weinig van aan te trekken en lieten ze zich de grappen en grollen van De Vos welgevallen.
De groep en het publiek schenen er niet genoeg van te krijgen, want onder daverend applaus kwamen Luc De Vos en de zijnen twee keer terug. De eerste set bisnummers sloten ze af met het fel begeerde Mia. Hiermee gaven ze antwoord op de smeekbedes van het publiek. Het is duidelijk dat Gorki en Mia voor velen een onafscheidelijk duo vormen. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam Luc De Vos in hoogsteigen persoon de kers op de taart brengen: door de avond af te sluiten met een soloversie van het openingsnummer Joeri. Het was een beklijvend einde van een stevig optreden.
Gorki trapte af met hun kersverse kleinood Joeri, dat zijn rol in De Afrekening meer dan waarmaakt. De bezetting bleef na een sabbatjaar onveranderd en had er duidelijk zin in. ?Rock ?n Roll will never die!? liet Luc De Vos zich ontvallen en hoewel Gorki geen zuivere rock ?n roll speelt, rockten ze vrijdag stevig door.
Het thuisfront zag onmiddellijk dat het goed was en zong al snel mee met heel wat nieuwe nummers. Die werden afgewisseld met klassiekers die de tand des tijds bijzonder goed doorstaan hebben. Dit bleek nogmaals bij het horen van ondermeer Monstertje, Anja, Soms vraagt een mens zich af, etc. Genoeg om vingers en duimen bij af te likken.
De nieuwe nummers leken ons wat minder te overtuigen dan het oudere werk, maar wie weet moeten ze gewoon nog wat rijpen. Muzikaal stond Gorki er en ze waren het duidelijk nog niet verleerd, al liep het op technisch vlak al eens mis. Toen Luc De Vos een gitaarsolo uit zijn Fender Stratocaster liet klinken, kwam hij amper boven zijn kornuiten uit. Of de roadie die tot tweemaal toe de gitaarversterkers vergat in te schakelen en het zaalgeluid dat het op het einde van de set liet afweten. Een klein euvel dat een ervaren groep zoals Gorki zonder verpinken wist op te vangen.
De sfeer op het podium was losjes, soms wat t? losjes, wat de vaart zo nu en dan belemmerde. Al scheen het publiek zich daar weinig van aan te trekken en lieten ze zich de grappen en grollen van De Vos welgevallen.
De groep en het publiek schenen er niet genoeg van te krijgen, want onder daverend applaus kwamen Luc De Vos en de zijnen twee keer terug. De eerste set bisnummers sloten ze af met het fel begeerde Mia. Hiermee gaven ze antwoord op de smeekbedes van het publiek. Het is duidelijk dat Gorki en Mia voor velen een onafscheidelijk duo vormen. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam Luc De Vos in hoogsteigen persoon de kers op de taart brengen: door de avond af te sluiten met een soloversie van het openingsnummer Joeri. Het was een beklijvend einde van een stevig optreden.