Rattefest
Grotere naam maakt niet beter.
Kris Hadermann
Frontline, Gent — 4 februari 2006
Een bescheiden underground-festival met een erg vriendschappelijke sfeer. Dat was onze conclusie na de vorige editie van Rattefest. Dat dachten we dit jaar ook bijna te zeggen, tot we de headliner zagen prijken: Prostitute Disfigurement. Dat kan je amper nog een undergroundband noemen, dus mag je zeggen dat Rattefest een stapje vooruit zet.
Veel bekende gezichten en vrienden van de vorige editie. Ook heel wat bands van vorig jaar stonden nu als toeschouwer te fungeren. Het mag duidelijk zijn: Rattefest is en zal wellicht altijd een ?vriendenfestival? zijn.
De eerste act van de avond was het nog prille Avoid. Een beter publiek om een van je eerste gigs af te werken kan je nergens anders vinden dan in de Frontline. Luid applaus na elk nummer, lichtjes schuddende kopjes ondanks de toch vrij talrijke foutjes die vooral de gitaristen op hun conto mochten schrijven. Avoid maakte het zichzelf dan ook niet al te gemakkelijk door erg ambitieuze death/thrash metal op de planken te leggen. Geef deze jongens nog een drietal jaar en misschien wordt het nog wel wat.
Na nog wat herinneringen te hebben opgehaald met de mascotte van Rompeprop (zie verslag van vorig jaar, red.) zagen we dat er ondertussen een minuscuul drumstelletje op het podium stond. Was dat dingetje werkelijk alles wat Permanent Dead zou gaan gebruiken als percussie? Wat later namen ook de bassist en de zanger plaats onder de spots. Opmerkelijk aan de man met de stem was zijn wel erg foute, donkerpaarse en nauw aansluitende broek. Deed ons een beetje denken aan zijn collega van The Darkness. Ze speelden een kort fragmentje, herhaalden dat, herhaalden dat nog eens, vervolgens weerklonk dat stukje nog eens, nog eens? Inderdaad, dat rommelige dingetje, want echt muzikaal was het niet, was het enige wat ze tijdens hun set van zo?n half uur ter ore legden. Heel soms eens een bijkomende drumslag of een wat langere ?whoe? van de zanger. Wellicht probeerde Permanent Dead origineel te zijn, maar wat ons betrof was hun ?optreden? ronduit belachelijk en zelfs overbodig.
Dat verpestte voor ons toch enigszins de sfeer. We hoopten dat Putrid Inbred dat zou goedmaken. Van Putrid Inbred hoorden we al veel goeds vertellen, maar we zagen ze nog nooit aan het werk. Daarom verslikten we ons toch even in onze pint toen we de zanger van Serial Butcher, nog een oude bekende van vorig jaar, de micro zagen vastnemen. Opnieuw zag de man er niet al te nuchter uit, maar zijn grinds leden daar weinig onder. Putrid Inbred verschilt geen noot van Serial Butcher en laat het duidelijk zijn: dat is fantastisch. Uitstekend getimede versnelde stukken volgden op aangenaam headbangbare, maar vooral erg diepe riffs. Erg typische elementen van correct gebrachte grindcore. De eerste moshpit van de avond liet dan ook niet lang op zich wachten. Het eerste geslaagde optreden was bij deze een feit.
Een horde pubers verzamelde zich nadien op de voorste rij. Opvallend, ook omdat ze allemaal een zwarte kapu (pull met kap, red.) en legerbroek aanhadden. Bovendien spraken ze Frans. Wij hadden meteen iets van ?amai, als er Walen naar een kruipkot als de Frontline komen, moet er iets groots op til zijn.? Nochtans hadden we nog nooit van hun favoriete groep, Hybrid Viscery, gehoord. Tijdens de soundcheck werd alles duidelijk: een van de zangers was amper zestien jaar en had blijkbaar een aantal klasgenootjes meegebracht. Ook alle bandleden droegen een zwarte kapu met legerbroek. Zonder waarschuwing trokken beide zangers plots een bivakmuts over hun hoofd en schreeuwden op de tonen van een chaotische gitaarriff de longen uit hun lijf(je). Dat deden ze constant. Geen diepe grinds, maar puberaal gillende kinderstemmetjes. Bijzonder irritant! We kregen kop nog staart aan hun nummers, alles klonk hetzelfde. Ook het eindeloze gehamer van de enige gitarist, die toch al wat watertjes doorzwommen leek te hebben, bestond hoofdzakelijk uit brol van zijn zuiverste soort. We hadden al mooiere muziek uit een roestige, piepende kettingzaag horen komen!
Het moment supr?me dan, met net als vorig jaar een Nederlandse topper in de hoofdrol: Prostitute Disfigurement. Ze mogen Cannibal Corpse tot hun persoonlijke vriendenkring rekenen, versierden een plaatsje op Harvest Fest en brachten vorig jaar weer een lekker smerig album uit. Dat jongste album leverde ook het grootste deel van de setlist. Vooral Shotgun Horror deed onze hersenen even koken in eigen nat. Alle remmen mochten definitief los toen ?the Prostitute? hun rasechte klassieker, Bloodless, met veel brio speelde. Wie nog niet in moshpit had gezeten werd er tegen wil en d(r)ank in getrokken. De schaal van Richter stond ondertussen al op acht, maar nog kreeg de Frontline er niet genoeg van. ?Wat een gekke bende zeg?. Met die woorden vatte de frontman eigenlijk het hele optreden van Prostitute Disfigurement samen. Misschien nog even zeggen dat die mannen naast dat alles ook nog eens erg vlot speelden. Het was een tijdje geleden dat we nog eens zo uit de bol gingen.
De eerste act van de avond was het nog prille Avoid. Een beter publiek om een van je eerste gigs af te werken kan je nergens anders vinden dan in de Frontline. Luid applaus na elk nummer, lichtjes schuddende kopjes ondanks de toch vrij talrijke foutjes die vooral de gitaristen op hun conto mochten schrijven. Avoid maakte het zichzelf dan ook niet al te gemakkelijk door erg ambitieuze death/thrash metal op de planken te leggen. Geef deze jongens nog een drietal jaar en misschien wordt het nog wel wat.
Na nog wat herinneringen te hebben opgehaald met de mascotte van Rompeprop (zie verslag van vorig jaar, red.) zagen we dat er ondertussen een minuscuul drumstelletje op het podium stond. Was dat dingetje werkelijk alles wat Permanent Dead zou gaan gebruiken als percussie? Wat later namen ook de bassist en de zanger plaats onder de spots. Opmerkelijk aan de man met de stem was zijn wel erg foute, donkerpaarse en nauw aansluitende broek. Deed ons een beetje denken aan zijn collega van The Darkness. Ze speelden een kort fragmentje, herhaalden dat, herhaalden dat nog eens, vervolgens weerklonk dat stukje nog eens, nog eens? Inderdaad, dat rommelige dingetje, want echt muzikaal was het niet, was het enige wat ze tijdens hun set van zo?n half uur ter ore legden. Heel soms eens een bijkomende drumslag of een wat langere ?whoe? van de zanger. Wellicht probeerde Permanent Dead origineel te zijn, maar wat ons betrof was hun ?optreden? ronduit belachelijk en zelfs overbodig.
Dat verpestte voor ons toch enigszins de sfeer. We hoopten dat Putrid Inbred dat zou goedmaken. Van Putrid Inbred hoorden we al veel goeds vertellen, maar we zagen ze nog nooit aan het werk. Daarom verslikten we ons toch even in onze pint toen we de zanger van Serial Butcher, nog een oude bekende van vorig jaar, de micro zagen vastnemen. Opnieuw zag de man er niet al te nuchter uit, maar zijn grinds leden daar weinig onder. Putrid Inbred verschilt geen noot van Serial Butcher en laat het duidelijk zijn: dat is fantastisch. Uitstekend getimede versnelde stukken volgden op aangenaam headbangbare, maar vooral erg diepe riffs. Erg typische elementen van correct gebrachte grindcore. De eerste moshpit van de avond liet dan ook niet lang op zich wachten. Het eerste geslaagde optreden was bij deze een feit.
Een horde pubers verzamelde zich nadien op de voorste rij. Opvallend, ook omdat ze allemaal een zwarte kapu (pull met kap, red.) en legerbroek aanhadden. Bovendien spraken ze Frans. Wij hadden meteen iets van ?amai, als er Walen naar een kruipkot als de Frontline komen, moet er iets groots op til zijn.? Nochtans hadden we nog nooit van hun favoriete groep, Hybrid Viscery, gehoord. Tijdens de soundcheck werd alles duidelijk: een van de zangers was amper zestien jaar en had blijkbaar een aantal klasgenootjes meegebracht. Ook alle bandleden droegen een zwarte kapu met legerbroek. Zonder waarschuwing trokken beide zangers plots een bivakmuts over hun hoofd en schreeuwden op de tonen van een chaotische gitaarriff de longen uit hun lijf(je). Dat deden ze constant. Geen diepe grinds, maar puberaal gillende kinderstemmetjes. Bijzonder irritant! We kregen kop nog staart aan hun nummers, alles klonk hetzelfde. Ook het eindeloze gehamer van de enige gitarist, die toch al wat watertjes doorzwommen leek te hebben, bestond hoofdzakelijk uit brol van zijn zuiverste soort. We hadden al mooiere muziek uit een roestige, piepende kettingzaag horen komen!
Het moment supr?me dan, met net als vorig jaar een Nederlandse topper in de hoofdrol: Prostitute Disfigurement. Ze mogen Cannibal Corpse tot hun persoonlijke vriendenkring rekenen, versierden een plaatsje op Harvest Fest en brachten vorig jaar weer een lekker smerig album uit. Dat jongste album leverde ook het grootste deel van de setlist. Vooral Shotgun Horror deed onze hersenen even koken in eigen nat. Alle remmen mochten definitief los toen ?the Prostitute? hun rasechte klassieker, Bloodless, met veel brio speelde. Wie nog niet in moshpit had gezeten werd er tegen wil en d(r)ank in getrokken. De schaal van Richter stond ondertussen al op acht, maar nog kreeg de Frontline er niet genoeg van. ?Wat een gekke bende zeg?. Met die woorden vatte de frontman eigenlijk het hele optreden van Prostitute Disfigurement samen. Misschien nog even zeggen dat die mannen naast dat alles ook nog eens erg vlot speelden. Het was een tijdje geleden dat we nog eens zo uit de bol gingen.