John Cale & Band
Handelsbeurs KO.
Carl Ivens
HA Concerts — 2 februari 2006
Een man als [b]John Cale[/b] vraagt geen introductie meer. Als ??n van de pioniers van de ?kunst als concept? -aan de wieg van het geniale kunstenaarsensemble The Velvet Underground- bracht hij eind jaren zestig een extravagante mix van pure kunst en onconventionele muziek, waardoor de avant-garde opnieuw leek uitgevonden. Gelukkig is John Cale al dertig jaar lang meer dan alleen maar het ex-maatje van Reed, Tucker, Morrison en Warhol, en staat deze prille zestiger nog steeds fier overeind. In de Handelsbeurs stelde Cale zijn laatste 'blackAcetate' met geplaatste overtuiging aan het publiek voor. Hiermee liet hij meteen weten, voor het geval daar nog aan getwijfeld zou worden, dat hij nog steeds een grote meneer is in het hedendaagse rock ?n? roll-circus.
John Cale had niet gemakkelijker het publiek bij de haren kunnen grijpen dan met zijn verrassende opener Venus in furs, waarmee hij Gent opnieuw de jaren zestig insleurde. Een paar songs later zou de man met een wondermooie versie van die andere Velvet-klassieker ,Femme Fatale, het publiek duidelijk maken dat geniale muziek niet verwelkt, in welk vorm je die ook brengt. Aan?
Femme werd naadloos, maar daarom niet minder fraai, Rosegarden Funeral of sores gebreid. De sfeer zat erin, een intro klinkt zelden geslaagder. Met Walkin? the dog had hij tussendoor nl. ook nog stevig introwerk in huis.
JC deed het van dan af (even) wat kalmer aan en ruilde zijn gitaar meermaals in voor het keyboard, wat meteen ook de lont uit het kruidvat haalde en de songs wat rust toebracht.
Cale bracht over de hele lijn ouder werk van zijn prille solocarri?re, afgewisseld met een pak funky songs van zijn laatste twee albums. Zo bracht de Welshman met Magritte ode aan de schilderkunst en aan zijn favoriete schilder, maar kon hij ook heerlijk bekoren met Hush en een opvallend gezongen Outta the bag.
Met Guts scheerde Cale onmiskenbaar de hoogste toppen, maar ook Slow Dazzle-monument Dirty Ass Rock ?n? Roll als slot van de set, verdient het vernoemen en was de kers op een heerlijke taart.
Met slechts ??n bis Heartbreak Hotel traden we de nacht tegemoet. Maar de energie die we opdeden liet ons vergeten hoe koud het wel was.
Zoals gezegd: John Cale is een grote meneer, eentje die kou en warmte geen enkele rol van betekenis doet spelen.