Metal Female Voices Fest

Op 7 november vond de tweede editie van het “Metal Female Voices Fest” plaats. Headliner was het immens populaire Nightwish, voorafgegaan door onder andere Epica, Flowing Tears en het Belgische Sengir. De AB zat werkelijk propvol, en het mag duidelijk zijn dat het publiek eigenlijk maar voor één band kwam: Nightwish. Maar dat neemt niet weg dat de andere bands niet gesmaakt werden, integendeel!



Wegens familiale verplichtingen heb ik een deel moeten missen, en de eerste band die ik mag aanschouwen is Flowing Tears. Deze formatie beheerst het kunstje uitstekend, en zet een uitstekende pot gothic rock neer. Met de nadruk op ‘rock’ want het rockt echt! Flowing Tears heeft een vette sound en hun frontvrouw gebruikt haar krachtige stem op een aangename wijze, en ze laat zich ook volledig gaan. Het enige wat je dan nog nodig hebt om van een geslaagd concert te spreken zijn pakkend songmateriaal en een goede publieksreactie. Beide waren ruimschoots aanwezig. Een leuke kennismaking met een uitstekende band!



Hierna is het de beurt aan het Nederlandse Epica, dat meteen op veel bijval uit het publiek mag rekenen. Het geluid was in het begin werkelijk om te janken, maar gelukkig kwam hier beterschap in naargelang de set vorderde. Onder leiding van de betoverende, in rood latex pakje gestoken, zangeres Simone bracht Epica zowat hun hele debuutalbum ten gehore. De aftrap werd gegeven met “Sensorium”, en ook onder andere “Cry For The Moon” en “Run For A Fall” passeerden de revue. Heel leuk was de cover van After Forever’s “Follow In The Cry”, hoewel een cover kan je dit niet echt noemen, gezien Epica-gitarist Mark Jansen grotendeels verantwoordelijk is voor dit nummer. Epica speelde ook twee nieuwe nummers die meteen vertrouwd klonken, en dus in dezelfde lijn van het debuutalbum “The Phantom Agony” liggen. Een goede show, en een uitstekende opwarmer voor de headliner van vanavond!



Vanaf de eerste tonen van “Dark Chest Of Wonders” werd nog maar eens onderstreept wat voor een klasseband Nightwish is. Hoewel de gitaar in het begin ietwat slecht te horen was, werd dit euvel snel verholpen en was het de rest van het optreden genieten geblazen. Nightwish weet probleemloos de grootse, bombastische sound op het podium waar te maken, en het publiek mag dan ook rekenen op vlekkeloze uitvoeringen van “Planet Hell”, “Deep Silent Complete”, “The Phantom Of The Opera”, “Dead Boy’s Poem”, “The Kinslayer” “ Slaying The Dreamer“ en natuurlijk het nieuwe “Nemo”. De nadruk lag vooral op de laatste drie albums, en het enige minpunt voor mij was het ontbreken van songs als “Sacrament Of Wilderness”, “Beauty And The Beast” en “She Is My Sin”. Maar dat is uiteindelijk slechts muggenzifterij. Halverwege de set verdween Tarja van de bühne voor een korte omkleedpauze, terwijl de rest van de band “Symphony Of Destruction” van Megadeth coverde. Hier hield ik wat gemengde gevoelens aan over, want de typische ‘Nightwish-touch’ ontbreekt toch wat, mede door de afwezigheid van Tarja’s inbreng. Wanneer de zangeres terug is, worden nog enkele krakers gespeeld, en dan verdwijnt de gehele band. Het uitzinnige publiek roept de groep (natuurlijk) terug, waarna - toch wel verrassend - voortgegaan wordt met het magistrale “Ghost Love Score”. Tijdens dit nummer heeft Nightwish nog een verrassing klaar: ineens begint het papiersnippers te regenen! Niet erg origineel natuurlijk, maar wel heel doeltreffend! Als afsluiter brengt de band hun tweede single van “Once”, “I Wish I Had An Angel”. Een geweldig concert van een geweldige band, en een meer dan waardige afsluiter van dit tweede “Metal Female Voices Fest”.