Blink 182

Een paar maanden geleden vernam ik via de site van Blink 182 dat ze door Europa kwamen touren. Leuk dacht ik bij mezelf dan kan ik hun concert meepikken in Belgi. Maar die verdomde Belgische datum bleef maar uit. Gelukkig kwam snel een lichtpuntje in de duisternis. Er werd in Parijs een concert gepland en een bus werd vanuit Rijsel ingelegd.

Ik geef toe dat ik geen blijf wist met mijn enthousiasme. Dat enthousiasme werd echter kleiner toen ik effectief de bus opstapte. Ik dacht dat ik een ticketje pretpark had gekocht en voelde me verschrikkelijk oud tussen het aanwezige publiek. Gelukkig bleek het nog wel allemaal mee te vallen.

In Parijs aangekomen hadden we nog zo'n drie uur voor het concert. De jonge menigte begon al dolenthousiast met het aanschuivenn in de rij om binnen te geraken. Maar met het vriesweer was dat een optie die zelfs niet in me opkwam. We zijn dan maar een stukje gaan wandelen rond Bercy. Zo kwam ik te weten dat er 6 stagetrucks aan te pas kwamen om het concert mogelijk te maken. Een extra generator nodig was voor de electriciteit en dat er zo'n 6tal bussen ingericht waren om bands en crew op deze tournee te vergezellen. Ook een scherpe bewaking van de gebouwen, zodat zeker niemand ongemerkt binnen kon.

Na het wachten in een cafetje op de hoek gingen we dan ook maar eindelijk aanschuiven. Na een halfuurtje waren we binnen. Fantastisch die zaal, de menigte. Alleen verschrikkelijk hoe duur de band zijn merchandise verkoopt. Punkrock is zeker niet meer punk en de commercie heeft ook onder hen zijn weg gevonden.



Het eerste voorprogramma werd verzorgd door The Kinison. It's a rotten job, but somebody's got to open the show. Niet alleen deze ondankbare taak, maar ook een weinig uitdagende podiumpresence zorgden voor een afknapper. Geen belichting, dus vol licht on stage, geen vlag, geen speciale moves, ... Jammer!!! De zanger deed zijn best om met zijn heupbewegingen en funny walks het publiek te entertainen maar slaagde er niet in het publiek in lichterlaaie te brengen. Dit zal ook wel voor een deel te wijten zijn aan de niet zo heel toegankelijke muziek die deze band bracht. Een mengeling van emocore, punk, rock, surfersrifs en dergelijke. Nice try, maar zeker niet in deze grote zaal.



De volgende band Sugarcult kon wel op heel wat bijval rekenen. Deze punkrockband maakte gebruik van de belichting en bracht massa's energie over op het publiek, waardoor dit werd klaargestoomd voor het main event. Schitterend hoe mama's en papa's met kindlief stonden mee te dansen. Goede muziek, goed strak gespeeld en een energyboost die bleef nazinderen.



Toen was het eindelijk zo ver. Licht uit en spot aan op een vlaggenzwaaier. Toen eenmaal het gordijn open ging kwamen ze aangestormd. Blink 182: grappig, energievol, uitgebalanceerd en nog zo veel meer. Het feest duurde meer dan anderhalf uur en dat wist het publiek wel te smaken. Van momenten van ongebeiteld enthousiasme, naar kippevelmomenten. De belangrijkste hits kwamen aan bod, maar ook vooral veel werk uit hun laatste CD. Ook al kan een fransman de woorden niet precies zeggen, het publiek deed aardig zijn best om alle klanken na te bootsen.

Een mooi decor waar videoprojecties op te zien waren, luchters die voor de sfeer zorgden bij momenten en de drum van Travis die op het einde nog es tevoorschijn kwam in het midden van de zaal. Tom die jarig was, Marc die met zijn opmerkingen je aan het lachen bracht en ook nog eens een drumsolo gaf. De duizenden GSM's van het publiek die als kaarsjes in het donkere voor de sterrenheel zorgden. Alles zorgde voor een geweldige sfeer die dit concert voor een tijd lang in mijn geheugen zal vastbeitelen.



Foto's: Cindy Frey (c)