Grote Prijs van Nederland

Lemonseven

Winnaar van de Grote Prijs van Nederland.



Duidelijk de band die de meeste mensen mee had genomen getuige het grote aantal witte girlies met Lemonseven in groene letters erop, de uitgedeelde aanstekers en spandoeken. Dus de band met de meeste potentie.



De electropop van Lemonseven wordt gedragen door de sferische synthesizers en het ritmiek van de gitaar en drums. Een concept dat hedendaagse bandjes zich steeds vaker aanmeten. De mogelijkheden van computergegenereerde samples en effecten zijn nu eenmaal aanwezig en waarom zou je die dan niet gebruiken? De invulling die bandjes geven aan hun muziek is onderhevig aan hun eigen muzikale inzicht en in die hoedanigheid is het dan ook zeer wisselend wat diverse bands laten horen op electropop gebied.



Lemonseven is zon band dat veel van de mogelijkheden probeert op te pakken, maar ten toon spreid dat het een beperkte muzikale visie heeft. De muziek klinkt door de hoog tonige effecten kaal en klinisch of juist vies en goor. Gitaar, drums en zang moeten de leegte opvullen en alleen de gitarist slaagt hierin. Voornamelijk de zanglijnen blijven hangen in het gebied tussen interessant en ronduit lelijk.



Lemonseven is simpelweg een schoolbandje dat het niet langer dan 2 of 3 jaar zal uithouden. Na die tijd stopt de helft van de jongens met muziek maken voor belangrijkere zaken. De enige die potentie heeft om het te maken in de muziekwereld is de gitarist, maar dan mag ie hard gaan werken aan zijn gitaarkunsten.



De algehele sfeer onder het publiek na bekendmaking van de winnaar was dan ook een van verbazing. Waar kwam die publieksprijs vandaan? Simpel... de Lemonseven aanstekers werden voor stemmuntjes geruild bij het binnenkomen van de zaal. Naar de beweegredenen van de jury kan slechts gegist worden.



Embankment

Standaard poprock



Hier en daar een leuke overgang of melodielijn heeft deze band tot de finale gebracht. Daar moet het ook maar bij blijven.



De zanger heeft geen charisma of mooie zangstem. En dit gemis aan uitstraling is niet het enige mankement aan deze band. Het is gewoon het zoveelste gitaarbandje dat de standaard poprock vertolkt. Dan mag je nog zo goed je instrument kunnen beheersen, niet boeiende nummers en gebrek aan originaliteit maken dat het publiek snel een oordeel heeft geveld in het nadeel van Embankment.



Het uitblijven van een enthousiaste zaal zorgt er dan ook voor dat de band zich terugtrekt op het podium. Notabene de drummer probeert een de aandacht van het publiek te trekken......normaal een taak van de frontman.



Blend

Muse-kloon?



Frontman Jeroen Frederik is de motor achter dit door Muse genspireerde trio. Zijn kwaliteiten op gitaar zijn onmiskenbaar, hoewel zijn zangtalent nog een groei aan het doormaken is. Vooral de uitstraling, mentaliteit en energie die hij laat zien op het podium is aanstekelijk. Dat de jury deze jongen tot beste muzikant heeft uitgeroepen is absoluut verdient.



Naast een uitstekende frontman heeft Blend ook een aantal zeer goed in elkaar stekende liedjes. Een heerlijke dynamiek en lekker scheurwerk sleept iedereen mee in muziek. Drums worden verzorgt door een slagman die er niet voor schroomt om af en toe lekker uit te halen.



De vreemde eend in de bijt is de bassist. Deze slome duikelaar weet het te presteren om de visuele energie naar beneden te halen, maar maakt daarin wel een statement; ik sta ook op het podium. Weinig bassisten zijn mensen die beweeglijkheid tonen en daardoor onopvallend. Dat kan zeer zeker niet van deze bassist worden gezegd.



Het zal benieuwen waar deze band zal zijn over een paar jaar.



Momos Return

Soul me brother!



Deze band heeft het moeilijk met het afschudden van nervositeit. Maar als de bandleden eenmaal op dreef zijn komen de heerlijke soulklanken goed tot hun recht in de swingende atmosfeer. De zanger heeft een prachtige zangstem om naar te luisteren en de Hammond staat als begeleiding naast een goede set muzikanten.



Jammer is dat ze niet nagedacht hebben over de aankleding. Hun muziek schreeuwt om een intieme band met het publiek. Een sfeer die opgeroepen wordt door de muziek dient ook visueel overgebracht worden.



Daarnaast is muzikaal talent niet met grote hopen uitgedeeld aan deze jongens. Dat wordt echter goed gemaakt door de juiste combinatie aan kwaliteiten. De vraag is; heeft deze band genoeg in huis om zich staande te houden in het Soulgeweld uit Amerika?





Momos Return zou heel goed mogelijk een impact kunnen maken op de Nederlandse en Belgische podia. De band zal wel moeten groeien in songwriting. Als ook het visuele aspect aan de live act aangepast is dan moet het mogelijk zijn om een weergaloze carrire tegemoet te zien. Voor buiten deze grenzen zal het een maatje te klein blijven.



Melomanics

I think Kraftwerk



Disco-rock! Omdat alleen de zanger/gitarist de mogelijkheid heeft om mobiel te zijn hebben deze jongens gekozen voor een overduidelijke aankleding. En het werkt!



In tegenstelling tot rockmuziek heeft de synthesizer hier de boventoon. Zelfs het gitaargeluid is onderhevig aan allerlei effecten en samples. Het drumgeluid is het enige dat onbewerkt blijft, maar het staccato karakter maakt weer dat de drums mooi onderdompelen in de rest van de muziek.



Je moet er wel van houden. Deze band kreeg een overduidelijk gepolariseerde reactie van het publiek. Waar ene helft al snel de aandacht verloor, stond de andere helft te swingen, te dansen en op te gaan in de muziek.



De nummers missen nog een uhmpf-factor en de zanglijnen mogen wat uitgebreid worden. Desondanks zijn de nummers superstrak, de muzikale kwaliteiten uiterst toereikend zo niet uitstekend en de nummers zeer zeker aanstekelijk dansbaar.



De runner-up van de Grote Prijs van Nederland. Aangezien de winnaars van de GPVN een handje ervan hebben om in de vergetelheid te raken is tweede worden misschien wel de beste uitslag voor de Melomanics.



Zet ze alsjeblieft dit jaar nog in de danstent op Lowlands!



Broshim

Ego-pop



Wat direct overkomt is dat alles om de zanger zou moeten draaien. Deze heeft overduidelijk een onterecht groot ego. De manier waarop hij interactie met het publiek pleegt te bedrijven is tenen krommend en op momenten ronduit onbeschoft.



De rest van de band stelt zich in dienst van de zanger, vermoedelijk omdat deze de meeste muzikale kwaliteiten zou moeten bezitten. Zelfs de kledij is erop gericht om alle aandacht naar de zanger te trekken..



Dansbaar met een rockkarakter. Dat is wat de muziek moet voorstellen. Broshim is echter gefaald in de missie om het interessant te maken, waardoor er onmogelijk lekker gedanst kan worden en het hoge electro gehalte vernietigd het rockelement. Als dan ook de melodielijnen uiterst onprettig in het gehoor liggen is het duidelijk dat Broshim niet verder zal komen dan de jeugdhonken en bandbattles. Een band om snel te vergeten.



JAG

Deze jongens zijn in de war. [/i]



Een bizar intro en dito uiterlijk van deze leden doet vermoeden dat een gothic/metalband het podium op komt. Dit vermoeden wordt al snel keihard de grond in geboord. Het wereldvreemde karakter van de set neemt je mee op een reis kriskras door stijlen als funk, seventiesrock en stonerpunk.



Geen moment zal het publiek in de waan gelaten worden dat deze jongens goede muzikanten zijn. Als je weet dat je niet kan spelen, maar wel op het podium wilt staan. Neem jezelf dan niet serieus en doe iets geks. Show! Dat is waar het om draait. Mensen willen entertaint worden. En dat krijgt JAG voor elkaar.



Het zou dan ook de plank mis slaan als dieper ingegaan zou worden op de muziek, muzikale kwaliteiten of podiumpresentatie. Deze band zal misschien een hele leuke en bekende undergroundband kunnen worden, maar de twijfel bestaat of de jongens van JAG zich daar ooit om zouden bekommeren.



The Kickers

Moshen, stage-diven en crowdsurfen!



Het publiek gaat loos bij deze band. En terecht. Alleen al de intro met een ploffende motor als geluidselement en reverb op een tweetakt-instumen. Ja een ECHTE motor uit een tractor gerukt en een olielamp als versiering. Wat nou rookmachine. Benzinedampen moeten we hebben!



De muziek moet omschreven worden als Peter Pan Speedrock op steroden. Simpelweg scheurende punkrock. Simpel maar doeltreffend. En meer moet je niet vragen van deze muziek.



Op instrument beheersing staan deze jongens absoluut niet in de schaduw van de leden van Peter Pan Speedrock, want the Kickers zijn stuk voor stuk beter. De drummer en zanger hebben zoveel in huis aan muzikaal talent dat ze halverwege een set kunnen wisselen van instrument en een solo weggeven



Alles schreeuwt erom dat deze band nog het komende jaar gaat beginnen aan een festivaltoer die ervoor zou moeten zorgen dat ze landelijke bekendheid krijgen.



Foto 's: Aram Haagsman

Alles is opnieuw te beluisteren via www.fabchannel.com/