Within Temptation

Het voorprogramma van Within Temptation werd verzorgd door hun landgenoten Autumn, die onlangs hun tweede - overigens heel goede - album Summer's End uitbrachten. Deze band is flink aan populariteit aan het winnen en ik baalde er dan ook enorm van dat hun optreden al afgelopen was toen ik de zaal betrad. Dan maar wachten op de band waar iedereen voor gekomen was. Gelukkig liep ik nog iemand van platenfirma BMG tegen het lijf, en die voorzag me van de nodige drankjetons.



Om 21u stipt was het dan zover: de rode gordijnen gingen opzij en het mooi aangeklede podium onthulde zich. In plaats van de traditionele backdrop waar zoveel groepen hun toevlucht tot nemen, maakte WT gebruik van een immens projectiescherm. Daarnaast stond een grote engel en een zuil met elfenschrift erop. Eigenlijk is dit pure kitsch maar dat mocht de pret niet drukken!



Tijdens de intro (de intro van de nieuwe CD) kwamen de bandleden n voor n op, waarna ze meteen inzetten met See Who I Am. Pas op het moment dat de strofe begint kwam een oogverblindende Sharon den Adel het podium opgewandeld, onder luid gejuich en applaus van de fans. Sharon was erg goed bij stem en het geluid was lekker vet en glashelder. Ook de projecties, voornamelijk mooie natuurbeelden, waren om van te smullen. Vervolgens kregen we het magistrale Jillian, de eerste single Stand My Ground, het epische Forsaken en het rustige Memories te horen. Tijdens Aquarius werd het publiek getrakteerd op mooie oceaanbeelden. Na deze selectie nieuw materiaal werd er ook het nodige van het doorbraakalbum Mother Earth gespeeld. Helaas deelde gitarist Robert Westerholt mee dat Sharon griep had, en verontschuldigde zich in naam van de band voor de kortere duur van de show. Toch is het bewonderenswaardig dat Sharon dapper op het podium stond te zingen en te headbangen. Het viel niet aan de prsence, noch aan de zangprestatie te merken dat de charismatische zangeres ziek was. De fans appreciren dit zichtbaar.



Jammer genoeg was het optreden na een uur en twintig minuten gedaan, na onder andere prima uitvoeringen van Caged, Mother Earth, Deceiver Of Fools, de Kate Bush-cover Running Up That Hill en natuurlijk de onvermijdelijke afsluiter Ice Queen. Het muzikaal en visueel gebodene was van topkwaliteit, en Within Temptation maakte hiermee nogmaals duidelijk dat ze helemaal geen Evanescence-kloon zijn, en dat ze hun status als meest succesvolle Nederlandse band ten volle verdienen.



Foto's: Cindy Frey